Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011

11 ερωτήσεις ενός απλήρωτου εκπαιδευτικού…

Δυστυχώς το θέμα της πληρωμής των εκτάκτων τουλάχιστον στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης έχει πάρει πλέον δραματικές διαστάσεις και τα πράγματα δεν δείχνουν να καλυτερεύουν. Στο συγκεκριμένο λοιπόν blog των εκτάκτων του ΤΕΙΘ μπορείτε να πάρετε μία ιδέα που έχουμε φτάσει.
Διαβάζοντας λοιπόν τη μέχρι τώρα εξέλιξη έχω τα εξής δεδομένα.
  • Τα χρήματα που διατέθηκαν στον προϋπολογισμό του ΤΕΙ τα τελευταία 2 χρόνια μειώθηκαν σταθερά κατά ένα ποσοστό.
  • Ο αριθμός των εισακτέων τα τελευταία χρόνια παρέμεινε σχεδόν σταθερός για το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης.
  • Το έκτακτο προσωπικό του ΤΕΙ δεν έχει μειωθεί τα τελευταία 2 χρόνια και ανέρχεται σήμερα στο 75% περίπου που εκπαιδευτικού προσωπικού. (Περίπου 1250 άτομα όπως λέει η ανακοίνωση)
  • Φέτος για πρώτη φορά οι εισακτέοι μπήκαν μόνο στο χειμερινό εξάμηνο όπως γίνεται στα Πανεπιστήμια εδώ αι χρόνια. Αυτό έχει σαν συνέπεια στο εαρινό εξάμηνο θεωρητικά να μην υπάρχει λόγος (αρκετοί φοιτητές) για να γίνονται τα μαθήματα του Α εξαμήνου.
  • Τα χρωστούμενα στους έκτακτους για το 2010 ανέρχονται στα 2,7 εκατομμύρια. Από αυτά σύμφωνα με τον Πρόεδρο του ΤΕΙ τα 745.000 προέρχονται από τα χρωστούμενα του 2009 που καλύφθηκαν από τον προϋπολογισμό του 2010.
  • Με βάση ανακοίνωση του Πρόεδρου του ΑΤΕΙΘ τα χρήματα που διεκδικούνται για το 2010 είναι εγκεκριμένα από το 4ετες προϋπολογισμό που έχει εγκρίνει το υπουργείο.
  • Ο προϋπολογισμός του ΤΕΙ για το 2010 έχει πέσει έξω με βάση την τελευταία αναρτημένη αναθεώρηση κατά 6,5 περίπου εκατομμύρια.
Έχοντας λοιπόν τα παραπάνω δεδομένα μου λείπουν κάποιες βασικές πληροφορίες ώστε να καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα στο καίριο ερώτημα ποιος φταίει για την σημερινή κατάσταση. Αν ρωτήσεις τον Υπουργό προφανώς θα σου πει φταίει η διοίκηση του ΤΕΙ που δεν φρόντισε να εκτελεστεί σωστά ο προϋπολογισμός του 10 αλλά ο ο Πρόεδρος θα συ πει φταίει το υπουργείο που δεν μας έδωσε τα συμφωνημένα χρήματα. Δηλαδή, το ερώτημα είναι τόσο απλό όσο το “Το αυγό έκανε την κότα ή ή κότα το αυγό;”. Γι αυτό είπα να γράψω απλά τα δικά μου αναπάντητα ερωτήματα και όποιος μπορεί να βοηθήσει… ευπρόσδεκτος.
Ερώτηση 1η: Τα χρήματα που διατίθενται από το υπουργείο κατανέμονται και σε συγκεκριμένες δαπάνες ή αυτό το αποφασίζει η διοίκηση του ΤΕΙ με τον προϋπολογισμό; Δηλαδή το υπουργείο σου λέει πάρε αυτά και κάνε τα ότι θες ή σου λέει πάρε αυτά για τους μισθούς, πάρε αυτά για τα βιβλία κτλ;
Ερώτηση 2η: Πόσο δεσμευτικό είναι το 4ετές πλάνο – προϋπολογισμός που έχουν καταθέσει από το 2009 τα Ιδρύματα; Μπορεί αφού έχει εγκριθεί να αλλάζονται τα ποσά κάθε χρόνου από το υπουργείο; Προφανώς και αν αυτό είναι δυνατό καταλαβαίνουμε πως το 4ετές πλάνο δεν έχει κανένα νόημα και είναι απλώς για τα μάτια του κόσμου.
Ερώτηση 3η: Ο προϋπολογισμός του 10 συμφωνούσε όσον αφορά τους μισθούς των εκτάκτων με αυτά του 4ετούς πλάνου; Αν ναι δόθηκαν τα χρήματα που έλεγε ο προϋπολογισμός του 10; Αν όχι, γιατί;
Ερώτηση 4η: Τα χρήματα που δόθηκαν είναι με βάση ποιό προϋπολογισμό; Τον 4ετές ή τον ετήσιο; Άλλαξε αυτό το ποσό στο μέσο της χρονιάς; Αν ναι, γιατί; Αν όχι, γιατί τα χρήματα που υπολογίστηκαν δεν έφτασαν;
Ερώτηση 5η:  Αν το τελικό ποσό που δόθηκε ήταν συμφωνημένο από την αρχή δόθηκαν περιορισμοί και οδηγίες στα τμήματα για τις προσλήψεις των εκτάκτων; Ήταν εφικτοί; Πραγματοποιήθηκαν;
Ερώτηση 6η: Συνοψίζοντας τα παραπάνω, η διοίκηση δεν υπολόγισε σωστά τα έξοδα για το 2010, τα τμήματα δεν ακολούθησαν τις οδηγίες της διοίκησης ή το υπουργείο από κει που είχε υποσχεθεί στο προϋπολογισμό Χ τελικά αποφάσισε να δώσει λιγότερα.
Ερώτηση 7η: Εάν η διοίκηση δεν υπολόγισε σωστά τι έφταιξε; Γιατί ζήτησε 2 εκατομμύρια λιγότερα από ότι χρειαζόταν (αφαιρώ για ευνόητους λόγους τα 700.000 από το προηγούμενο έτος που μεταφέρθηκαν στο 2010); Και γιατί τα χρωστούμενα στους έκτακτους είναι σχεδόν το μισό έλλειμμα του Ιδρύματος για το 2010; Ήταν απόφαση της διοίκησης να μην καλυφθούν οι έκτακτοι έναντι άλλων αναγκών ή οδηγία από το υπουργείο;
Ερώτηση 8η: Εάν τα τμήματα δεν ακολούθησαν τις οδηγίες τι μέτρα πήρε η διοίκηση για να τις επιβάλει; Πόσο αυστηρά έλεγξε η διοίκηση τα όρια που έθεσε;
Ερώτηση 9η: Εάν τελικά το υπουργείο έδωσε λιγότερα από ότι υποσχέθηκε γιατί το έκανε αυτό; Και αν το έκανε, μείωσε συγκεκριμένα την δαπάνη των μισθών των εκτάκτων ή απλά μείωσε τα χρήματα γενικά και η διοίκηση αποφάσισε να τα κόψει από τους έκτακτους;
Ερώτηση 10η: Πώς τα κατάφεραν άλλα ΤΕΙ (εκτός του Πειραιά) και δεν είχαν πρόβλημα; (Ή τουλάχιστον δεν γνωρίζω να έχουν πρόβλημα) Ο προϋπολογισμός δεν μειώθηκε σε όλους; Η μήπως ελάττωσαν τους εκτάκτους έγκαιρα; Δημιουργήθηκαν προβλήματα στην εκπαιδευτική διαδικασία από τις μειώσεις, αν έγιναν; Εν ολίγης, κάνανε καλύτερο deal, καλύτερο management ή απλά έχουν τα χάλια τους αλλά δεν φωνάζουν;
Ερώτηση 11η και τελευταία: Εάν τελικά δεν έχουμε φοιτητές στα μαθήματα του Α εξαμήνου στο επόμενο εξάμηνο (που μάλλον έτσι θα είναι) και ανανεωθούν όλες οι συμβάσεις των εκτάκτων (όπως απαιτεί ο σύλλογος μας), αυτοί που έκαναν μαθήματα στο Α εξάμηνο τι θα κάνουν; Με βάση τον προϋπολογισμό του 2011 για τις πληρωμές των εκτάκτων (αν διαβάζω σωστά) προορίζονται 6,7 εκατομμύρια. Εάν χρειαζόμαστε 750.000 το μήνα θα μας φτάσουν σίγουρα για το 2011;
Τελικά, ποιός μας κοροϊδεύει περισσότερο; Το υπουργείο; Η διοίκηση; Η μήπως μόνοι μας κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας και δεν το πήραμε χαμπάρι;
ΥΓ1. Τα παραπάνω ερωτήματα είναι πραγματικά και όντως ψάχνω να καταλάβω τι γίνεται. Πως ακριβώς κινείται δηλαδή η όλη διαδικασία για να πληρωθούμε οι κακόμοιροι οι έκτακτοι και που στην όλη αυτή διαδικασία έγινε η στραβή;
ΥΓ2. Η αίσθησή μου είναι πάντως ότι είμαστε στο μέσο ενός πολέμου μεταξύ υπουργείου και συγκεκριμένων διοικήσεων (χωρίς να μπορώ να γνωρίζω τους λόγους) και απλά είμαστε τα θύματα της όλης ιστορίας που κανείς δεν τους δίνει σημασία μπροστά στη δήθεν δικαίωσή του και ”νίκη” του πολέμου.

Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011

Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε...

Αυτή η ανάρτηση είναι η συνέχεια του προηγούμενης απελπισμένης ανάρτησης και δυστυχώς δεν μπορώ να πω ότι είναι πιο αισιόδοξη.

Είναι πραγματικά μ(τρ)αγικό... το να παρακολουθείς μία συζήτηση 2 ανθρώπων επί ενός συγκεκριμένου θέματος και στο τέλος να λες.... "Μα.... για ποιο πράγμα συζητούσαν τελικά?". Μία συζήτηση όπου οι συνομιλητές είναι σαν να έχουν βάλει μαρμελάδα στα αυτιά και απλά προφέρουν φθόγγους και συλλαβές που στο τέλος σε κάνουν να αμφιβάλεις για το επίπεδο νοημοσύνης. Τόσο το δικό σου όσο και το δικό τους! Η απορία είναι κλασσική "Ή εγώ είμαι βλάκας, ή αυτοί εντελώς ηλίθιοι!!!"

Έτσι λοιπόν και προ ολίγου διάβαζα (δεν παρακολουθούσα... απλά διάβαζα... για να το χωνέψω καλύτερα) τα πρακτικά της Βουλής από την επίκαιρη ερώτηση που έγινε για το θέμα των συμβασιούχων στα ΤΕΙ και Πανεπιστήμια της χώρας. Πώς είναι δυνατόν να ρωτάς τι γίνετε με τα χρήματα... γιατί καθυστερούν και πότε θα λυθεί το θέμα και να καταλήγεις να ζητάς αύξηση, και μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων δεν το κατάλαβα... αλλά δεν πειράζει. Το θέμα είναι ότι με μία τέτοιου τύπου ερώτηση (που πας να ζητήσεις τα χρωστούμενα και φτάνεις να ζητάς τα μαλλιά της κεφαλής σου) προσφέρεις στον άλλον τον επιχείρημα και την οδό διαφυγής στο πιάτο! Σου λέει λοιπόν ο άλλος (ο υφυπουργός στη συγκεκριμένη περίπτωση) "Εμείς θέλουμε να ξοδεύουμε σωστά και να αξιοποιούνται σωστά τα χρήματα που δίνουμε.". Και άντε... την έκανες την βλακεία μια φορά και σου ξέφυγε... δεν γυρίζεις να τον επαναφέρεις στο θέμα με ένα "Ναι ρε φίλε... και εγώ μαζί σου... άλλα αυτά που χρωστάς πότε θα τα δώσεις??? ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ!!!" αλλά αρχίζει και λες ότι "Ε να! Μ' αυτά που κάνετε θέλετε να υποβαθμίσετε την δημόσια Παιδεία και να μας στείλετε στην ιδιωτική και μπλα μπλα μπλα..."

Αμέσως, αμέσως λοιπόν και χωρίς να πάρει χαμπάρι κανείς η συζήτηση έγινε μπάχαλο! Από κει λοιπόν που θα έπρεπε να τον στριμώξεις και να τους πεις "Ρε φίλε δεν φτάνει που χρωστάς κάνεις και τον καμπόσο...!!!" έχεις φτάσει στο άλλο άκρο να σου την λένε κιόλας ότι είσαι και χαραμοφάης.

Κατάλαβες? Εγώ πάντως όχι. Αλλά έτσι είναι... όταν αφήνεις να υπερασπίζεται τα αιτήματά σου και να προσπαθεί να σε βοηθήσει ένας χαραμοφάης εκεί θα καταλήξει το θέμα. Να μη καταλαβαίνεις τίποτα. Και αυτό γιατί στην πραγματικότητα κανένας από τους δύο δεν σε αντιπροσωπεύει... δεν ζει στην κατάστασή σου και δεν ενδιαφέρεται κιόλας να την λύσει άμεσα! Απλά το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να δώσουν μια ακόμα καλή παράσταση στο θέατρο σκιών και να λένε ότι λέει ο Καραγκιοζοπαίχτης μπας και σε κάνουν να ρίξεις κάτι παραπάνω στο καπελάκι του ζητιάνου (βλ. κάλπη των εκλογών).

Τελικά νομίζω πως τις επίκαιρες ερωτήσεις δεν θα έπρεπε να τις κάνουν ούτε βουλευτές ούτε συνδικαλιστές. Εμείς θα έπρεπε να μπαίνουμε μέσα, να ανεβαίνουμε εκεί πάνω και να τους τα λέμε καθαρά και ξάστερα. 

ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΣ ΡΕ ΦΙΛΕ! 
ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΑΣ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ?  
ΤΕΛΟΣ .-




ΥΓ1. Δεν λέω πως δεν έχει δίκιο κάποιος όταν λέει ότι προσφέρεται υποστηρικτικό έργο από υπαλλήλους σε ένα Ίδρυμα όταν αυτοί είναι το 75% των υπαλλήλων ή ότι δεν θα πρέπει να έχουν κανονική ασφάλιση και περίθαλψη κτλ κτλ. Απλά αυτό που λέω είναι ότι δεν τα θυμάσαι όλα μαζί. Δεν τα ζητάς όλα μαζί ειδικά όταν ξέρεις ότι ο άλλος κωλύεται. Πας να ζητήσεις αυτά που επείγεσαι και απλά του λες κλείνοντας του το μάτι... "Και να μη ξεχνιόμαστε... έχουμε και άλλα για μετά... περιμένω."

ΥΓ2. Για όσους δεν το κατάλαβαν οι έκτακτοι στα ΤΕΙ και στα Πανεπιστήμια της χώρας χθες γιόρτασαν τον 4ο απλήρωτο μήνα τους. Άντε και εις Ανώτερα... "Ιδρύματα"!

Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011

Καληνύχτα Ελλάδα...

Θα ξεκινήσω όπως το ανέκδοτο γιατί αλλιώς η μαυρίλα και η απελπισία αυτής της ανάρτησης δεν μετριάζονται.

6 χρόνια στο δημοτικό, 3 χρόνια στο γυμνάσιο, 3 χρόνια στο λύκειο, 5 χρόνια στο ΤΕΙ/Πανεπιστήμιο, 1 χρόνο μεταπτυχιακό, 5 χρόνια διδακτορικό και 1 χρόνο στο στρατό για να φτάσεις επιτέλους να δουλέψεις και να αισθανθείς χρήσιμος στην κοινωνία και όλα αυτά για να καταφέρεις να σε ζουν οι δικοί σου (που ο Θεός να τους έχεις καλά) όπως όταν ήσουν στην πρώτη χρονιά του δημοτικού. Ρε μπας και κάπου έκανα λάθος?

Η απελπισία και η ψυχολογική μαυρίλα που νοιώθει ένας άνεργος μπορεί να συγκριθεί ίσως με αυτή που νοιώθει ένας εργαζόμενος που δεν πληρώνεται. Και αυτό γιατί ενώ νιώθεις την ικανοποίηση ότι είσαι χρήσιμος και κάνεις κάτι σε αυτή τη ζωή, έρχεται μία ανώτερη δύναμη (ανωτέρα βία) να σου πει "Δυστυχώς δεν μπορούμε να σας πληρώσουμε γιατί..."

Αν ο εργοδότης σου είναι ο μαγαζάτορας της διπλανής πόρτας που δεν πατάει πόδι στο μαγαζί τον καταλαβαίνεις τον άνθρωπο και τους λες "ΟΚ. Τι να κάνουμε... έτσι είναι η ζωή." και κάπως συμβιβάζεσαι γιατί δεν νιώθεις μόνος. Αν ο εργοδότης σου είναι αυτό το απρόσωπο τερατώδες κράτος? Αν ακούς δικαιολογίες που μπορεί να ξεκινούν από την κωλυσιεργία κάποιων υπαλλήλων μέχρι ότι δεν πιστώθηκε ο λογαριασμός από το Υπουργείο? Τι κάνεις? Ποιον να συμπονέσεις και ποιον να καταλάβεις? Τον υπάλληλο που πληρώνεται κανονικά κάθε μήνα για να περιμένεις εσύ το μισθό σου? Τον υπουργό? Ειδικά στις μέρες μας και να θες να το κάνεις σου είναι δύσκολο... δε σου βγαίνει... απλά ΔΕΝ.

Μετά αναρωτιόμαστε γιατί άραγε οι νέοι έχουν τάσεις φυγής? Γιατί υπάρχει κύμα φυγής νέων επιστημόνων προς το εξωτερικό? ΕΛΑ ΝΤΕ!!! Και γιατί να κάτσει κανείς εδώ? Για να δουλεύει ένα εξάμηνο και να ακούει και το "ευχαριστώ δεν μπορώ ακόμα να σας πληρώσω"! Θα μου πείτε η περίπτωση των απλήρωτων εκτάκτων εκπαιδευτικών στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και σε άλλα ΤΕΙ και Πανεπιστήμια της χώρας, ίσως να οφείλεται απλά σε μία καθυστέρηση, σε μία κωλυσιεργία σε κάτι που θα διορθωθεί και θα επουλωθεί σύντομα (ελπίζω). Αλλά όταν έχεις να κάνεις με ΑΥΤΟ το απρόσωπο τερατώδες κράτος που σε στέλνει από τον Άνα στον Καϊάφα χωρίς απαντήσεις, χωρίς κάποιος να φταίει, χωρίς να ξέρεις ποιον να κυνηγήσεις και ποιον να αφήσεις, σε κάνει να νιώθεις τόσο ανήμπορος που ακόμα και όταν όλα τελειώσουν καλώς, σκέφτεσαι "Ουφ... αυτή την φορά την γλιτώσαμε... την επόμενη?". Και εκεί ακριβώς είναι που κάποια στιγμή λες "Καληνύχτα Ελλάδα" και την κάνεις από δω όσο και αν αγαπάς τον τόπο σου.

Δυστυχώς... αντέχω ακόμα... αλλά πόσο? 

Αφιερωμένο...

Τετάρτη 18 Αυγούστου 2010

Ένα χρόνο μετά.

Ένα χρόνο πριν, τέτοια ώρα, το τρένο από Ξάνθη ξεκινούσε για Λαμία και μείς ένα ταξίδι 9 μηνών στην στρατιωτική θητεία. Σήμερα, την ίδια ώρα, το τρένο των αναμνήσεων ξεκινάει και πάλι το ίδιο ταξίδι για μία ανασκόπηση και έναν απολογισμό.

Το τρένο λοιπόν φτάνει 5 τα ξημερώματα Λαμία και μια παρέα 4 ατόμων που μόλις κατέβηκαν με τα σακίδια στα χέρια περιπλανούνται μέσα στην πόλη για να βρουν κάπου να πιούν ένα καφέ. Το πρωί, σχεδόν με το που ανοίγουν οι πύλες, περνάμε στο κέντρο και παραδίδουμε τις πολιτικές μας ταυτότητες. Αυτό ήταν. Το ταξίδι μόλις ξεκίνησε.

Οι πρώτες εβδομάδες περνάνε με συνεχείς παρελάσεις και πρόβες για την ορκωμοσία όπου παίρνουμε και την πρώτη μας άδεια!!! Μετά αρχίζει η εκπαίδευση με τα όπλα οι υπηρεσίες οι πρώτες σκοπιές κτλ, ώσπου μετά από 1 μήνα περίπου έρχεται η ώρα του πρώτου αποχαιρετισμού από την παρέα του κέντρου.

Ο καθένας παίρνει τον δρόμο του και ο δικός μου με βγάζει Καλαμάτα για περεταίρω εκπαίδευση πάνω στην ειδικότητά μου. Νέες γνωριμίες, νέες εμπειρίες, άλλες καλές και άλλες όχι τόσο καλές, αλλά σε γενικές γραμμές μπόλικο τρέξιμο και τέντωμα εν όψη της επιθεώρησης από τον… Στρατηγό.

Η επιθεώρηση τελειώνει και μαζί της τελειώνει και το τρέξιμο αλλά και η «εκπαίδευση» στην ειδικότητα και μια ακόμα ώρα αποχωρισμού από την παρέα της Καλαμάτας έρχεται. Εδώ πλέον, το τρένο ξεκινάει από το ένα άκρο της Ελλάδας και φτάνει στην άλλη άκρη αφήνοντας σε κάθε στάση και από λίγους.

Εμείς κατεβαίνουμε Ξάνθη. Η καναδέζα μας περιμένει στον σταθμό και αμέσως-αμέσως μετά από περίπου μία μέρα ταξίδι φτάνουμε στο μέρος που θα υπηρετήσουμε τους υπόλοιπους 7 μήνες θητείας. Από την πρώτη κιόλας μέρα με βάζουν σε ένα γραφείο (όντας γνώστης χρήσης υπολογιστή) και αρχίζουν τα σεμινάρια από τον “παλιό” για το τι είναι έγγραφα, τί είναι σήματα, πώς πρωτοκολλούμε, πως στέλνουμε, πώς… πως… πως… Σιγά, σιγά οι 2 νέοι του γραφείου (εκτός από μένα τσίμπησαν και 1 ακόμα φιλαράκι για το ίδιο γραφείο) γίνονται πλέον παλιοί (ή μάλλον μεσήλικες) και η δουλειά βοηθάει στο να περνάνε τα πρωινά χωρίς να το καταλάβεις. Άλλοτε με εντάσεις άλλοτε με χαβαλέ, πάντως περνάνε. Τα απογευματάκια είτε με έξοδο, είτε με υπηρεσία τα πράγματα είναι πιο ήρεμα και οι εβδομάδες κυλούν η μία μετά την άλλη.

Ο χρόνος αλλάζει (κάπως περίεργα) και χωρίς να το καταλάβουμε έχουμε ήδη φάει την μισή θητεία. Μετά από κει τα πράγματα πλέον είναι εύκολα. Ξέρεις τι να περιμένεις και από ποιόν, γνωρίζεις καλά πλέον τα στελέχη και τους υπόλοιπους της μονάδας και όλα κυλάνε σαν έχεις πάρει πλέον την κατηφόρα και σιγά-σιγά αυξάνεις ταχύτητα. Μέχρι που τελικά φτάνουν οι 2 τελευταίοι μήνες που με τις άδειες και τα σχετικά ούτε που τους καταλαβαίνεις. Έχεις τόση φόρα που δεν σε σταματάει κανείς και όταν έρχεται πλέον η μέρα της απόλυσης σπας το φράχτη και ελευθερώνεσαι ξαναπαίρνοντας στα χέρια σου την παλιά σου ταυτότητα.

Και τελικά τι μένει από όλο αυτό το παραμύθι? Σίγουρα κάποια πρόσωπα, κάποιοι φίλοι, αρκετές ιστορίες, και κάποια παραδείγματα είτε προς μίμηση είτε προς αποφυγή. Μακάρι να μπορούσα να πω πως τα παραδείγματα προς αποφυγή είναι ελάχιστα αλλά δυστυχώς είναι τόσα που μερικοί από εμάς αναρωτιούνται αν υπερτερούν των άλλων.

Προσωπικά έχω πάρει 2 μαθήματα. Το πρώτο, πώς μπορείς να χειριστείς και το παραμικρό ίχνος υποτυπώδους εξουσίας για να κάνεις τη ζωή δύσκολη στους γύρω σου σε κάθε δυνατή ευκαιρία και να είσαι δέκτης κάθε είδους υποτιμητικού σχολίου (για να μη πω για τις βρισιές) πίσω από την πλάτη σου. Το δεύτερο, πώς μπορείς να χειριστείς την ίδια ακριβώς ποσότητα εξουσίας με τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Βοηθώντας δηλαδή τους γύρω σου, και μη ξεχνώντας ακόμα και σε περίεργες καταστάσεις πως όλοι μας είμαστε άνθρωποι με τις ίδιες ανάγκες. Θα χρησιμοποιήσω και τα δυο στη ζωή μου. Το πρώτο για να θυμάμαι τι άκουγαν οι συγκεκριμένοι χαρακτήρες (τα ονόματα των οποίων έχω ήδη σβήσει από την μνήμη μου) πίσω από την πλάτη τους ώστε να αποφύγω αν ακούω και γω τα ίδια. Το δεύτερο για να θυμάμαι πώς όποιας μορφής εξουσίας και σε όποια ποσότητα και αν την έχεις σκοπός είναι να την χρησιμοποιείς προς όφελος όλων και όχι μόνο του εαυτού σου. Η εξουσία είναι απλά ένα εργαλείο και το πως τη χρησιμοποιείς είναι αυτό που σε διαμορφώνει σαν άνθρωπο μέσα στο μικρό κοινωνικό σύνολο του καθενός.

Το σημαντικότερο όμως από όλα τα μέρη του ταξιδιού είναι οι φίλοι. Οι σειρές. Αυτοί που ήταν εκεί και στα δύσκολα και στα εύκολα, και πριν και μετά. Με άλλους μπορεί να τα λέω πλέον συχνά με άλλους αραιά αλλά σίγουρα μας δένει κάτι το ιδιαίτερο που δεν χάνεται.

Καλή μας επέτειο σειρούλες!!!

Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010

Ο αντικαπνιστικός νόμος στην Ελλάδα του 2025 … (revisited)

Ένα χρόνο και κάτι ψιλά αργότερα ξαναδιαβάζω το κειμενάκι για τον αντικαπνιστικό νόμο που όπως λένε θα εφαρμοστεί αυστηρότερα πλέον από 1 Σεπτεμβρίου.

Η άποψή μου παραμένει ίδια όσον αφορά την εφαρμογή του. Εξακολουθώ δηλαδή να πιστεύω ότι αυτή εξαρτάται καθαρά από την καλή θέληση και την διορατικότητα (ίσως) των καπνιστών. Αυτό που έχει αλλάξει όμως είναι η αισιοδοξία μου ότι θα τα καταφέρουμε.

Από πέρσυ μέχρι σήμερα μόνο ένα πράγμα άλλαξε όσον αφορά την ιστορία. Χάσαμε ένα χρόνο από το υποθετικό σενάριο που είχα γράψει και ο 16χρονος πιτσιρικάς της ιστορίας έχει γίνει πλεόν 1 έτους.

Άραγε πόσον ετών θα γίνει μέχρι να βάλουμε μυαλό?

Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010

Ποιός είναι αλήθεια ο τυφλός σε αυτή τη χώρα?

Τον τελευταίο καιρό έχει βουίξει ο τόπος (τουλάχιστον εδώ στον μικρόκοσμό μου) για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης και την οδηγεί στο κλείσιμο.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι ουσιαστικά την διαχείριση της σχολής την είχε μέχρι τώρα η Νομαρχία η οποία με τα χρήματα που παίρνει από το υπουργείο πληρώνει και συντηρεί τη σχολή. Τον τελευταίο καιρό λοιπόν δεν πληρώνει τα έξοδα επειδή δεν έχει όπως λέει λεφτά να πληρώσει. Από την πλευρά του το υπουργείο λέει ότι τα λεφτά ήταν αρκετά αλλά λόγω της κακής διαχείρισης του από την Νομαρχία δεν έφτασαν.

Δεν γνωρίζω ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο (και ούτε σκοπεύω να ασχοληθώ με αυτό) αλλά το σίγουρο είναι ένα. Αυτός που την πληρώνει σίγουρα δεν είναι ο φταίχτης. Αυτός που την πληρώνει είναι τα παιδιά που ζουν και παρακολουθούν μαθήματα εκεί.

Η λύση; Νομίζω απλή, αλλά μάλλον κάποιος δεν την βλέπει. Αφού το υπουργείο δίνει τα χρήματα, να αναλάβει αυτό και την διαχείριση της σχολής. Να γίνει δηλαδή η σχολή… δημόσια (Ναι όντως και εγώ παραξενεύτηκα όταν το άκουσα αλλά η Σχολή Τυφλών ΔΕΝ είναι δημόσια. Πρόκειται για ΝΠΙΔ). Παρόλα αυτά το πρόβλημα τους είναι ότι δεν θέλουν να αναλάβουν το χρέος που θα τους φορτώσει η προηγούμενη διαχείριση. Δηλαδή είναι σαν να πουλάς μια επιχείρηση και σου λέει ο αγοραστής δεν την αγοράζω γιατί έχει χρέος. ΠΡΟΦΑΝΩΣ!!!

Αλλά μήπως δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα; Μιλάμε πράγματι για μία αγορά επιχείρησης με χρέος ή κέρδος; Είναι κάτι τέτοιο η σχολή τυφλών; Αν ναι τότε πείτε μου το κοστολόγιο για τις υπηρεσίες που “πουλάει”.

Πόσο για παράδειγμα θα πληρώνατε ένα δάσκαλο να μάθει στο παιδί σας να διαβάζει;

Πόσο θα πληρώνατε τον άνθρωπο που θα του μάθει να ζει ανεξάρτητο;

Πόσο θα πληρώνατε αυτόν που θα του μάθει τόσα μικρά και “ασήμαντα” πράγματα όπως το πώς θα περνά απέναντι τον δρόμο με ασφάλεια, πώς θα βγει από το σπίτι του για βόλτα και θα επιστρέψει σε αυτό μόνο του σώο και αβλαβές, πώς θα μαγειρέψει, πως θα πλύνει αι θα σιδερώσει τα ρούχα του.

Πόσο θα πληρώνατε τον άνθρωπο που θα εισήγαγε το παιδί σας στον αθλητισμό;

Ή αυτόν που θα τον ενθάρρυνε την ενασχόλησή του με την μουσική, το θέατρο ή άλλες παρόμοιες δραστηριότητες;

ΑΑΑΑ… ξέχασα… τα περισσότερα από τα παραπάνω τα μαθαίνεται στα παιδιά σας εσείς οι ίδιοι αφιερώνοντας χρόνο που δύσκολα θα μπορούσατε να κοστολογήσετε. Ο χρόνος αυτός, οι γνώσεις και η όρεξη για ζωή που παίρνουν από εσάς είναι ανεκτίμητες … σωστά;

Ε λοιπόν ακριβώς τα ίδια και πολλά παραπάνω προσφέρει και η Σχολή Τυφλών στη Θεσσαλονίκη σε όσους είχαν τη χρειάζονται.

Και τώρα η ώρα των ανόητων ερωτήσεων…

Πόσο είναι το χρέος της Σχολής; Σε πόσα ευρώ αποτιμάται;

Και πόσο είναι το χρέος που θα δημιουργήσει το κλείσιμο της Σχολής σε όλους τους οικότροφους και τις οικογένειές τους; Αυτό το χρέος σε πόσα ευρώ μπορεί να αποτιμηθεί;;;

Μπορεί κάποιος να δει την διαφορά του μεγέθους ή μήπως χρειάζονται κάποιοι την βοήθεια της Σχολής για να τη “δουν”; Είναι δυνατόν να βάζουμε σαν εμπόδιο για την λειτουργία ενός τέτοιου ιδρύματος τα οποιαδήποτε χρέη; Είναι δυνατόν να αφήνουμε ένα τέτοιο ίδρυμα να φτάσει σε αυτήν την κατάσταση; Και η πιο ανόητη ερώτηση από όλες… μα καλά, είναι δυνατόν στην Ελλάδα του 2010, που υποτίθεται θέλει να λέγεται κοινωνικό κράτος, η Σχολή Τυφλών να μην είναι δημόσια; Η δωρεάν παιδεία για όλους δεν ισχύει περιλαμβάνει τους τυφλούς; Το δημόσιο… το κράτος (ή όπως αλλιώς και να το πεις) δεν δεσμεύεται να τους παρέχει παιδεία; Έχουμε στο δημόσιο τόσες και τόσες άχρηστες υπηρεσίες και πληρώνουμε τόσους και τόσους δημόσιους υπάλληλους που θα είχαμε πρόβλημα να ενταχθούν σε αυτούς και 56 εργαζόμενοι της Σχολής; Μα καλά…

Ε Ι Μ Α Σ Τ Ε   Σ Ο Β Α Ρ Ο Ι ; ; ;

Τελικά ποιός είναι ο πραγματικά τυφλός σε αυτή τη χώρα? Οι υπουργοί, νομάρχες, διοικούντες και δήθεν υπεύθυνοι ή η Μάρθα στο παρακάτω βιντεάκι?

Υ.Γ. Μπορείτε και εσείς να ενημερωθείτε τόσο για το έργο της Σχολής Τυφλών όσο και για τις εξελίξεις στο θέμα και να δηλώσετε την συμπαράσταση σας μέσω Facebook.

http://www.facebook.com/#!/group.php?gid=100719843314104&ref=ts

Δευτέρα 3 Μαΐου 2010

15 και σήμερα…

Έχω να γράψω στο blog μου λίγο παραπάνω από τότε που κατατάχθηκα.

Ε λοιπόν ο χρόνος πέρασε και η απομόνωση που μου είχα επιβάλλει τελειώνει. Νοιώθω την ώρα της επαναφοράς στην πραγματική ζωή να πλησιάζει. Στη ζωή εδώ έξω. Με τις πραγματικές δυσκολίες και τις πραγματικά ευχάριστες στιγμές.

Έχουν γίνει τόσα πολλά όλο αυτό τον καιρό και έχω μείνει πίσω. Όμως που θα μου πάει… βάζω τα αθλητικά μου και ετοιμάζομαι.

Θα τρέξω και θα προλάβω!!!

Τρίτη 30 Ιουνίου 2009

Ο αντικαπνιστικός νόμος στην Ελλάδα του 2025.

Οι μέρες πέρασαν και από ‘κει που κάποτε έγραφα για το πότε επιτέλους θα μπορέσουμε να εφαρμόσουμε και εδώ το μέτρο της απαγόρευσης του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους, σήμερα γράφω πλέον γνωρίζοντας πως αύριο ξεκινάει η εφαρμογή του. Τυπικά τουλάχιστον, γιατί ουσιαστικά το πότε θα εφαρμοστεί είναι άγνωστο ακόμη. Το λέω αυτό γιατί έχω κάνει πολλές συζητήσεις με άτομα (κυρίως με καπνιστές μιας και αυτοί πλήγονται άμεσα) και ακούω πολλές φορές τα συνηθισμένα.

“Έλα μωρέ τώρα, εδώ είναι Ελλάδα… σιγά μην εφαρμοστεί ποτέ.”

“Μα καλά θα πεις τον άλλον να πιεί τον καφέ του χωρίς τσιγάρο και θα σε ακούσει?”

“Μπουζούκια χωρίς τσιγάρο γίνεται?”

Και πολλά άλλα παρόμοια.

Πριν συνεχίσετε όσοι καπνίζετε… παρακαλώ κάντε μου μια χάρη. Ανάψτε ένα τσιγαράκι. Τραβήχτε μία δυο τζούρες και μετά αφού χαλαρώσετε… απολάυστε την ιστορία που αολουθεί.

 

 

 

 

 

 

 

 

Είπαμε…

χαλαρώστε.

 

 

 

 

 

 

 

 

Εντάξει?

Έτοιμοι?

Ας κάνουμε λοιπόν μαζί ένα ταξίδι στο μέλλον. Είμαστε λοιπόν στο έτος 2025. Περίπου 15 χρόνια από σήμερα. Πολλά πράγματα στην χώρα μας έχουν αλλάξει αλλά και πολλά έχουν μείνει τα ίδια. Η τεχνολογία έχει προχωρήσει τόσο και κυρίως στο τομέα της πράσινης τεχνολογίας, που τα σκουπίδια μάς πλέον γίνονται όλα ενέργεια, τα αυτοκίνητα είναι όλα ηλεκτρικά, χωρίς ρύπους, οι επιστήμονες λένε πως έχουν πλέον ελπιδοφόρα μηνύματα όσον αφορά το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Στην ιατρική νέες ελπιδοφόρες θεραπείες έχουν βγει για πολλές ασθένειες και ο καρκίνος παρόλο που μπορεί να μην έχει ακόμα γιατρευτεί πλήρως έχει πλέον ατονήσει σαν ασθένεια λόγω βελτίωσης του περιβάλλοντος και της μείωσης των παραγόντων που τον προκαλούν (κάπνισμα, διατροφή, ρύπανση περιβάλλοντος και όλα τα υπόλοιπα). Στην χώρα μας, στις εκλογές τις τελευταίας δεκαετίας εκλέγονται ομάδες κομμάτων χωρίς κάποιο από τα σημερινά μεγάλα γνωστά κόμματα και πραγματικά βοηθούν την χώρα να πάει μπροστά σε πολλούς τομείς. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μία θετική άποψη του κόσμου και στήριξη σε αυτές τις προσπάθειες. Έχουμε καταφέρει αρκετά σαν χώρα και δεν ζηλεύουμε πλέον τους μισθούς των υπολοίπων ευρωπαίων. Σε γενικές γραμμές προχωράμε μπροστά αλλά μόλις η εκάστοτε κυβέρνηση ξαναφέρνει στο προσκήνιο την εφαρμογή της απαγόρευσης καπνίσματος σε κλειστούς χώρους συναντάει την λαϊκή δυσαρέσκεια και την απειθαρχία των Ελλήνων και ξαναπέφτει σε τοίχο.

Όπως φαίνεται δηλαδή, ο κόσμος έχει καταγράψει τον αντικαπνιστικό νόμο (ο οποίος έκανε την φασαρία του για 1 εξάμηνο και μετά ατόνησε) στον συλλογικό του υποσυνείδητο σαν μία ακόμη γραφικότητα. Κατά διαστήματα κυβερνήσεις προσπάθησαν να τον εφαρμόσουν αλλά κάθε φορά η αντίσταση των καπνιστών είναι τέτοια που τελικά δεν γίνετε τίποτα. Δηλαδή, στα εστιατόρια και στις καφετέριες η κατάσταση είναι ίδια με τα καπνιστήρια να είναι σύντομο ανέκδοτο. Στα μπουζούκια δεν το συζητάμε… νέφος κανονικό. Στα σχολεία οι δάσκαλοι και καθηγητές μπορεί να λένε στους μαθητές τις βλαβερές συνέπειες τόσο του ενεργητικού και του παθητικού καπνίσματος αλλά στα διαλλείματα το γραφείο των καθηγητών γίνετε τεκές. Τα ίδια περίπου και στα νοσοκομεία με τους γιατρούς στα γραφεία τους να συνεχίζουν ακάθεκτοι το τσιγαράκι τους. Στις δε δημόσιες υπηρεσίες, τράπεζες και τα σχετικά, οι υπάλληλοι δεν δίνουν σημασία και ανάβουν τα τσιγάρα τους κανονικά στο γραφείο παρέα με τον απαραίτητο φραπέ από δίπλα.

Ζώντας λοιπόν σε αυτόν την χώρα του 2025 κάθεστε στον καναπέ σας και παρακολουθείτε ειδήσεις (θέλω να πιστεύω όχι από τον Χατζηνικολάου ή την Τρέμη που θα τρέμει). Ανάμεσα στα υπόλοιπα λοιπόν ακούτε τις παρακάτω ειδήσεις. “Άκαρπες απέβησαν για ακόμη μία φορά οι προσπάθειες εφαρμογής της απαγόρευσης του καπνίσματος, αφού η κατάσταση παραμένει ίδια ακόμη και μετά τα πιο αυστηρά πρόστιμα.”. Προφανώς απαντάτε από μέσα σας.. “Πάλι τα τρία μας άρπαξαν οι βλάκες.”

Το δελτίο συνεχίζει και λίγο αργότερα ακούτε και την άλλη είδηση. “Πρωταθλήτρια η Ελλάδα στο κάπνισμα με ιδιαίτερα υψηλά τα ποσοστά σε έφηβους.” Ενώ στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες οι καπνιστές έχουν φτάσει σε ποσοστά της τάξης 10-15% στην ελλαδάρα μας τα ποσοστά παραμένουν κοντά στο 45-50%. Παράλληλα το συνοδευτικό ιατρικό δελτίο μιλάει για μία νέα έρευνα που δείχνει “ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά καρκίνων στην χώρα μας σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης και του κόσμου συνολικά” και τονίζει πως “τα έξοδα σε φάρμακα κατά του καρκίνου αποτελούν τον νούμερο 1 έξοδο των ταμείων που προσπαθούν ακόμα να ορθοποδήσουν”.

Ακούγοντας τα παραπάνω προφανώς οργίζεστε και σκέφτεστε… “Αν είναι δυνατόν! Όλοι τους άχρηστοι στο θέμα της υγείας. Κανένας δεν κατάφερε να φτιάξει αυτή την κατάσταση τόσα χρόνια. Μα είναι δυνατόν όλος ο κόσμος να κοντεύει να ξεχάσει τι θα πει καρκίνος του πνεύμονα και εμείς ακόμα να ξεκληριζόμαστε από αυτόν?”. Εκεί λοιπόν που η οργή σας κοντεύει να ξεχειλίσει έρχεται και ο 16χρονος πιτσιρικάς (γιός σας, ανιψιός σας, εγγονάκι σας διάλεχτε ότι ταιριάζει) και σας λέει. “Ξέρεις, εδώ και 2 μήνες ξεκίνησα το κάπνισμα γιατί στην παρέα οι περισσότεροι φίλοι μου καπνίζουν. Θέλω να είμαι και εγώ ελεύθερος να κάνω ότι θέλω και δεν γουστάρω να μου την λέει καμία κυβέρνηση με αντικαπνιστικούς νόμους και αηδίες. Θέλω και εγώ να είμαι ελεύθερος και επαναστάτης όπως και εσύ τότε που πρωτοδοκίμασαν να εφαρμόσουν αυτό το γελοίο νόμο!”

Εκείνη λοιπόν την μέρα. Εκείνη ακριβώς την στιγμή. Τι σκέφτεστε για την επιλογή σας να αγνοήσετε τον νόμο και να συνεχίζετε να καπνίζετε όπου να ‘ναι? Πόσο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ σας φαίνετε τότε η αντιστασιακή σας στάση? Πόσο ΣΩΣΤΗ σκέφτεστε πως ήταν η επιλογή σας να παροτρύνετε και τους φίλους που σας έλεγαν να βγείτε έξω για τσιγάρο, να το ανάψουν μαζί σας μέσα στο γραφείο, στο καφενείο, στο οποιοδήποτε μέρος? Πόσο ΕΞΥΠΝΗ ακούγετε τότε η φράση “Ποιός του χέζει μωρέ? Ας έρθουν να με γράψουν! Θα τους φτιάξω εγώ!”.

ΤΙ θα απαντούσατε στον 16χρονο πιτσιρικά?

Και τελικά… πόσο συμβάλατε ΕΣΕΙΣ στην κατάσταση που θα βρίζετε τότε?

Αφήστε ένα λεπτό να περάσει ΖΩΝΤΑΣ αυτή τη στιγμη. Φέρτε την εικόνα μπροστά σας και σκεφτείτε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τα παραπάνω ερωτήματα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Έπειτα διαβάστε και το υστερόγραφο για αντίο.

ΥΓ. Καθαρά προσωπική μου άποψη είναι ότι αν είναι να αφήσει κάτι καλό αυτή η ιστορία στις επόμενες γενιές αυτό θα εξαρτηθεί καθαρά και μόνο από τους ίδιους τους καπνιστές και το πόσο μακριά μπορούν να δουν με τον καπνό που έχουν γύρω τους. (Μεταφορικά μιλώντας εννοώ το πόσο εύκολα μπορούν να ξεφύγουν από την υποσυνείδητη προπαγάνδα των καπνοβιομηχανιών και να δουν τα πραγματικά οφέλη της ιστορίας.) Τα τετραψήφια νούμερα, το πρόστιμα, οι αστυνόμοι και τα σχετικά δεν πρόκειται και δε θα καταφέρουν τίποτα. Το θέμα βρίσκεται εξ ολοκλήρου στα χέρια, ή μάλλον στα μυαλά, των καπνιστών και στην δύναμη αυτοπειθαρχίας τους. Εγώ πάντως δεν θα καλέσω ποτέ τον τετραψήφιο να ρίξουν πρόστιμο σε καπνιστές. Εξ άλλου, γιατί να καρφώσω τον φίλο μου, τον πατέρα μου, τον αδερφό μου? Απλά θα του πω την παραπάνω ιστορία και θα τον αφήσω να την σκεφτεί όσο θα απολαμβάνει το υπόλοιπο τσιγάρο του.

Κυριακή 7 Ιουνίου 2009

Ακολουθεί Κολητική Διαφήμηση

Η ιδέα γι αυτό το post μου ήρθε από την παράφραση κάποιας διαφήμησης σε ραδιο-φονική εκπομπή κάποιο πρώι (κόντεψα να τρακάρω από τα γέλια). Την πήρα λοιπόν την τράβηξα και γω λίγο παραπάνω με δικιές μου εμπνσύσεις και ιδού το αποτέλεσμα.

Οοιαδήποτε σύμπτωση με σλόγκαν και διαφημέσεις κομμάτων δεν έιναι συμπτωματική.

Νέα Τρομοκρατία. Με σύμμαχο τον κουκουροφόρο.

Νέα Αστυνομία. Με σύμμαχο τον κουκουλοφόρο. (Ξανά)

Νέα Αυτονομία. Με σύμμαχο εμένα.

Νέα Λαοκρατία. Με σύμμαχο και πάλι εμένα.

Νέα Φαυλοκρατία. Με σύμμαχο τον φαφλατά.

Νεα Πολυκατικία. Με σύμμαχο τον Χαϊκάλη.

ΚΑ.ΣΟ.Κ. Πρώτα ο Κοπρίτης.

ΜΑ.ΣΟ.Κ. Πρώτα ο Μεσίτης.

ΔΑ.ΣΟ.Κ. Πρώτα ο Δαπίτης.

ΡΑ.ΣΟ.Κ. Πρώτα ο Ροδίτης.

ΣΑ.ΜΟ.Κ. Πρώτα ο Σημίτης.

Θα ξεβρομίσουμε τους βόθρους της πολικτικής... ΜΥ.ΡΙΖ.Α!

Θα φωνάξουμε για εσάς στην βουλή... ΤΣΗ.ΡΙΖ.Α!

Θα ξεριζώσουμε τις ενοχλητικές τρίχες της πολιτικής... ΞΥ.ΡΙΖ.Α!

Οι θέσεις μας είναι ξεκάθαρες σαν το νερό... ΠΛΥΜΗ.ΡΙΖ.Α!

Όταν οι άλλοι πήγαιναν εγώ... ΓΥ.ΡΙΖ.Α!

Με μας θα τραγουδάτε όλοι χαρούμενα... ΣΦΥ.ΡΙΖ.Α!

Θα λέμε πάντα την αλήθεια... ΨΙΘΗ.ΡΙΖ.Α!

Θα σας κάνουμε όλους πλούσιους... ΦΑΛΗ.ΡΙΖ.Α!

Ζητάω ταπεινά συγνώμη από τα υπόλοιπα κόμματα αλλά μέχρι εδώ έφτασε η έμπνευσή μου.

Οχι πείτε μου τώρα… δε θα σας λείψουν αυτές οι υπέροχες πολιτικές διαφημίσεις? Με τι θα γελάμε στις διαφημίσεις τώρα? Θα πρέπει να βγάλει κανένα “put the kot down” ξανά κανένας για να σκασουμε κανένα χαμόγελο.

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2009

Βιώσιμη ανάπτυξη… στην πράξη.

Αυτή τη φορά δεν θα γκρινιάξω. Δεν θα παραπονεθώ ούτε και θα αρχίσω να μιζεριάζω.

clip_image001Τα δύο μεγάλα κόμματα βρήκαν πραγματικά τον τρόπο να αξιοποιήσουν μέρος των χρημάτων του προεκλογικού αγώνα σε αυτό που λένε “πράσινη ανάπτυξη”, “βιώσιμη ανάπτυξη”, “περιβαλλοντική πολιτική” ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το. Αν νομίζετε πως σας κοροϊδεύω δείτε τις φωτογραφίες που τράβηξα χθες (που είχαμε τη συναυλία του Γιωργάκη ενώ σήμερα παίζει ο Κωστάκης) στην περιφερειακή οδό της πόλης μας!!! Είπαν οι άνθρωποι να διαφημιστούν λιγάκι (δεν κατάλαβα… τι καλύτερο έχει ο Sakis, η Πέγκυ και οι υπόλοιποι τραγουδιστές) και ακολούθησαν το γνωστό τρόπο. Ποζάρισαν… έβγαλαν φωτό… ρίξανε λίγο photoshop… κοτσάρανε τα σλόγκαν και… κόλλησαν τις αφεντομουτσουνάρες τους σε κάθε στύλο που βρήκαν μπροστά τους.

clip_image002Όταν λέω σε κάθε στύλο εννοώ σε ΚΑΘΕ στύλο. Και για να μην χάσουμε τα… happening όπου είχε βάλει ο ένας πήγε και έβαλε και ο άλλος από κάτω τη δικιά του αφεντομουτσουνάρα. Μη μείνουμε πίσω.

Αν έχετε λοιπόν βαρεθεί τις μονότονες τσιμεντένιες κολόνες… δεν έχετε παρά να πάτε να τις θαυμάσετε ΤΩΡΑ. Στο κάτω-κάτω της γραφής και οι αφίσες χαρτί είναι… από τα δέντρα γίνονται… άρα… να η βιώσιμη και πράσινη ανάπτυξη. Φέρνουμε εύκολα και γρήγορα το δάσος μες στην πόλη. Γιατί να παιδεύεσαι με αναδάσωση? Κάνε τώρα και συ την κολόνα σου δέντρο. Βάλε και συ μία αφίσα.

Αυτές είναι πρωτοποριακές οικολογικές προτάσεις. Αυτό είναι βιώσιμη ανάπτυξη στην πράξη!!! Μπροστά σε αυτό το θαύμα… τα λόγια είναιαιαιαιαι… περιτάααααα!!!

Τώρα να μή ρωτήσω αν κάποιος θα μαζέψει τις αφίσες μετά τις συναυλίες? Άλλωστε υπάρχει λόγος? Μάλλον η κυρία βροχή ο κύριος άνεμος αύριο μεθαύριο θα κάνουν την δουλειά τους αλλά με αυτά θα ασχολούμαστε τώρα. Παρεμπιπτόντως, ίδια κατάσταση επικρατεί και μέσα στην πόλη με τα μικρά “κομματάκια” να παίρνουν και αυτά μερίδιο στην πρωτοπορία.

Τι? Σας κοροϊδεύω? Σας κάνω πλάκα? Εγώ?

Ναι… αλλά ΑΥΤΟΙ ξεκίνησαν πρώτοι?