Τι... μουντζούρα θα παραδώσεις μωρή?

Δύο ιστορίες πρόσφατες με ένα κοινό παρονομαστή.

Είναι Σεπτέμβρης και στο τμήμα Πληροφορικής έχουν ξεκινήσει εξετάσεις. Όλο το καλοκαίρι στο αμφιθέατρο του τμήματος μια ομάδα μαστόρων ξήλωναν και έστρωναν καινούρια θρανία, καρέκλες, έδρα κτλ. Στις εξετάσεις που επιτέλους το αμφιθέατρο μπαίνει σε λειτουργία και αρχίζουν να γράφουν οι φοιτητές οι περισσότεροι έχουν να πουν το κατιτί τους. Κάτι σαν... "κοιτά τι καλό που έγινε...", "επιτέλους με όλα τα καθίσματα στη θέση τους και όχι σπασμένα..." και άλλα παρόμοια. Μία βδομάδα μετά τυχαίνει να επιτηρώ στην συγκεκριμένη αίθουσα και κάνοντας την βόλτα μου ανάμεσα στα έδρανα βλέπω τις πρώτες μουντζούρες Να ένα "Παοκάρα" εδώ ... να ένα "Θρύλος" παραπέρα, ένα μικρό σκονάκι ή αυτοσχέδιες σημειώσεις - πράξεις από ένα άλλο μάθημα. Και αμέσως το αίσθημα από την μυρωδιά του καινούριου χάνεται. Κάτι σάπιο και ελαφρά δύσοσμο μπαίνει από τις χαραμάδες στο αέρα και σου χαλάει την εικόνα.

Τέλη Οκτώβρη και ο δήμος κάνει εγκαίνια στην νέα παραλία που επί ένα χρόνο ανακαινίζονταν. Κόσμος συγκεντρώνεται και κάνει βόλτα στους κήπους και όλοι δείχνουν να το απολαμβάνουν. Από τα πιτσιρίκια που παίζουν με την άμμο μέχρι τους παππούδες που κάθονται να ξαποστάσουν ανάμεσα στα τριαντάφυλλα ή στο παγκάκι απέναντι στην θάλασσα. Την επομένη στο λεωφορείο μια παρέα έχει θέμα συζήτησης την ανακαινισμένη παραλία αλλά αντί να μιλάνε για το πόσο όμορφη έγινε... ακούγονται κάτι ιστορίες... "πρέπει να τα κάναν σήμερα το πρωί που security που ήταν για το βράδυ εκεί έφυγαν." Μετά από λίγο καταλαβαίνεις πως μιλάνε για μουντζούρες που εμφανίστηκαν πάνω στα ολοκαίνουρια παγκάκια της νέας παραλίας και η μυρωδιά των τριαντάφυλλων από το χθεσινό βράδυ αρχίζει και αντικαθίσταται από την γνωστή δύσοσμη μυρωδιά.

Καταλαβαίνω πώς όλοι μας έχουμε την ανάγκη να αφήσουμε το σημάδι μας σε αυτή τη ζωή. Κάτι το οποίο θα βλέπουν ή θα σκέφτονται οι υπόλοιποι και θα τους έρχεται το όνομά σου στο μυαλό. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω πώς κάποιοι έχουν τόσο "μικρή" φιλοδοξία και ανάγκη υστεροφημίας ώστε να καταφέρνουν να χαλάνε σε αυτόν τον τόπο την οποιαδήποτε ωραία εικόνα που κάποιοι (συνήθως οι ίδιοι) πλήρωσαν για να χτιστεί. Πώς γίνεται να φωνάζεις από την μία για το άδικο που σε πνίγει ότι δεν αξιοποιούνται σωστά τα χρήματα που δίνεις και από την άλλη όταν αυτά αξιοποιούνται σωστά και έχεις ένα όφελος (βλ. αμφιθέατρο, πάρκο κ.α.)... να τα καταστρέφεις αμέσως με μία μουντζούρα Ο καλύτερος τρόπος για να αφήσεις ένα σημάδι και κάτι να σε θυμούνται οι επόμενοι είναι να διαφυλάξεις και να διατηρήσεις αυτό που χτίστηκε από σένα για σένα. Να λες αύριο... ήμουν κάποτε στα εγκαίνια αυτού του πάρκου... και ήταν και τότε τόσο όμορφο, καθαρό και χωρίς μουντζούρες όσο είναι σήμερα. Κι ΑΥΤΟ γιατί και 'γώ και όλοι μας το κρατήσαμε έτσι. Σίγουρα η "μουντζούρα" ενός καθαρού και καλοδιατηρημένου πάρκου, αμφιθεάτρου ή ότι άλλο είναι.. θα είναι μια πολύ ωραιότερη "μουντζούρα" για να παραδώσεις στους επόμενους.

Γι αυτό την επόμενη φορά που θα μας έρθει η μανία να αφήσουμε μια μουντζούρα κάπου ας σκεφτούμε ξανά... "Τι... μουντζούρα θα παραδώσεις μωρή???"

Last.fm ή αλλιώς απλές ιδέες που πιάνουν τόπο.

Το ξέρω πως για κάποιους είναι "παλιά" νέα αλλά μόλις ανακάλυψα το Last.fm. Μετά από την ήττα με την Pandora που οι δισκογραφικές κάναν το θαύμα τους και την απέκλεισαν (τουλάχιστον για την Ελλάδα που μας ενδιαφέρει) μια νέα λύση στην αυτόματη "έξυπνη" επιλογή και δημιουργία Playlist μουσικής ήρθε με το Last.fm.

Δεν έχω πολλά να πω απλώς ότι η ιδέα του να βρίσκεις (αυτόματα μέσω μηχανής) τι θα θέλει να ακούσει κάποιος δίνοντάς σου μόνο με ένα όνομα τραγουδιστή η γκρουπ κάποτε θα φαινόταν επιστημονική φαντασία. Και όμως η ιδέα είναι απλή. Τι ακούνε οι υπόλοιποι όταν ακούνε αυτόν τον καλλιτέχνη...??? Ε να τι θα σου βάλω να ακούσεις και εσύ!!!

Εντάξει... λίγο δύσκολο να λειτουργήσει όταν έχεις άτομα με πολλά και ασύμβατα γούστα μεταξύ τους... όμως.. ελάχιστοι είναι αυτοί που όταν ακούν Metallica στο επόμενο τραγούδι το γυρίζουν σε Τσιτσάνη!!! Έτσι λοιπόν εκμεταλλευόμενοι την αρχή της γειτονικότητας των όμοιων τραγουδιών καταγραφή των τραγουδιών που ακούς και διάφορα άλλα που δεν ξέρω αλλά σίγουρα υπάρχουν από πίσω νάσου μια μηχανή με τέτοια πληθώρα μουσικής και δυνατότητες που όσο μπαίνεις πιο βαθιά στο "δίκτυο" τόσο καλυτερεύουν.

Δεν έχετε παρά να τσεκάρεται το playlist στα αριστερά που εμπλουτίζεται κάθε φόρα που μαρκάρω ένα ωραίο τραγουδάκι την ώρα που το ακούω και στα δεξιά να δείτε αν ταιριάζουν τα μουσικά μας γούστα!!! Πλάκα δεν έχει!!!

Ίσως να είναι ο ενθουσιασμός την πρόσφατης ανακάλυψης του αλλά πάντα με ενθουσιάζουν απλές ιδέες που όταν υλοποιούνται δείχνουν την δύναμή τους.


Υ.Γ. Υπάρχει βέβαια και ένα Plug-in που κάνει παρόμοια δουλεία για την μουσική που έχεις "τοπικά" (1ο πρόβλημα) και απαιτεί μια αρκετα χρονοβόρα διαδικασία ανάλυσης της μουσικής πριν αρχίσει να λειτουργεί (2ο πρόβλημα)

Η ηρεμία των… ταξιτζήδων!!!

Έχω φτάσει στο αεροδρόμιο στο Πεκίνο και αφού πέρασα από τους συνηθισμένους ελέγχους και τα σχετικά κατευθύνομαι στην έξοδο να πάρω ταξί για το ξενοδοχείο.

Πρώτο σοκ… η ουρά από κόσμο που περιμένει στη στάση μοιάζει ατελείωτη και σχεδόν κανένα ταξί στον ορίζοντα!!! Μέχρι να μπούμε στη σειρά οι τέσσερις λωρίδες του δρόμου έχουν γεμίσει με ταξί που παίρνουν τον κόσμο και 5-6 τύποι με στολή (μάλλον του αεροδρομίου) τα κατευθύνουν στην κατάλληλη θέση για να πάρουν τους πελάτες. Μετά από 10 λεπτά αναμονής στην τελικά όχι και τόσο τεράστια ουρά αφού ήταν χωρισμένη στα τέσσερις μικρότερες έρχεται και η σειρά μου. Ήξερα πως για να πετύχεις ταξιτζή που μιλάει αγγλικά πρέπει να κάνεις την προσευχή σε Θεό, Αλλάχ, Βούδα και Τάο μαζί οπότε κατάλληλα εξοπλισμένος με το χαρτάκι που έγραφε το όνομα του ξενοδοχείου στα κινέζικα μπαίνω στο ταξί και ο οδηγός με τη βοήθεια και του υπαλλήλου του αεροδρομίου δείχνει ότι κατάλαβε που πάμε.

Ξεκινάμε!!!

Μετά το μικρό μποτιλιάρισμα στα διόδια… καταλαβαίνεις αμέσως ότι έχεις να κάνεις με τεράστια μεγαλούπολη αφού το αμάξι κινείται συνήθως σε δρόμου με 4 λωρίδες ανά ρεύμα.

Αλλά το θέμα είναι άλλο. Το πώς κινούνται σε αυτές τις λωρίδες? Σε αυτό μοιάζουμε εν μέρει με του κινέζους…. οι αλλαγές γίνονται με βάση το ποια λωρίδα μας συμφέρει και για να ανάψουμε φλάς πρέπει να έρθει η συντέλεια του κόσμου!!!

Παρόλα αυτά ο ταξιτζής που επίσης οδηγεί με το ίδιο τρόπο ποτέ δεν νευριάζει!!! Ποτέ δεν φωνάζει!!! Για την ακρίβεια ούτε καν δείχνει να ενοχλείτε όταν κάποιος πετάγεται ξαφνικά μπροστά του στα καλά καθούμενα!!! Επίσης καμία ενόχληση όταν μπλέκει σε μποτιλιάρισμα!!! Η όταν πέφτει σε καμία λακκούβα !!!(και σ΄ αυτό οι δρόμοι τους μας μοιάζουν κάτι λίγο ίσως και λόγω ολυμπιακών έργων) Γενικώς καμία ενόχληση για τίποτα!!!

Συμπέρασμα πρώτο αν οι έλληνες ταξιτζήδες οδηγούσαν στο Πεκίνο τα τραγούδια του ραδιοφώνου θα αντικαθιστούνταν από το συνεχές βρίσιμο και τις φωνές τους. Για την ακρίβεια όχι μόνο οι ταξιτζήδες αλλά όλοι μας κάπως έτσι θα ήταν!!!

Για να μην πολυλογώ… αυτό που θέλω να επισημάνω όχι μόνο για τους ταξιτζήδες αλλά γενικότερα για τους κινέζους είναι η απίστευτη ηρεμία που τους διακρίνει. Δεν τσατίζονται… δεν νευριάζουν… δε μαλώνουν… και γενικώς εμπνέουν μια ηρεμία και χαλάρωση που αργά η γρήγορα περνάει και στον επισκέπτη.

Τώρα το που οφείλεται αυτό δεν μπορώ να είμαι σίγουρος αλλά μέχρι στιγμής έχω 3 εξηγήσεις.

1. Η φιλοσοφία και θρησκεία τους: Λένε πως ο Βούδας είναι συνήθως χοντρός και γελαστός στα αγάλματα που απεικονίζεται γιατί μαζεμένα στην κοιλιά του είναι όλα τα καλά και τα κακά που έχει περάσει στη ζωή του. Χαμογελάει δε, όχι μόνο από τα καλά αλλά γιατί ξέρει πως όλα τα κακά που πέρασε τον βοηθούν να γίνει καλύτερος άνθρωπος.
2. Ο τρόπος ζωής τους: Στις βόλτες μου στα πάρκα, στις λίμνες της πόλης είδα πολλές οικογένειες, παιδιά, ζευγάρια, παππούδες, γιαγιάδες και γενικώς κόσμο όλων των ηλικιών να κάνει βόλτες και να απολαμβάνει στιγμές ηρεμίας, χαλάρωσης γυμναστικής και παιχνιδιού. Ίσως είναι ένας τρόπος εκτόνωσης πάντως σίγουρα είναι τρόπος ζωής. Και σίγουρα συμβάλει σε αυτή τους την ηρεμία.
3. Ο φόβος του καθεστώτος: Περισσότερο υποψία λόγου παρά λόγος αλλά τέλος πάντων. Υποψιάζομαι λοιπόν πως η ιστορία όλων αυτών των αυταρχικών καθεστώτων της αυτοκρατορίας και του αυστηρού κομμουνισμού μετέπειτα έχει αφήσει σημάδια. Ο κόσμος μπορεί να μην εκδηλώνεται και να μην αντιδρά έντονα σε διάφορες καταστάσεις λόγω φόβου του τι μπορεί να τους συμβεί μετά. Έχουμε πει πως ακόμα ισχύει η θανατική ποινή αν και τα πράγματα είναι σίγουρα πιο πολιτισμένα και ελεύθερα από παλαιότερες εποχές.

Μετά από όλη αυτή την ανάλυση έχω την εντύπωση πώς όλα παίζουν το ρόλο τους… μικρό ή μεγάλο. Το θέμα όμως είναι η απίστευτη ηρεμία τους που πραγματικά μερικές φορές ζήλεψα. Δε λέω… καλό το μεσογειακό ταμπεραμέντο αλλά καμιά φορά θα μπορούσαμε να παίρνουμε και κανένα μάθημα από άλλους πολιτισμούς. Έτσι για αλλαγή.

Αεροδρόμιο dubai

Μπορεί να «ανεβάζω» αυτές τις γραμμές με διαφορά κάποιων ωρών αλλά δεν άντεχα να μη καταγράψω live αυτή την εμπειρία.

Βρίσκομαι λοιπόν στο αεροδρόμιο του Ντουμπάι και γράφω αυτό το κείμενο κάτω από έναν… φοίνικα!!!

Αν δε με πιστεύετε δείτε και την εικόνα που ακολουθεί.

Όχι δεν έχουν μείνει στα μέσα οι εργασίες του αεροδρομίου αφήνοντας το μισό έρημο μισό αεροδρόμιο. Οι άνθρωποι εδώ καταφέρνουν να εντυπωσιάσουν με το καλώς ήρθες….


Έχουν λοιπόν φυτέψει (αν το πιστεύετε) φοίνικες ΜΕΣΑ στο διάδρομο του αεροδρομίου. Πηγαίνεις άνετος και ωραίος για την επόμενη πτήση και λες δε κάνω και καμία στάση μήπως και μου πέσει καμία καρύδα να βγάλω τον επιούσιο?

Έτσι λοιπόν σκέφτηκα και εγώ και να σου ένα καθισματάκι κάτω από έναν φοίνικα ελεύθερο. Το έπιασα και απολαμβάνω τη σοκολατίτσα των Starbucks που θα τα βρεις όπου και αν πας πλέον.


Αυτά προς το παρόν….τα λέμε αργότερα.

ΑΑΑΑ και κάτι ακόμα… το είχα ακούσει νομίζω κάπου άλλά τώρα το είδα και με τα μάτια μου. Αυτό που βλέπετε δεν είναι ταμπέλα για τουαλέτες αλλά για «τζαμί» γιατί εδώ όταν έχεις φάει του κόσμου την καθυστέρηση θα ρίξεις μια προσευχούλα στον κατάλληλο μέρος και ο καλός Αλλάχ θα βάλει το χεράκι του να πετάξεις.



Περρισότερες φωτόγραφίες στο...
http://picasaweb.google.com/chris.kourou