Το κόμμα των... λευκών!

Όχι αυτό το post δεν έιναι ρατσιστικό!!! Γιατί το "λευκών" στον τίτλο δεν αναφέρεται σε χρώμα δέρματος αλλά... ψηφοδελτίου.

Δέιτε λοιπόν το παρακάτω blog και ενημερωθείτε!!!

http://lefko-2007.blogspot.com/

Πρωσοπικά το βρίσκω ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ιδέα να μείνουν μερικα έδρανα άδεια στη βουλή... έτσι για αρχή!!! Αυτό ίσως να έιναι τελικά μια πραγματική διαμαρτυρία που θα ΑΚΟΥΣΤΕΙ... γιατι θα ΦΩΝΑΖΕΙ!!!

Εκλογές 2007...

Δεν ήξερα τι να γαρψω για αυτόν τον περίεργο προεκλογικό αγώνα και ξαφνικά βλέπω ένα email με θέμα "Εκλογές 2007" και to παρακάτω link...

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=750363

Αξίζει το κόπο... πιστέψτε με!!!

Enjoy!!!

Η ηρεμία των… ταξιτζήδων!!!

Έχω φτάσει στο αεροδρόμιο στο Πεκίνο και αφού πέρασα από τους συνηθισμένους ελέγχους και τα σχετικά κατευθύνομαι στην έξοδο να πάρω ταξί για το ξενοδοχείο.

Πρώτο σοκ… η ουρά από κόσμο που περιμένει στη στάση μοιάζει ατελείωτη και σχεδόν κανένα ταξί στον ορίζοντα!!! Μέχρι να μπούμε στη σειρά οι τέσσερις λωρίδες του δρόμου έχουν γεμίσει με ταξί που παίρνουν τον κόσμο και 5-6 τύποι με στολή (μάλλον του αεροδρομίου) τα κατευθύνουν στην κατάλληλη θέση για να πάρουν τους πελάτες. Μετά από 10 λεπτά αναμονής στην τελικά όχι και τόσο τεράστια ουρά αφού ήταν χωρισμένη στα τέσσερις μικρότερες έρχεται και η σειρά μου. Ήξερα πως για να πετύχεις ταξιτζή που μιλάει αγγλικά πρέπει να κάνεις την προσευχή σε Θεό, Αλλάχ, Βούδα και Τάο μαζί οπότε κατάλληλα εξοπλισμένος με το χαρτάκι που έγραφε το όνομα του ξενοδοχείου στα κινέζικα μπαίνω στο ταξί και ο οδηγός με τη βοήθεια και του υπαλλήλου του αεροδρομίου δείχνει ότι κατάλαβε που πάμε.

Ξεκινάμε!!!

Μετά το μικρό μποτιλιάρισμα στα διόδια… καταλαβαίνεις αμέσως ότι έχεις να κάνεις με τεράστια μεγαλούπολη αφού το αμάξι κινείται συνήθως σε δρόμου με 4 λωρίδες ανά ρεύμα.

Αλλά το θέμα είναι άλλο. Το πώς κινούνται σε αυτές τις λωρίδες? Σε αυτό μοιάζουμε εν μέρει με του κινέζους…. οι αλλαγές γίνονται με βάση το ποια λωρίδα μας συμφέρει και για να ανάψουμε φλάς πρέπει να έρθει η συντέλεια του κόσμου!!!

Παρόλα αυτά ο ταξιτζής που επίσης οδηγεί με το ίδιο τρόπο ποτέ δεν νευριάζει!!! Ποτέ δεν φωνάζει!!! Για την ακρίβεια ούτε καν δείχνει να ενοχλείτε όταν κάποιος πετάγεται ξαφνικά μπροστά του στα καλά καθούμενα!!! Επίσης καμία ενόχληση όταν μπλέκει σε μποτιλιάρισμα!!! Η όταν πέφτει σε καμία λακκούβα !!!(και σ΄ αυτό οι δρόμοι τους μας μοιάζουν κάτι λίγο ίσως και λόγω ολυμπιακών έργων) Γενικώς καμία ενόχληση για τίποτα!!!

Συμπέρασμα πρώτο αν οι έλληνες ταξιτζήδες οδηγούσαν στο Πεκίνο τα τραγούδια του ραδιοφώνου θα αντικαθιστούνταν από το συνεχές βρίσιμο και τις φωνές τους. Για την ακρίβεια όχι μόνο οι ταξιτζήδες αλλά όλοι μας κάπως έτσι θα ήταν!!!

Για να μην πολυλογώ… αυτό που θέλω να επισημάνω όχι μόνο για τους ταξιτζήδες αλλά γενικότερα για τους κινέζους είναι η απίστευτη ηρεμία που τους διακρίνει. Δεν τσατίζονται… δεν νευριάζουν… δε μαλώνουν… και γενικώς εμπνέουν μια ηρεμία και χαλάρωση που αργά η γρήγορα περνάει και στον επισκέπτη.

Τώρα το που οφείλεται αυτό δεν μπορώ να είμαι σίγουρος αλλά μέχρι στιγμής έχω 3 εξηγήσεις.

1. Η φιλοσοφία και θρησκεία τους: Λένε πως ο Βούδας είναι συνήθως χοντρός και γελαστός στα αγάλματα που απεικονίζεται γιατί μαζεμένα στην κοιλιά του είναι όλα τα καλά και τα κακά που έχει περάσει στη ζωή του. Χαμογελάει δε, όχι μόνο από τα καλά αλλά γιατί ξέρει πως όλα τα κακά που πέρασε τον βοηθούν να γίνει καλύτερος άνθρωπος.
2. Ο τρόπος ζωής τους: Στις βόλτες μου στα πάρκα, στις λίμνες της πόλης είδα πολλές οικογένειες, παιδιά, ζευγάρια, παππούδες, γιαγιάδες και γενικώς κόσμο όλων των ηλικιών να κάνει βόλτες και να απολαμβάνει στιγμές ηρεμίας, χαλάρωσης γυμναστικής και παιχνιδιού. Ίσως είναι ένας τρόπος εκτόνωσης πάντως σίγουρα είναι τρόπος ζωής. Και σίγουρα συμβάλει σε αυτή τους την ηρεμία.
3. Ο φόβος του καθεστώτος: Περισσότερο υποψία λόγου παρά λόγος αλλά τέλος πάντων. Υποψιάζομαι λοιπόν πως η ιστορία όλων αυτών των αυταρχικών καθεστώτων της αυτοκρατορίας και του αυστηρού κομμουνισμού μετέπειτα έχει αφήσει σημάδια. Ο κόσμος μπορεί να μην εκδηλώνεται και να μην αντιδρά έντονα σε διάφορες καταστάσεις λόγω φόβου του τι μπορεί να τους συμβεί μετά. Έχουμε πει πως ακόμα ισχύει η θανατική ποινή αν και τα πράγματα είναι σίγουρα πιο πολιτισμένα και ελεύθερα από παλαιότερες εποχές.

Μετά από όλη αυτή την ανάλυση έχω την εντύπωση πώς όλα παίζουν το ρόλο τους… μικρό ή μεγάλο. Το θέμα όμως είναι η απίστευτη ηρεμία τους που πραγματικά μερικές φορές ζήλεψα. Δε λέω… καλό το μεσογειακό ταμπεραμέντο αλλά καμιά φορά θα μπορούσαμε να παίρνουμε και κανένα μάθημα από άλλους πολιτισμούς. Έτσι για αλλαγή.

Τιμωρία ή… κίνητρο?

Θα ξεκινήσω με αφορμή τη φωτογραφία με τον τοίχο των 9 δράκαινων στην απαγορευμένη πόλη. Υπάρχει λοιπόν εκεί ένα από τα 270 κεραμικά πλακάκια το οποίο είναι άβαφο. Ο θρύλος λοιπόν λέει πως ένας εργάτης κατά τις εργασίες κατασκευής έσπασε το συγκεκριμένο πλακάκι, και επειδή δεν ήθελε να μαθευτεί και να χάσει τη ζωούλα του… (ακόμα και σήμερα ισχύει η θανατική ποινή) έφτιαξε ένα πλαστό. Μόνο που δεν υπήρχε αρκετός χρόνος να το βάψει και το βάλανε όπως-όπως άβαφο.

Η ιστορία στην Κίνα (είμαι ακόμα επηρεασμένος από το ταξίδι) είναι γεμάτη από παρόμοιες ιστορίες. Λένε ότι όταν χτίζονταν το σινικό τείχος για κάθε νέο κομμάτι πήγαινε ένας υπουργός της κυβέρνησης και έκανε έλεγχο ρίχνοντας ένα βέλος. Αν αυτό περνούσε το τείχος τότε το κομμάτι ξαναφτιάχνονταν από την αρχή και σκότωναν και μερικούς από τους εργάτες… έτσι για παραδειγματισμό.

Εδώ λοιπόν κολλάει το ερώτημά που έχω σαν τίτλο? Τιμωρία ή κίνητρο? Το συμπέρασμα είναι πως η μεγάλη τιμωρία είναι σοβαρό κίνητρο για να κάνει κάποιος καλά την δουλειά του. Εφόσον πάντα υπάρχει ο σωστός και αυστηρός έλεγχος. Για σκεφτείτε για παράδειγμα τι θα συνέβαινε αν για κάποιους από αυτούς τους «επαγγελματίες» κάθε επαγγέλματος που βλέπουμε να επιβιώνουν εις βάρος των υπολοίπων τους τιμωρούσαμε παραδειγματικά π.χ. με το να μη μπορεί να ξαναδούλεψει στο συγκεκριμένο επάγγελμα? Πιάνεις π.χ. το ταξιτζή να σε γδέρνει επειδή νομίζει ότι είσαι ξένος τουρίστας… δεν τον ξαναφήνεις να πιάσει τιμόνι ούτε για να πάει στο περίπτερο.

Σαφώς και δεν μ’ αρέσει η άποψη αυτή της σκληρής τιμωρίας αλλά μήπως… (λέω μήπως???) με την σχετική ατιμωρησία που επικρατεί σήμερα έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο? Έχουμε φτάσει στο σημείο του… «Εκεί όποιος κλέβει του παίρνουν το κεφάλι και ‘δώ όσο περισσότερα κλέψεις τόσο πιο μεγάλος ήρωας γίνεσαι»??? Αν ναι τότε ίσως η λύση χρειάζεται να είναι ακραία.

Μήπως λοιπόν να αλλάξουν τα… «κίνητρα»?

Φαγητό στο Πεκίνο...

Πιστεύω πάντα πως το φαγητό είναι αναπόσταστο κομμάτι της κουλτούρας και του πολιτισμού ενός λαού και ενός τόπου. Γι αυτό το λόγο δε θα μπορούσα να πάω στο Πεκίνο και να μη δοκιμάσω κινέζικη κουζίνα. Και τι δεν είδαν τα μάτια μου… και τι δεν δοκίμασε το στόμα μου… και τι δεν μύρισε η μύτη μου.

Να ξεκινήσω λοιπόν από το περίφημο πιάτο της πάπιας Πεκίνου και το κορυφαίο εστιατόριο Quanjude Roast Duck, διάσημο για την πάπια του ανά την υφήλιο. Μέχρι και ο Φιντέλ Κάστρο έχει δειπνήσει εδώ. Η πάπια λοιπόν είναι μια ολόκληρη ιεροτελεστία από την αρχή μέχρι το τέλος. Έρχεται ο μάγειρας ντυμένος σαν χειρούργος με γάντια μάσκα καπέλο κτλ και αρχίζει να πετσοκόβει φέτες-φέτες την ψημένη πάπια που γυαλίζει από την μαρινάδα προφανώς. Έπειτα οι φέτες έρχονται στο τραπέζι και εκεί αρχίζει ο 2ος γύρος. Παίρνουμε το φύλο ρυζιού και αρχίζουμε να βάζουμε μέσα πάπια, αγγουράκια, πρασάκια, σκορδάκια και πάνω από όλα αυτήν την υπέροχη γλυκόξυνη σάλτσα. Τα τυλίγουμε σε στυλ περίπου σαν τον… ελληνικό γύρο και να σου η νοστιμιά.
Εκτός από πάπια όμως μπορείς να φας του κόσμου τα καλά και όλα με υπέροχες σάλτσες. Το ρύζι είναι πάντα εκεί σαν συνοδευτικό, είτε βραστό είτε τηγανιτό με αυγά (Υπέροχο) και αν τα καταφέρεις με τα ξυλάκια αρχίζεις να νοιώθεις ντόπιος. Τι να πρωτοθυμηθώ… χοιρινό με λαχανικά, περιστεράκια, κοτόπουλο με καλαμπόκι και άλλα ψιλοκομμένα λαχανικά και γενικώς ότι τραβάει η όρεξή σου. Αρκεί πάντα να έχεις ανοιχτό μυαλό και στομάχι γιατί ανάμεσα στα ωραία μπορεί πάντα να παραμονεύει μια…. πικάντικη μέδουσα.
Τέλος τα περίεργα της οδού “Dong an men”. Το σλόγκαν εδώ… «Ό,τι κινείται τρώγεται» και δει σε σουβλάκι. Σουβλάκι φίδι, σκορπιός, ακρίδα, ιππόκαμπος, μεταξοσκώληκας, αμελέτητα και αστερίας είναι τα highlight. Για ξεδίψασμα καρύδα η κινέζικο τσάι!!! Όλα αυτά σε μια βόλτα 10 λεπτών αρκεί να αντέχετε την μυρωδιά που σε μερικά σημεία είναι άκρως αποτρεπτική!!! Προσωπικά δοκίμασα ένα κομμάτι σουβλάκι φίδι και λίγο από μεδούλι αστερία.

Σινικό τείχος!!!

Λένε πως είναι ο μεγαλύτερος αμυντικός μηχανισμός που χτίστηκε ποτέ και αν το σκεφτεί κανείς ένας τείχος 6000 χιλιομέτρων για προστασία των συνόρων μιας αυτοκρατορίας δεν είναι και λίγο πράγμα.

Το σινικό τείχος μιλάει πρώτα απ΄ όλα με αριθμούς… 6000 χιλιόμετρα μήκος, πύργοι ανά 200 με 100 μέτρα άρα… περίπου 25000 πύργοι και 5 άτομα σε κάθε έναν σε περίοδο ειρήνης… σημαίνει ένας στρατός 125000 μόνο για τις περιόδους ειρήνης. Επίσης βοηθούσε στην γρήγορη επικοινωνία και ειδοποίηση σε περίπτωση κινδύνου με τον καπνό από πύργο σε πύργο. Αλλά ο μύθος ότι είναι απόρθητο είναι απλώς μύθος. Βοηθούσε όμως το ηθικό ενός τεράστιου λαού.

Εκτός από τους αριθμούς όμως μιλάει και από μόνο του. Ανεβοκατεβαίνει στις κορυφές των βουνών σαν δράκος και όπου και να σταθείς ή θέα σου κόβει την ανάσα. Η ανάσα επίσης κόβεται και μόνο με το να διαβείς το τείχος σε μερικά σημεία του όπως αυτό που ανεβήκαμε. Είναι τόσο απότομο και ανηφορικό που πραγματικά σου βγαίνει η γλώσσα.

Μακάρι να είχα περισσότερο χρόνο να απολαύσω αυτό το θεόρατο δημιούργημα. Μόνο μιάμιση ώρα «γυμναστική» δε μου έφτασε. Θα θελα αν μπορούσα να ανέβω ακόμα πιο ψηλά, να ανακαλύψω ακόμά πιο πολλά σημεία του. Δεν πειράζει όμως. To μπλουζάκι και μόνο με το «I climbed the Great Wall» τα λέει όλα για το πώς νιώθω.

Απαγορευμένη πόλη.

Με διαφορά μιας μέρας θα περιγράψω την εμπειρία της επίσκεψης στην απαγορευμένη πόλη.


Μπαίνοντας δεν ξέρεις τι είναι αυτό που σε περιμένει και βλέπεις κάποια μικρά δείγματα κηπουρικής...


Προχωράς λοιπόν και μετά απο 15 λεπτά περιήγησης αρχιζεις να έχεις κάποια σημάδια αποπροσανατολισμού. Τεράστιοι διάδρομοι και πίσω απο τους τείχους παλατάκια και παλατάκια που μοιάζουν το ένα με το άλλο και το καθένα για διαφορετικό σκοπό... Το ένα π.χ. για τον αυτοκράτορα και τις παλακίδες... το άλλο για την αυτοκράτειρα... το άλλο για υπνοδωμάτιο... κτλ.


Και μετά τα πρώτα 6 δυτικά παλάτια... το πρώτο σοκ...Τρία παλάτια με μεγάλες άιθουσε μονο με 1 θρόνο!!!

Πανικός και σπρωξίδι για μια φοτογραφία και 1 λεπτό θέας μέσα στα κτίρια...

Και ξανά στην ηρεμία.
Ο αυτοκρατορικός κήπος που ακολουθεί προκαλεί θαυμασμό με τα περιέργα δέντρα που δένονται μαζί... τα υπέροχα τοπία και πάνω από όλα τους απίθανους βράχους που ο αυτοκράτορας ανέβενε με τις ερωμένες για να εμπνευστεί και να γράψει ποιήματα!!!

Εδώ που τα λέμε το τοπίο σίγουρα εμπνέει!!!

Τα ανατολικά 6 παλάτια που ακολουθούν τα προτειμούσε άλλος αυτοκράτορας και προκαλούν πάλι μια μια άισθηση αποπροσανατολισμού... (ας είναι καλά οι χάρτες και οι αυτόματοι οδηγοί).

Έπειτα, λίγο πιο άνατολικά σε ένα ακόμα σύμπλεγμα παλατιών... πιο μεγάλα αυτη τη φορά και με τεράστιες αυλές!!! (Αυτά τα έχτεισε και τα προτειμουσε ένας αλλός αυτοκράτορας). Τα εντυπωσικά στοιχεία εδώ, ο τοίχος των 9 δράκαινων που συμβολίζουν ευτυχία και καλοζωία με τα εκατοντάδες χρωματιστά άναγλυφα πλακάκια και το θέατρο για την όπερα της αυτοκράτειρας.

Και τέλος το μεγάλο δέος από τον όγκο, την καλιτεχνεία, και την έκταση των τελευτάιων παλατιών για τις ειδικές περιπτώσεις όπως ενθρονίσεις γενέθλια, πρωτοχρονιές κ.τ.λ.. Μόνο για ένα από αυτά (την μεγαλύτερη πέτρινη κατασκευή)πάνω από 200 τόνοι πέτρα μεταφέρθηκαν από τα βουνα... γλιστρόντας την όπως λένε σε πάγο τον χειμώνα!!!

Όλα αυτά σε 5 ώρες περιπλάνησης!

Και στο τέλος σκέφτεσαι. Τι μπορεί να κάνει ό ανθρωπος για να επιδείξει την εξουσία του και να δώσει να κατάλαβει ένας λαός δισεκατομυρίων ότι αυτός έιναι ο απόλυτος άρχων. Αν και νομίζω πως όλα αυτά έγιναν μόνο και μόνο επειδή το αυστηρό καθεστώς της μοναρχίας απαιτούσε την εκπλήρωση οποιασδήποτε επιθυμίας του αυτοκράτορα ακόμα και αν αυτός ήταν ό πιο τρελλός του κόσμου.

Όπότε η απάντηση στην ερώτηση "γιατί όλο αυτό?"... απλά γιατί μπορούσαν.

Αεροδρόμιο dubai

Μπορεί να «ανεβάζω» αυτές τις γραμμές με διαφορά κάποιων ωρών αλλά δεν άντεχα να μη καταγράψω live αυτή την εμπειρία.

Βρίσκομαι λοιπόν στο αεροδρόμιο του Ντουμπάι και γράφω αυτό το κείμενο κάτω από έναν… φοίνικα!!!

Αν δε με πιστεύετε δείτε και την εικόνα που ακολουθεί.

Όχι δεν έχουν μείνει στα μέσα οι εργασίες του αεροδρομίου αφήνοντας το μισό έρημο μισό αεροδρόμιο. Οι άνθρωποι εδώ καταφέρνουν να εντυπωσιάσουν με το καλώς ήρθες….


Έχουν λοιπόν φυτέψει (αν το πιστεύετε) φοίνικες ΜΕΣΑ στο διάδρομο του αεροδρομίου. Πηγαίνεις άνετος και ωραίος για την επόμενη πτήση και λες δε κάνω και καμία στάση μήπως και μου πέσει καμία καρύδα να βγάλω τον επιούσιο?

Έτσι λοιπόν σκέφτηκα και εγώ και να σου ένα καθισματάκι κάτω από έναν φοίνικα ελεύθερο. Το έπιασα και απολαμβάνω τη σοκολατίτσα των Starbucks που θα τα βρεις όπου και αν πας πλέον.


Αυτά προς το παρόν….τα λέμε αργότερα.

ΑΑΑΑ και κάτι ακόμα… το είχα ακούσει νομίζω κάπου άλλά τώρα το είδα και με τα μάτια μου. Αυτό που βλέπετε δεν είναι ταμπέλα για τουαλέτες αλλά για «τζαμί» γιατί εδώ όταν έχεις φάει του κόσμου την καθυστέρηση θα ρίξεις μια προσευχούλα στον κατάλληλο μέρος και ο καλός Αλλάχ θα βάλει το χεράκι του να πετάξεις.



Περρισότερες φωτόγραφίες στο...
http://picasaweb.google.com/chris.kourou

Ώρες προετοιμασίας...

Το να ετοιμάζεσαι για ένα ταξίδι έιναι πάντα ευχάριστη διαδικασία.

Το να ετοιμαζεσαι όμως για ταξίδι σχεδον στην άλλη ακρη της γής και δει στην Κίνα κάνει τη διαδικασία ακόμα πιο ευχάριστη.

Μπορεί βέβαια να έιναι ταξίδι "επαγγελματικό" μιας και είναι σε συνέδριο αλλά αυτό δε με πτοεί καθόλου. Το να γνωρίζεις και μόνο ένα λαό που έχει μία απο τις μεγαλύτερες ιστορίες του κόσμου προκαλεί δέος και περιέργεια. Το να πηγαίνεις σε μνημεία και αξιοθέατα οπως το σινικό τείχος και η απαγορευμένη πόλη που για άλλους αποτελεί όνειρο ζωής είναι ακόμα πιο συναρπαστικό...!!!

Γι αυτό λοιπόν μέινετε συντονισμένοι...

Ελπίζω να βρώ το χρόνο να σας ενημερώσω από εκεί αλλά σε κάθε πείπτωση τα επόμενα post θα έιναι σε κλίμα ... κινέζικο!!!

Προς το παρόν λοιπόν...
再見 (ζαι τσιεν)....
ή επι το ελληνικότερον.... Γεία σας!!!

Εύκολα θέματα και δύσκολοι φοιτητές.

Τις μέρες που πέρασαν (μέρες εξεταστικής) ήρθα αντιμέτωπος επανειλημένως με ένα χρόνιο θα μπορούσα να πω αίτημα των φοιτητών. (Το είχα και εγω σαν φοιτητής αλλα πάντα γνωριζα οτι δεν θα πραγματοποιηθεί). Εύκολα θέματα.

Ξέρω πως μάλλον και οι φοιτητές που μου το ζητούσαν δεν ήλπιζαν επίσης να συμβεί. Είναι μέρος του ¨παιχνιδιού" όπως οι διαμαστυριες των παικτων στο διαιτητη σε καθε σφύριγμα φαουλ.

Αυτό που ομώς θέλω να αναφερθώ είναι όχι τόσο το αίτημα όσο η αντιμετώπιση απέναντι στις εξετάσεις γενικότερα. Προσωπικά όποτε πήγαινα σε εξετάσεις δεν πήγαινα με τον στόχο του 5 (εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις). Ποτέ μου δεν διάβαζα για το 5. Ο στόχος μου ήταν πάντα το 10. Νομίζω πως έιναι ξεκάθαρη η διαφορά του να διαβάζεις για το 5 και για το 10. Άλλο το να διαβάζεις μόνο τα sos και άλλο να ξετινάζεις το βιβλίο (για τα θεωριτικά) ή τις ασκήσεις (για τα εργαστηριακά). Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα μπορεί να έκανα και επιπλέον ασκήσεις καθαρά και μόνο από ψώνιο αλλά αυτό έιναι άλλο θέμα. Αυτό το 10 μπορεί άλλες φορές να ήταν δύσκολο και άλλες έυκολο αλλά οι περισσότεροι φοιτητές ξέρουν τι ζητάει κάθε μάθημα και καθηγητής. Πρωσοπικά ήξερα πριν καν ξεκινησει το εξάμηνο (ας είναι καλά οι παλαιότεροι φοιτητές και τα "κουτσομπολιά" του διαδρόμου) αν έιναι εύκολο η δύσκολο και το αντιμετώπιζα κατάλληλα.

Θέλω λοιπόν να καταθέσω την παρατήρηση μου για τις εξετάσεις και τους φοιτητές σήμερα. Δυστυχώς βλέπω πως όλο και περισσότεροι διαβάζουν για το 5. Κάνουν ένα απλό πασσάλειμα απλώς για να περάσουν το μάθημα χωρίς να ενδιαφέρονται να μάθουν κάτι πραγματικά απο αυτό. Αυτό θα μπορούσα να το δεχτώ αν το μάθημα που διαβάζεις είναι περιφερειακό ή εν μέρει άχρηστο όταν θα βγείς στην αγορά εργασίας. Δυστυχώς όμως το ίδιο συμβαίνει και σε μαθήματα ουσιώδη και σημαντικά για έναν επαγγελματία του χώρου, σε μαθήματα δύσκολα όπως θα τα χαρακτήριζα σαν φοιτητής. Και αυτό που θλίβει πραγματικά έιναι ότι πλέον πρέπει να ψάχνουμε με το φανάρι για τους "πορωμένους" με το αντικείμενο που σπουδάζουν.... αυτούς που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ενδιαφένται.

Πολλοί μπορεί να έιναι οι λόγοι για αυτό το φαινόμενο και δεν θα κάτσω να τους αναλύσω ούτε ασχοληθώ. Απλώς θέλω να καταθέσω την θλίψη μου για το γεγονός και να παροτρυνω όσους έχουν αυτή την στάση να το ξανασκεφτούν. Μήπως τελικά το να πάρεις ένα πτυχίο με 5 ισοδυναμεί με το να μη πάρεις καθόλου πτυχίο? Αν δεν αγαπάς αυτό που σπουδάζεις και βλέπεις τα μαθήματα ουσίας σαν αγγαρείες τότε πως περιμένεις να αγαπήσεις άυριο την δουλεία σου και να πετύχεις σε αυτή? Πως περιμένεις να βρεις δουλεία σε ένα επάγγελμα που πραγματικά δεν αγαπάς? Η απάντηση έιναι πως μάλλον πρέπει να συνεχίσεις την αγγαρεία για μια ζωή...

Αυτο πραγματικά θέλεις???