Τις μέρες που πέρασαν (μέρες εξεταστικής) ήρθα αντιμέτωπος επανειλημένως με ένα χρόνιο θα μπορούσα να πω αίτημα των φοιτητών. (Το είχα και εγω σαν φοιτητής αλλα πάντα γνωριζα οτι δεν θα πραγματοποιηθεί). Εύκολα θέματα.
Ξέρω πως μάλλον και οι φοιτητές που μου το ζητούσαν δεν ήλπιζαν επίσης να συμβεί. Είναι μέρος του ¨παιχνιδιού" όπως οι διαμαστυριες των παικτων στο διαιτητη σε καθε σφύριγμα φαουλ.
Αυτό που ομώς θέλω να αναφερθώ είναι όχι τόσο το αίτημα όσο η αντιμετώπιση απέναντι στις εξετάσεις γενικότερα. Προσωπικά όποτε πήγαινα σε εξετάσεις δεν πήγαινα με τον στόχο του 5 (εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις). Ποτέ μου δεν διάβαζα για το 5. Ο στόχος μου ήταν πάντα το 10. Νομίζω πως έιναι ξεκάθαρη η διαφορά του να διαβάζεις για το 5 και για το 10. Άλλο το να διαβάζεις μόνο τα sos και άλλο να ξετινάζεις το βιβλίο (για τα θεωριτικά) ή τις ασκήσεις (για τα εργαστηριακά). Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα μπορεί να έκανα και επιπλέον ασκήσεις καθαρά και μόνο από ψώνιο αλλά αυτό έιναι άλλο θέμα. Αυτό το 10 μπορεί άλλες φορές να ήταν δύσκολο και άλλες έυκολο αλλά οι περισσότεροι φοιτητές ξέρουν τι ζητάει κάθε μάθημα και καθηγητής. Πρωσοπικά ήξερα πριν καν ξεκινησει το εξάμηνο (ας είναι καλά οι παλαιότεροι φοιτητές και τα "κουτσομπολιά" του διαδρόμου) αν έιναι εύκολο η δύσκολο και το αντιμετώπιζα κατάλληλα.
Θέλω λοιπόν να καταθέσω την παρατήρηση μου για τις εξετάσεις και τους φοιτητές σήμερα. Δυστυχώς βλέπω πως όλο και περισσότεροι διαβάζουν για το 5. Κάνουν ένα απλό πασσάλειμα απλώς για να περάσουν το μάθημα χωρίς να ενδιαφέρονται να μάθουν κάτι πραγματικά απο αυτό. Αυτό θα μπορούσα να το δεχτώ αν το μάθημα που διαβάζεις είναι περιφερειακό ή εν μέρει άχρηστο όταν θα βγείς στην αγορά εργασίας. Δυστυχώς όμως το ίδιο συμβαίνει και σε μαθήματα ουσιώδη και σημαντικά για έναν επαγγελματία του χώρου, σε μαθήματα δύσκολα όπως θα τα χαρακτήριζα σαν φοιτητής. Και αυτό που θλίβει πραγματικά έιναι ότι πλέον πρέπει να ψάχνουμε με το φανάρι για τους "πορωμένους" με το αντικείμενο που σπουδάζουν.... αυτούς που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ενδιαφένται.
Πολλοί μπορεί να έιναι οι λόγοι για αυτό το φαινόμενο και δεν θα κάτσω να τους αναλύσω ούτε ασχοληθώ. Απλώς θέλω να καταθέσω την θλίψη μου για το γεγονός και να παροτρυνω όσους έχουν αυτή την στάση να το ξανασκεφτούν. Μήπως τελικά το να πάρεις ένα πτυχίο με 5 ισοδυναμεί με το να μη πάρεις καθόλου πτυχίο? Αν δεν αγαπάς αυτό που σπουδάζεις και βλέπεις τα μαθήματα ουσίας σαν αγγαρείες τότε πως περιμένεις να αγαπήσεις άυριο την δουλεία σου και να πετύχεις σε αυτή? Πως περιμένεις να βρεις δουλεία σε ένα επάγγελμα που πραγματικά δεν αγαπάς? Η απάντηση έιναι πως μάλλον πρέπει να συνεχίσεις την αγγαρεία για μια ζωή...
Αυτο πραγματικά θέλεις???
Τετάρτη 16 Μαΐου 2007
Δευτέρα 30 Απριλίου 2007
Ουίσκι... μια σκωτσέζικη ιστορία.
Αυτό το post έιναι λίγο καθυστερημένο...
Κανονικά θα έπρεπε να γραφτεί μια βδομάδα νωρίτερα που η εμπειρία του "Whisky Festival" ήταν πρόσφατη. Αλλά τέλος πάντων ξέρετε τι λένε... κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Ήταν λοιπόν το προηγούμενο Σάββατο το απόγευμα όταν βρέθηκα σε ένα ωράιο ζεστο μικρό (σχετικά) χώρο για τι άλλο από μια ξενάγηση - περιπέτεια στον χώρο των ουίσκι. Όφείλω να ομολογήσω πως το ουίσκι για μένα ήταν απλώς ένα ακόμα ποτό μέχρι που πήγα στη Σκοτία για ένα χρόνο επισκέφθηκα 2-3 αποστακτήρια και άρχισα να το βλέπω από άλλη οπτική γωνία. Για να μην πολυλογώ πιστεύω πως τελικά άν είναι μερικά πράγματα που μου έχουν μείνει σαν "κουσουρι" από κει το ένα έιναι σίγουρα να εκτιμώ και να απολαμβάνω ένα καλό malt.
Και ποιο καλύτερο μέρος από αυτό το μικρό χώρο στο ξενοδοχείο Daios το περασμένο Σαββατο με ανοικτές δεκάδες εμφιάλώσεων για όλα τα γούστα. Το καλό ουίσκι έιναι διαφορετικό για το ν καθένα όπως το καλό κρασί κτλ. κτλ.. Προσωπικά λοιπόν λατρεύω τα ουίσκι της κατηγορίας "Isla" που προέρχονται από αποστακτήρια ενός μικρού νησιού στη δυτική πλευρά της Σκοτίας. Κι αυτό γιατί έχουν ένα έντονο "καπνιστό" άρωμα από τον καπνό που ξεραίνει το κριθάρι στα πρώτα στάδια της διαδικασίας.
Τέλος πάντων θα σας δώσω μερικές προτάσεις ή μάλλον θ αναφέρω αυτά που ξεχώρισα από όλο αυτό τον πανικό εκεί πέρα.
Glecoyne 12 ετών: Δεν είναι καπνιστό αλλά με το που το δοκίμασα έμεινα με μια έκφραση θαυμασμού και μετά ούτε που κατάλαβα πως κατέβηκε.
Isle of Jura Superstition: Ελαφρώς καπνιστό και από έναν ιδιαίτερο τόπο... το νησάκι Jura είναι το μόνο στη βόρειο-δυτική Σκοτία με φοίνικες στις ακτές του!!! (Εξ αιτίας του ρεύματος του κόλπου που καταλήγει στην περιοχή)
Bowmore 15 ετών : Έχω ήδη δοκιμάσει το 12αρι που είναι τυπικό Isla αλλά το 15αρι δεν πάει παρακάτω. Καπνιστό μεν αλλά πολύ πιο ομαλό και γεμάτο σε γεύση.
Benriach 10ετών : Εδώ πραγματικά έπαθα πλάκα... Ουίκσι της περιοχής Speyside αλλά δεν μοιάζει καθόλου με αυτής της κατηγορίας. Αρκετά καπνιστό τόσο που να το μπερδεύεις με Isla αλλά και πλούσιο σε διάφορες άλλες γεύσεις.
Τέλος το δυνατό...
Peat Monster : Αυτό είναι μείγμα από διάφορα malt και το όνομα τα λέει όλα. Πραγματικά "τερατώδες".
Μεχρι το επόμενο... ποτήρι
Enjoy!
Κανονικά θα έπρεπε να γραφτεί μια βδομάδα νωρίτερα που η εμπειρία του "Whisky Festival" ήταν πρόσφατη. Αλλά τέλος πάντων ξέρετε τι λένε... κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Ήταν λοιπόν το προηγούμενο Σάββατο το απόγευμα όταν βρέθηκα σε ένα ωράιο ζεστο μικρό (σχετικά) χώρο για τι άλλο από μια ξενάγηση - περιπέτεια στον χώρο των ουίσκι. Όφείλω να ομολογήσω πως το ουίσκι για μένα ήταν απλώς ένα ακόμα ποτό μέχρι που πήγα στη Σκοτία για ένα χρόνο επισκέφθηκα 2-3 αποστακτήρια και άρχισα να το βλέπω από άλλη οπτική γωνία. Για να μην πολυλογώ πιστεύω πως τελικά άν είναι μερικά πράγματα που μου έχουν μείνει σαν "κουσουρι" από κει το ένα έιναι σίγουρα να εκτιμώ και να απολαμβάνω ένα καλό malt.
Και ποιο καλύτερο μέρος από αυτό το μικρό χώρο στο ξενοδοχείο Daios το περασμένο Σαββατο με ανοικτές δεκάδες εμφιάλώσεων για όλα τα γούστα. Το καλό ουίσκι έιναι διαφορετικό για το ν καθένα όπως το καλό κρασί κτλ. κτλ.. Προσωπικά λοιπόν λατρεύω τα ουίσκι της κατηγορίας "Isla" που προέρχονται από αποστακτήρια ενός μικρού νησιού στη δυτική πλευρά της Σκοτίας. Κι αυτό γιατί έχουν ένα έντονο "καπνιστό" άρωμα από τον καπνό που ξεραίνει το κριθάρι στα πρώτα στάδια της διαδικασίας.
Τέλος πάντων θα σας δώσω μερικές προτάσεις ή μάλλον θ αναφέρω αυτά που ξεχώρισα από όλο αυτό τον πανικό εκεί πέρα.
Glecoyne 12 ετών: Δεν είναι καπνιστό αλλά με το που το δοκίμασα έμεινα με μια έκφραση θαυμασμού και μετά ούτε που κατάλαβα πως κατέβηκε.
Isle of Jura Superstition: Ελαφρώς καπνιστό και από έναν ιδιαίτερο τόπο... το νησάκι Jura είναι το μόνο στη βόρειο-δυτική Σκοτία με φοίνικες στις ακτές του!!! (Εξ αιτίας του ρεύματος του κόλπου που καταλήγει στην περιοχή)
Bowmore 15 ετών : Έχω ήδη δοκιμάσει το 12αρι που είναι τυπικό Isla αλλά το 15αρι δεν πάει παρακάτω. Καπνιστό μεν αλλά πολύ πιο ομαλό και γεμάτο σε γεύση.
Benriach 10ετών : Εδώ πραγματικά έπαθα πλάκα... Ουίκσι της περιοχής Speyside αλλά δεν μοιάζει καθόλου με αυτής της κατηγορίας. Αρκετά καπνιστό τόσο που να το μπερδεύεις με Isla αλλά και πλούσιο σε διάφορες άλλες γεύσεις.
Τέλος το δυνατό...
Peat Monster : Αυτό είναι μείγμα από διάφορα malt και το όνομα τα λέει όλα. Πραγματικά "τερατώδες".
Μεχρι το επόμενο... ποτήρι
Enjoy!
Σάββατο 14 Απριλίου 2007
OPENING στις 16 Απριλίου
Ε ναι λοιπόν μετά από τις διακοπές των Χριστουγέννων, 1 βδομάδα μαθημάτων κάτι λίγους μήνες καταλήψεων και τις διακοπές του Πάσχα το μεγάλο γεγονός έφτασε!!!
Στις 16 Απριλίου ξεκινάμε και πάλι τα μαθήματα στο ΤΕΙ.
Και το καλύτερο δεν το ακούσατε ακόμα… συνεχίζουμε ή μάλλον αρχίζουμε με εξετάσεις (ή στην καλύτερη των περιπτώσεων με 1 τελευταίο μάθημα και μετά εξετάσεις).
Εδώ λοιπόν έρχεται το σημείο όπως πάντα του προβληματισμού. Τι σόι εξεταστική θα είναι αυτή όταν οι φοιτητές θα κληθούν να γράψουν πάνω σε ύλη που διδάχθηκαν… πέρσι?
Μάλλον καταδικασμένη εκ των προτέρων. Γιατί και ο πιο επιεικής των καθηγητών με τα πιο εύκολα των θεμάτων δεν θα μπορεί παρά να τραβάει τα μαλλιά του με αυτά που θα βλέπει στα γραπτά. Καταλήγω λοιπόν στο εξής βαθύτερο ερώτημα απολογισμού μετά από 2 και κάτι μήνες καταλήψεων. Ποιον ωφέλησαν τελικά? Ποιος κέρδισε από όλη αυτή την ιστορία?
Σίγουρα όχι οι φοιτητές και αυτό αποδεικνύεται από πολλές πλευρές
Τελικά σκέφτομαι τους φοιτητές που έβλεπα στις τηλεοράσεις να ωρύονται κατά του νόμου που τίποτα σωστό δεν είχε (αυτό το έχω αναλύσει νωρίτερα στα περί διαλόγου) και να λένε πως αξίζει τον κόπο το χαμένο εξάμηνο. Τι θα απαντήσουν τώρα όταν τους ρωτήσουν οι υπόλοιποι φοιτητές αν άξιζε τον κόπο?
Μα θα σου πουν όταν κάνεις έναν αγώνα ποτέ δεν ξέρεις το αποτέλεσμα εκ των προτέρων και μπορεί να είχαμε κερδίσει κτλ. κτλ.
Αλήθεια? Δεν ξέρεις εκ τον προτέρων το αποτέλεσμα όταν βλέπεις πως η ψήφιση είναι σίγουρη (λόγω κομματικών γραμμών και πειθαρχίας)? Ή μήπως δεν ξέρεις το αποτέλεσμα ακόμα και μετά την ψήφιση του νόμου όταν συνεχίζεις τις καταλήψεις ακόμα και τότε? Αφού ο νόμος των μέσων και της επικαιρότητας θέλει ένα θέμα να μην μπορεί να μείνει στο πρωτοσέλιδο για πάνω από 3 με 4 βδομάδες… τι ελπίζεις? Αφού βλέπεις πως οι δημοσκοπήσεις και η κοινή γνώμη δεν πείθεται… τι περιμένεις? να αλλάξει από μόνη της άποψη?
Μήπως τελικά μια διαφορετική αντιμετώπιση και προσέγγιση του θέματος με μια πιο διαλλακτική στάση χωρίς ακρότητες θα έπειθε καλύτερα? Μήπως τότε θα είχες περισσότερες και πιο σίγουρες πιθανότητες αν όχι για καλύτερο αποτέλεσμα? Σίγουρα πάντως θα είχες κερδίσει περισσότερο τον κόσμο… και όταν βλέπεις πως η κυβέρνηση σύρεται πίσω από της δημοσκοπήσεις θα είχες ένα επιπλέον όπλο με το μέρος σου… Τη γνώμη του κόσμου!!!
Σε τέτοιες περιπτώσεις θυμάμαι πάντα το παραμύθι που μου έλεγαν μικρό… Εκείνο με τον ήλιο και τον αέρα που μάλωναν για το ποιος θα καταφέρει να βγάλει την κάπα του χωρικού. Ποιος κέρδισε τελικά? Αυτός που ήταν ήρεμος, καλός και μη βίαιος. Μάλλον κάποιος πρέπει να το πει και στους υπέρμαχους των καταλήψεων ώστε την επόμενη φορά να μπουν στον αγώνα με τα σωστά όπλα: Καλοσύνη, ηρεμία, επιχειρήματα (Πάνω από όλα) και χωρίς ακρότητες και βία. Αυτό πάντα φοβίζει τον άλλον και ακόμα περισσότερο η διαλλακτικότητα σου απογυμνώνει την αδιαλλαξία του άλλου όποτε κερδίζει και την κοινή γνώμη.
Πολλά είπα για σήμερα και ήρθε ή ώρα να το σταματήσω. Σκέφτομαι και γράφω λοιπόν για σήμερα τέλος.
Στις 16 Απριλίου ξεκινάμε και πάλι τα μαθήματα στο ΤΕΙ.
Και το καλύτερο δεν το ακούσατε ακόμα… συνεχίζουμε ή μάλλον αρχίζουμε με εξετάσεις (ή στην καλύτερη των περιπτώσεων με 1 τελευταίο μάθημα και μετά εξετάσεις).
Εδώ λοιπόν έρχεται το σημείο όπως πάντα του προβληματισμού. Τι σόι εξεταστική θα είναι αυτή όταν οι φοιτητές θα κληθούν να γράψουν πάνω σε ύλη που διδάχθηκαν… πέρσι?
Μάλλον καταδικασμένη εκ των προτέρων. Γιατί και ο πιο επιεικής των καθηγητών με τα πιο εύκολα των θεμάτων δεν θα μπορεί παρά να τραβάει τα μαλλιά του με αυτά που θα βλέπει στα γραπτά. Καταλήγω λοιπόν στο εξής βαθύτερο ερώτημα απολογισμού μετά από 2 και κάτι μήνες καταλήψεων. Ποιον ωφέλησαν τελικά? Ποιος κέρδισε από όλη αυτή την ιστορία?
Σίγουρα όχι οι φοιτητές και αυτό αποδεικνύεται από πολλές πλευρές
- Κατ’ αρχήν το κλείσιμο του εξαμήνου που έρχεται με μια επερχόμενη κατεστραμμένη εξεταστική.
- Δεύτερον με το κατεστραμμένο εκ των πραγμάτων επόμενο εαρινό εξάμηνο το οποίο ούτε τον απαραίτητο χρόνο έχει να ολοκληρωθεί κανονικά άλλα ακόμα και αν το βρει όπως φαίνεται από προτάσεις για συνέχισή του μετά το Σεπτέμβριο θα είναι επίσης κατεστραμμένο.
- Και τρίτον ο στόχος του πολύμηνου αυτού αγώνα (δηλαδή το να μη περάσει το νομοσχέδιο) δεν έχει επιτευχθεί.
Τελικά σκέφτομαι τους φοιτητές που έβλεπα στις τηλεοράσεις να ωρύονται κατά του νόμου που τίποτα σωστό δεν είχε (αυτό το έχω αναλύσει νωρίτερα στα περί διαλόγου) και να λένε πως αξίζει τον κόπο το χαμένο εξάμηνο. Τι θα απαντήσουν τώρα όταν τους ρωτήσουν οι υπόλοιποι φοιτητές αν άξιζε τον κόπο?
Μα θα σου πουν όταν κάνεις έναν αγώνα ποτέ δεν ξέρεις το αποτέλεσμα εκ των προτέρων και μπορεί να είχαμε κερδίσει κτλ. κτλ.
Αλήθεια? Δεν ξέρεις εκ τον προτέρων το αποτέλεσμα όταν βλέπεις πως η ψήφιση είναι σίγουρη (λόγω κομματικών γραμμών και πειθαρχίας)? Ή μήπως δεν ξέρεις το αποτέλεσμα ακόμα και μετά την ψήφιση του νόμου όταν συνεχίζεις τις καταλήψεις ακόμα και τότε? Αφού ο νόμος των μέσων και της επικαιρότητας θέλει ένα θέμα να μην μπορεί να μείνει στο πρωτοσέλιδο για πάνω από 3 με 4 βδομάδες… τι ελπίζεις? Αφού βλέπεις πως οι δημοσκοπήσεις και η κοινή γνώμη δεν πείθεται… τι περιμένεις? να αλλάξει από μόνη της άποψη?
Μήπως τελικά μια διαφορετική αντιμετώπιση και προσέγγιση του θέματος με μια πιο διαλλακτική στάση χωρίς ακρότητες θα έπειθε καλύτερα? Μήπως τότε θα είχες περισσότερες και πιο σίγουρες πιθανότητες αν όχι για καλύτερο αποτέλεσμα? Σίγουρα πάντως θα είχες κερδίσει περισσότερο τον κόσμο… και όταν βλέπεις πως η κυβέρνηση σύρεται πίσω από της δημοσκοπήσεις θα είχες ένα επιπλέον όπλο με το μέρος σου… Τη γνώμη του κόσμου!!!
Σε τέτοιες περιπτώσεις θυμάμαι πάντα το παραμύθι που μου έλεγαν μικρό… Εκείνο με τον ήλιο και τον αέρα που μάλωναν για το ποιος θα καταφέρει να βγάλει την κάπα του χωρικού. Ποιος κέρδισε τελικά? Αυτός που ήταν ήρεμος, καλός και μη βίαιος. Μάλλον κάποιος πρέπει να το πει και στους υπέρμαχους των καταλήψεων ώστε την επόμενη φορά να μπουν στον αγώνα με τα σωστά όπλα: Καλοσύνη, ηρεμία, επιχειρήματα (Πάνω από όλα) και χωρίς ακρότητες και βία. Αυτό πάντα φοβίζει τον άλλον και ακόμα περισσότερο η διαλλακτικότητα σου απογυμνώνει την αδιαλλαξία του άλλου όποτε κερδίζει και την κοινή γνώμη.
Πολλά είπα για σήμερα και ήρθε ή ώρα να το σταματήσω. Σκέφτομαι και γράφω λοιπόν για σήμερα τέλος.
Παρασκευή 6 Απριλίου 2007
Σάββατο 31 Μαρτίου 2007
Οδηγός για τυφλούς?
Ο κανονικός τίτλος θα έπρεπε να ήταν...
Οδηγός για το πως να σκοτωθείτε κάνοντας βόλτα στην Β. Όλγας.
Όπως γνωρίζετε ο δήμος Θεσσαλονίκης πρόσφατα (ακόμα δεν τελείωσε) έστρωσε καινούρια πεζοδρόμια στην Β. Όλγας και ώς όφειλε έστρσε σε αυτά και μια σειρά ειδικά πλακάκια με 2 αυλάκια στη μέση σαν οδηγό για τους τυφλούς. Μόνο που αν κλείσε τα μάτια και τους εμπιστευθείτε... δείτε τι μπορεί να συμβεί!!!
Ακολουθούν κάποιες φωτογραφίες που ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι για γέλια ή για κλάματα.
1η Υποψηφιότητα
Εντάξει δεν είναι και άσχημα ... κάποια στιγμή θα καταλάβεις οτι είσαι πλαϊ στα κολονάκια και θα μπεις πιο μέσα.
2η Υποψηφιότητα
Αν εξαιρέσουμε το καροτσάκι εσείς θα διαλέγατε να περνούσατε από εδώ? Αν δεν πέσεις πάνω στην κολόνα υπάρχουν πάντα και οι... ζαρτινιέρες!!!
And the winner is...
Μα καλά γιατί αυτή συγκεκριμένα? Για δείτε την και από μια άλλη οπτική γωνία...
Αναγνωρίσατε το κτίριο απέναντι από τον δρόμο?
ΝΑΙ έχετε δίκιο!!!
ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ Η ΣΧΟΛΗ ΤΥΦΛΩΝ!!!
Αν αυτό δεν αξίζει συγχαρητήρια τοτε τι?
Να σας δείξω τι...
Αυτό!
Ευτυχώς υπάρχει ελπίδα πως κάποια λάθη διορθώνονται!!!
Οδηγός για το πως να σκοτωθείτε κάνοντας βόλτα στην Β. Όλγας.
Όπως γνωρίζετε ο δήμος Θεσσαλονίκης πρόσφατα (ακόμα δεν τελείωσε) έστρωσε καινούρια πεζοδρόμια στην Β. Όλγας και ώς όφειλε έστρσε σε αυτά και μια σειρά ειδικά πλακάκια με 2 αυλάκια στη μέση σαν οδηγό για τους τυφλούς. Μόνο που αν κλείσε τα μάτια και τους εμπιστευθείτε... δείτε τι μπορεί να συμβεί!!!
Ακολουθούν κάποιες φωτογραφίες που ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι για γέλια ή για κλάματα.
1η Υποψηφιότητα
Εντάξει δεν είναι και άσχημα ... κάποια στιγμή θα καταλάβεις οτι είσαι πλαϊ στα κολονάκια και θα μπεις πιο μέσα.
2η Υποψηφιότητα
Αν εξαιρέσουμε το καροτσάκι εσείς θα διαλέγατε να περνούσατε από εδώ? Αν δεν πέσεις πάνω στην κολόνα υπάρχουν πάντα και οι... ζαρτινιέρες!!!
And the winner is...
Μα καλά γιατί αυτή συγκεκριμένα? Για δείτε την και από μια άλλη οπτική γωνία...
Αναγνωρίσατε το κτίριο απέναντι από τον δρόμο?
ΝΑΙ έχετε δίκιο!!!
ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ Η ΣΧΟΛΗ ΤΥΦΛΩΝ!!!
Αν αυτό δεν αξίζει συγχαρητήρια τοτε τι?
Να σας δείξω τι...
Αυτό!
Ευτυχώς υπάρχει ελπίδα πως κάποια λάθη διορθώνονται!!!
Τετάρτη 21 Μαρτίου 2007
Ψήφισμα για τη παγκόσμια αλλαγή κλίματος
Απλώς παραθέτω το link που μου ήρθε σήμερα με email και όσοι πιστοί προσέλθετε...
http://www.avaaz.org/en/climate_action_germany/tf.php
Μερικές φορές είναι ωραίο να νοιώθεις μέλος ενός μεγάλύτερου κόσμου απο αυτόν που νας απασχολεί καθημερινά με μικροπροβλήματα...
και είναι ακόμα πιο όμορφο να αισθάνεσαι πως συνεισφέρεις όπως μπορείς για να γίνει αυτός καλύτερος.
http://www.avaaz.org/en/climate_action_germany/tf.php
Μερικές φορές είναι ωραίο να νοιώθεις μέλος ενός μεγάλύτερου κόσμου απο αυτόν που νας απασχολεί καθημερινά με μικροπροβλήματα...
και είναι ακόμα πιο όμορφο να αισθάνεσαι πως συνεισφέρεις όπως μπορείς για να γίνει αυτός καλύτερος.
Σάββατο 10 Μαρτίου 2007
Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα.
Θα ξεκινήσω με κάτι που θυμάμαι από την Ιστορία στο σχολείο. Στην δημοκρατία της Αθήνας κάποτε επί Περικλή (αν θυμάμαι καλά) κάθε πολίτης ήταν υποχρεωμένος να έχει άποψη για τα κοινά.
Και μετά από αυτήν την σύντομη ιστορική αναδρομή θα έρθω στο σήμερα. Τη Δευτέρα θα γίνει μι νέα συνέλευση των φοιτητών (τουλάχιστον για τη ΣΤΕΦ του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης που με αφορά). Παρακολουθώντας τα αποτελέσματα των προηγούμενων συνελεύσεων όμως αρχίζω να προβληματίζομαι με ένα φαινόμενο άσχετο με τα αποτελέσματα των συνελεύσεων. Βλέπω το σύνολο των φοιτητών που ψηφίζουν να κυμαίνεται γύρω στους 500 - 600 φοιτητές κάθε φορά. Με έναν πρόχειρο (και αρκετά αισιόδοξο) υπολογισμό όμως των φοιτητών όλης της ΣΤΕΦ έχω την εντύπωση πως ο αριθμός των φοιτητών της πρέπει να είναι κάπου 5000.
Εδώ ξεκινάει ο προβληματισμός…
Αν ψηφίζει μόνο το 1/10 του πληθυσμού τα άλλα 9/10 που στέκονται? Τι σκέπτονται? Για ένα τέτοιο μείζων θέμα το οποίο τους αφορά δεν έχουν άποψη? Κι αν έχουν γιατί δεν την λένε?
Υπάρχει λοιπόν ένα κομμάτι που θέλω να ελπίζω είναι μειοψηφία δεν ενδιαφέρονται, δεν έχουν άποψη και έχουν αποδεχτεί πως στη ζωή τους θα συμβαίνουν πράγματα που θα αποφασίζουν άλλοι για αυτούς χωρίς αυτούς. Γι αυτούς και ακόμα περισσότερο για το γεγονός ότι είναι νέοι που σκέπτονται έτσι ΛΥΠΑΜΑΙ.
Υπάρχουν όμως και ένα μεγάλο κομμάτι (θέλω να ελπίζω) ατόμων που ενώ ενδιαφέρονται και έχουν άποψη βρίσκουν διάφορες προφάσεις και δικαιολογίες για να απέχουν. Θα εκθέσω μερικές:
• Γιατί να χάσω το χρόνο μου αφού ξέρω πως η άποψη μου δεν θα ακουστεί?
• Γιατί να χάσω το χρόνο μου ακούγοντας εκπροσώπους κολλημένους σε κομματικές γραμμές να τσακώνονται για θέματα άσχετα με αυτά μου μας καίνε?
• Είναι πολύ κουραστική η όλη διαδικασία. (Τόσες ώρες ορθοστασίας!!!)
• (Και τέλος μια δικαιολογία ειδικά για την περίσταση του ΤΕΙ…) Που να κατεβαίνω τώρα με τα λεωφορεία μέχρι το ΤΕΙ εφόσον δεν έχω μάθημα που να χρειάζεται να πάω?
Δε θα αναλύσω κάθε μια από της δικαιολογίες ξεχωριστά αλλά θα πω ένα πράγμα. Η δημοκρατία απαιτεί μικρές θυσίες από τον καθένα μας (σκέψη, ενασχόληση, ενημέρωση, συμμετοχή κ.τ.λ.). Και το να ακούσουνε άσχετους λόγους να δούνε κοκορομαχίες να κουραστούνε από τη ορθοστασία και να φάνε μερικές ώρες πήγαινε-έλα στο ΤΕΙ με τα λεωφορεία είναι οι ελάχιστες που μπορούν να κάνουν οι φοιτητές μας για να μη «Φοβούνται όλα αυτά που θα γίνουν γι αυτούς χωρίς αυτούς».
Και μόνο με αυτόν τον τρόπο η άποψη τους έχει την πιθανότητα να ακουστεί και… που ξέρουν ίσως και να υπερισχύσει?
Και μετά από αυτήν την σύντομη ιστορική αναδρομή θα έρθω στο σήμερα. Τη Δευτέρα θα γίνει μι νέα συνέλευση των φοιτητών (τουλάχιστον για τη ΣΤΕΦ του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης που με αφορά). Παρακολουθώντας τα αποτελέσματα των προηγούμενων συνελεύσεων όμως αρχίζω να προβληματίζομαι με ένα φαινόμενο άσχετο με τα αποτελέσματα των συνελεύσεων. Βλέπω το σύνολο των φοιτητών που ψηφίζουν να κυμαίνεται γύρω στους 500 - 600 φοιτητές κάθε φορά. Με έναν πρόχειρο (και αρκετά αισιόδοξο) υπολογισμό όμως των φοιτητών όλης της ΣΤΕΦ έχω την εντύπωση πως ο αριθμός των φοιτητών της πρέπει να είναι κάπου 5000.
Εδώ ξεκινάει ο προβληματισμός…
Αν ψηφίζει μόνο το 1/10 του πληθυσμού τα άλλα 9/10 που στέκονται? Τι σκέπτονται? Για ένα τέτοιο μείζων θέμα το οποίο τους αφορά δεν έχουν άποψη? Κι αν έχουν γιατί δεν την λένε?
Υπάρχει λοιπόν ένα κομμάτι που θέλω να ελπίζω είναι μειοψηφία δεν ενδιαφέρονται, δεν έχουν άποψη και έχουν αποδεχτεί πως στη ζωή τους θα συμβαίνουν πράγματα που θα αποφασίζουν άλλοι για αυτούς χωρίς αυτούς. Γι αυτούς και ακόμα περισσότερο για το γεγονός ότι είναι νέοι που σκέπτονται έτσι ΛΥΠΑΜΑΙ.
Υπάρχουν όμως και ένα μεγάλο κομμάτι (θέλω να ελπίζω) ατόμων που ενώ ενδιαφέρονται και έχουν άποψη βρίσκουν διάφορες προφάσεις και δικαιολογίες για να απέχουν. Θα εκθέσω μερικές:
• Γιατί να χάσω το χρόνο μου αφού ξέρω πως η άποψη μου δεν θα ακουστεί?
• Γιατί να χάσω το χρόνο μου ακούγοντας εκπροσώπους κολλημένους σε κομματικές γραμμές να τσακώνονται για θέματα άσχετα με αυτά μου μας καίνε?
• Είναι πολύ κουραστική η όλη διαδικασία. (Τόσες ώρες ορθοστασίας!!!)
• (Και τέλος μια δικαιολογία ειδικά για την περίσταση του ΤΕΙ…) Που να κατεβαίνω τώρα με τα λεωφορεία μέχρι το ΤΕΙ εφόσον δεν έχω μάθημα που να χρειάζεται να πάω?
Δε θα αναλύσω κάθε μια από της δικαιολογίες ξεχωριστά αλλά θα πω ένα πράγμα. Η δημοκρατία απαιτεί μικρές θυσίες από τον καθένα μας (σκέψη, ενασχόληση, ενημέρωση, συμμετοχή κ.τ.λ.). Και το να ακούσουνε άσχετους λόγους να δούνε κοκορομαχίες να κουραστούνε από τη ορθοστασία και να φάνε μερικές ώρες πήγαινε-έλα στο ΤΕΙ με τα λεωφορεία είναι οι ελάχιστες που μπορούν να κάνουν οι φοιτητές μας για να μη «Φοβούνται όλα αυτά που θα γίνουν γι αυτούς χωρίς αυτούς».
Και μόνο με αυτόν τον τρόπο η άποψη τους έχει την πιθανότητα να ακουστεί και… που ξέρουν ίσως και να υπερισχύσει?
Κυριακή 4 Μαρτίου 2007
Διάλογος να γίνεται...
Θα ξεκινήσω με μια ατάκα ενός φίλου σε ανύποπτο χρόνο πάνω σε μια συζήτηση μεταξύ σοβαρού και αστείου.
«Η δημοκρατία γεννήθηκε στην Ελλάδα και στην Ελλάδα πεθαίνει»
(Δεν ξέρω αν ήταν δικιά του έμπνευση ή τον έχει προλάβει κάποιος άλλος πριν, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα)
Ε λοιπόν αυτή η ατάκα στριφογυρίζει στο κεφάλι μου τις τελευταίες μέρες με όλα αυτά που γίνονται στο χώρο της παιδείας… και δυστυχώς επιβεβαιώνεται όλο και περισσότερο!!!
Είναι γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων πως η δημοκρατία έχει σαν θεμέλιο λίθο τον διάλογο. Διάλογος και δημοκρατία πάνε πακέτο!!! Όταν μιλάμε όμως για διάλογο εννοούμε διάλογο με επιχειρήματα και με καλή θέληση από όλες τις πλευρές να αποδεχτεί τυχόν λάθος απόψεις με ότι αυτό συνεπάγεται. Και εδώ έρχεται η φράση κλειδί που όλο και περισσότερο ακούγεται τελευταία «Προσχηματικός διάλογος». Με άλλα λόγια μονόλογος καμουφλαρισμένος ώστε να φαίνεται σαν διάλογος.
Σας θυμίζουν και εσάς κάτι?
Το παράδειγμα του διαλόγου για την παιδεία είναι χαρακτηριστικό. Από την μία ακούω εδώ και 2 χρόνια για τον διάλογο για την παιδεία για τον οποίο η κυβέρνηση (όποια παράταξη και να ήταν στην κυβέρνηση) θα παινευόταν. Από την άλλη υπάρχουν και αυτοί με για τον ένα ή τον άλλο λόγο λένε πως ο διάλογος ήταν προσχηματικός και γι αυτό αποχωρήσαν από αυτόν κ.τ.λ.
Λίγο πιο πάνω είπαμε πως ο σωστός διάλογος έχει επιχειρήματα και καλή θέληση από όλους τους συμμετέχοντες. Άρα ο καλύτερος τρόπος για αποδείξεις ότι ένας διάλογος είναι προσχηματικός είναι:
α) να προβάλεις τα επιχειρήματα και τις προτάσεις σου,
β) να ακούσεις τα επιχειρήματα και τις προτάσεις των υπολοίπων και
γ) να διαμορφώσεις εκ νέου προτάσεις και επιχειρήματα αποδεχόμενος τα αρχικά σου λάθη.
(Αυτά τα 3 στάδια μπορούν να επαναλαμβάνονται επ’ αόριστον αν μιλάμε για ένα διάλογο χωρίς σκοπό).
Αν τώρα εσύ παραδεχθείς τα λάθη σου και η απέναντι πλευρά πιστεύει πως έχει το αλάνθαστο του Πάπα και δεν αλλάξει τίποτα από τις αρχικές απόψεις και προτάσεις τότε έχεις όχι όλο το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να βροντοφωνάξεις για τον προσχηματικό διάλογο.
Δυστυχώς όμως στην περίπτωσή μας και μιλώ ειδικά για την πολιτική στην χώρα η αρχή είναι μια: Οτιδήποτε δεν προέρχεται από το κόμμα που υποστηρίζουμε πρέπει να είναι εξ’ ολοκλήρου λάθος και γι αυτό δε το δεχόμαστε με τίποτα. Δεν θα αντιτάξουμε τα δικά μας επιχειρήματα… δεν θα δεχτούμε τις δικές μας λάθος απόψεις και προτάσεις…. και προς θεού δεν πρόκειται ποτέ να τις αλλάξουμε!!!
Κάτι τέτοιο συμβαίνει και τώρα. Ήρθε το υπουργείο πριν 6 μήνες και έφερε μια πρόταση μετά από μακροχρόνιο όπως είπε διάλογο. Έταξε λοιπόν κάποια επιχειρήματα, κάποιες απόψεις και προτάσεις. Ζήτησε συμβουλές και απόψεις για να διορθώσει τα λάθη του. Κάποιοι τις είπαν… κάποιες ακούστηκαν… κάποιες μάλιστα έγιναν και αποδεκτές.
Από την πλειοψηφία αυτών όμως που φωνάζουν για τον προσχηματικό διάλογο το κυρίαρχο επιχείρημα - άποψη – πρόταση που άκουσα είναι «Πάρτε πίσω όλο τον νόμο γιατί δεν δεχόμαστε τίποτα» Μα είναι δυνατόν…!!! Όλα λάθος??? Όλα του νόμου στραβά??? Και εμείς??? Οι προτάσεις μας??? Όλες σωστές!!!
Μα ένα περίεργο πράγμα σε αυτή τη χώρα… (που γέννησε τη δημοκρατία) όλοι οι άλλοι έχουν άδικο και μόνο εμείς δίκιο. Εμείς μόνο κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια!!! Το αλάνθαστο του Πάπα... Αν δηλαδή ήμασταν καθολικοί ποιος Πολωνός και Γερμανός όλοι οι Έλληνες θα ήμασταν υποψήφιοι για το αξίωμα!!!
Επιστρέφω λοιπόν στην ατάκα… «Η δημοκρατία γεννήθηκε στην Ελλάδα και στην Ελλάδα πεθαίνει»
Τώρα που το ξανασκέφτομαι… μήπώς θα έπρεπε να την αλλάξουμε λίγο???
«Η δημοκρατία γεννήθηκε στην Ελλάδα και στην Ελλάδα τη δολοφονούμε καθημερινώς»
«Η δημοκρατία γεννήθηκε στην Ελλάδα και στην Ελλάδα πεθαίνει»
(Δεν ξέρω αν ήταν δικιά του έμπνευση ή τον έχει προλάβει κάποιος άλλος πριν, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα)
Ε λοιπόν αυτή η ατάκα στριφογυρίζει στο κεφάλι μου τις τελευταίες μέρες με όλα αυτά που γίνονται στο χώρο της παιδείας… και δυστυχώς επιβεβαιώνεται όλο και περισσότερο!!!
Είναι γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων πως η δημοκρατία έχει σαν θεμέλιο λίθο τον διάλογο. Διάλογος και δημοκρατία πάνε πακέτο!!! Όταν μιλάμε όμως για διάλογο εννοούμε διάλογο με επιχειρήματα και με καλή θέληση από όλες τις πλευρές να αποδεχτεί τυχόν λάθος απόψεις με ότι αυτό συνεπάγεται. Και εδώ έρχεται η φράση κλειδί που όλο και περισσότερο ακούγεται τελευταία «Προσχηματικός διάλογος». Με άλλα λόγια μονόλογος καμουφλαρισμένος ώστε να φαίνεται σαν διάλογος.
Σας θυμίζουν και εσάς κάτι?
Το παράδειγμα του διαλόγου για την παιδεία είναι χαρακτηριστικό. Από την μία ακούω εδώ και 2 χρόνια για τον διάλογο για την παιδεία για τον οποίο η κυβέρνηση (όποια παράταξη και να ήταν στην κυβέρνηση) θα παινευόταν. Από την άλλη υπάρχουν και αυτοί με για τον ένα ή τον άλλο λόγο λένε πως ο διάλογος ήταν προσχηματικός και γι αυτό αποχωρήσαν από αυτόν κ.τ.λ.
Λίγο πιο πάνω είπαμε πως ο σωστός διάλογος έχει επιχειρήματα και καλή θέληση από όλους τους συμμετέχοντες. Άρα ο καλύτερος τρόπος για αποδείξεις ότι ένας διάλογος είναι προσχηματικός είναι:
α) να προβάλεις τα επιχειρήματα και τις προτάσεις σου,
β) να ακούσεις τα επιχειρήματα και τις προτάσεις των υπολοίπων και
γ) να διαμορφώσεις εκ νέου προτάσεις και επιχειρήματα αποδεχόμενος τα αρχικά σου λάθη.
(Αυτά τα 3 στάδια μπορούν να επαναλαμβάνονται επ’ αόριστον αν μιλάμε για ένα διάλογο χωρίς σκοπό).
Αν τώρα εσύ παραδεχθείς τα λάθη σου και η απέναντι πλευρά πιστεύει πως έχει το αλάνθαστο του Πάπα και δεν αλλάξει τίποτα από τις αρχικές απόψεις και προτάσεις τότε έχεις όχι όλο το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να βροντοφωνάξεις για τον προσχηματικό διάλογο.
Δυστυχώς όμως στην περίπτωσή μας και μιλώ ειδικά για την πολιτική στην χώρα η αρχή είναι μια: Οτιδήποτε δεν προέρχεται από το κόμμα που υποστηρίζουμε πρέπει να είναι εξ’ ολοκλήρου λάθος και γι αυτό δε το δεχόμαστε με τίποτα. Δεν θα αντιτάξουμε τα δικά μας επιχειρήματα… δεν θα δεχτούμε τις δικές μας λάθος απόψεις και προτάσεις…. και προς θεού δεν πρόκειται ποτέ να τις αλλάξουμε!!!
Κάτι τέτοιο συμβαίνει και τώρα. Ήρθε το υπουργείο πριν 6 μήνες και έφερε μια πρόταση μετά από μακροχρόνιο όπως είπε διάλογο. Έταξε λοιπόν κάποια επιχειρήματα, κάποιες απόψεις και προτάσεις. Ζήτησε συμβουλές και απόψεις για να διορθώσει τα λάθη του. Κάποιοι τις είπαν… κάποιες ακούστηκαν… κάποιες μάλιστα έγιναν και αποδεκτές.
Από την πλειοψηφία αυτών όμως που φωνάζουν για τον προσχηματικό διάλογο το κυρίαρχο επιχείρημα - άποψη – πρόταση που άκουσα είναι «Πάρτε πίσω όλο τον νόμο γιατί δεν δεχόμαστε τίποτα» Μα είναι δυνατόν…!!! Όλα λάθος??? Όλα του νόμου στραβά??? Και εμείς??? Οι προτάσεις μας??? Όλες σωστές!!!
Μα ένα περίεργο πράγμα σε αυτή τη χώρα… (που γέννησε τη δημοκρατία) όλοι οι άλλοι έχουν άδικο και μόνο εμείς δίκιο. Εμείς μόνο κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια!!! Το αλάνθαστο του Πάπα... Αν δηλαδή ήμασταν καθολικοί ποιος Πολωνός και Γερμανός όλοι οι Έλληνες θα ήμασταν υποψήφιοι για το αξίωμα!!!
Επιστρέφω λοιπόν στην ατάκα… «Η δημοκρατία γεννήθηκε στην Ελλάδα και στην Ελλάδα πεθαίνει»
Τώρα που το ξανασκέφτομαι… μήπώς θα έπρεπε να την αλλάξουμε λίγο???
«Η δημοκρατία γεννήθηκε στην Ελλάδα και στην Ελλάδα τη δολοφονούμε καθημερινώς»
Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου 2007
Γίναμε... "σκόνη"
Αν νομίζετε ότι θα σας πω για κάποια τραγική ήττα της ομάδας μου η κάτι τέτοιο... γελαστήκατε!!!
Η "σκόνη" λοιπόν παραπέμπει σε μια νέα πρωτοβουλία - πρωτόκολλο που σκοπεύει να παρουσιάσει το W3C... και το όνομα αυτού POWDER (ή αλλιώς ΣΚΟΝΗ επί το ελληνικότερο). Η ιδέα λοιπόν όπως φαίνεται ξεκάθαρα από την πρώτη πρόταση της σελίδας είναι να φτιαχτεί ένα πρωτόκολλο για τη δημοσίευση περιγραφών για πηγές στο WWW χρησιμοποιώντας μάλιστα τα ήδη υπάρχοντα RDF, OWL & HTTP.
http://www.w3.org/2007/powder/
DEJA VU!!!
Κάπου το έχω ξαναδεί αυτό το πρόβλημα...
ΑΑΑΑ ναι σωστά. Κάτι τέτοιο προσπαθούσαμε να κάνουμε κι εμείς με το Annotation Storage Server στο project μας. Ένα τρόπο επικοινωνίας μέσω HTTP με ένα μηχάνημα (αντίστοιχο των σημερινών web server) μόνο που αντί σελίδες θα μας επέστρεφε περιγραφές για σελίδες σε RDF!!! Για να το πούμε πιο απλά ένα κατά κάποιο τρόπο Semantic-Web server.
Και γιατί παιδεύεστε μωρέ? (Θα έλεγε κάποιος με τη πρώτη σκέψη.) Δεν παίρνεται ένα κανονικό web server να τον φορτώσετε με RDF αρχεία???? Και όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, γιατί με το web όπως το ξέρουμε σήμερα τα πράματα είναι απλά... φτιάχνεις μια σελίδα την ανεβάζεις κάπου και όποιος θέλει την βλέπει και τη διαβάζει. Τώρα αν εσύ στην σελίδα σου γράφεις ότι βλακεία σου κατέβει είναι στην κρίση αυτού που τα διαβάζει να τα δεχτεί ή να τα απορρίψει. Με το Semantic web όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά.... Εδώ το ρόλο του κριτή θα πρέπει να τον έχει η μηχανή που ως γνωστών είναι άμυαλη. Άρα??? Πρέπει να την βοηθήσουμε.
Όταν λοιπόν εμείς διαβάζουμε μια σελίδα κρίνουμε αν είναι αξιόπιστη, υποκειμενική... καλή ή κακή τέλος πάντων. Διαμορφώνουμε ταυτόχρονα και άποψη για τον συγγραφέα της (έγκυρος, αντικειμενικός, υποκειμενικός κτλ.). Η μηχανή όμως που θα διαβάζει μια περιγραφή και θα τη χρησιμοποιεί προς όφελος του χρήστη δεν πρέπει να έχει άποψη? Δε πρέπει να γνωρίζει από που προέρχεται η περιγραφή? Για ποιο σκοπό έχει γίνει? Πόσο αξιόπιστη, σωστή, αντικειμενική κ.τ.λ είναι? Και ιδού το βασικό πρόβλημα. Ποίος μπορεί να κρίνει ποιες περιγραφές είναι καλές και ποίες όχι? Τι συμβαίνει αν όπως με το web κάποιος ανεβάζει αλλ' άντ’ άλλων περιγραφές? Και πάλι λοιπόν τελικός κριτής είναι ο χρήστης!!! Μόνο που τώρα οι μηχανές μπορούν να μαθαίνουν από τον χρήστη. Να ξέρουν πιάνων τις περιγραφές προτιμάει και θεωρεί έγκυρες ώστε να μην χάνεται μέσα σε ένα νέο συρφετό από περιγραφές. Επίσης ή δύναμη του δικτύου είναι ότι οι μηχανές μπορούν να μαθαίνουν και από άλλους χρήστες. Οι προτιμήσεις δηλαδή χρηστών σε μια περιγραφή του "Α" από μια περιγραφή του "Β" ή μια άλλη ανώνυμη θα μπορούσαν να τις προσδίδουν κύρος. Και κυρίως να προσδίδουν την ανάλογη βαρύτητα στον "Α" που παράγει την περιγραφή ώστε να προτιμάται και σε άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις. Με άλλα λόγια το ερώτημα είναι θα μπορέσουν ποτέ να διαμορφωθούν δίκτυα αξιοπιστίας μέσω του Semnantic-Web ικανά να υποστηρίξουν και να βοηθήσουν της μηχανές ώστε με την σειρά τους να μας βοηθήσουν πραγματικά? Δεν ξέρω άλλα θέλω να πιστεύω πως κάποια μέρα ίσως και να γίνει....
Ουτοπία ή όχι πάντως είναι περίεργο συναίσθημα όταν συνειδητοποιείς ότι υπάρχουν και άλλοι με τις ίδιες ανησυχίες και προβληματισμούς και μάλιστα οργανώνονται κιόλας για να δώσουν λύση... Νιώθεις μέλος μια παράξενης παγκόσμιας ομάδας μεταξύ γνωστών-αγνώστων που μπορεί να διαμορφώσει το μέλλον έστω και στο μικρό κομμάτι με το οποίο καταπιάνεται...
Η "σκόνη" λοιπόν παραπέμπει σε μια νέα πρωτοβουλία - πρωτόκολλο που σκοπεύει να παρουσιάσει το W3C... και το όνομα αυτού POWDER (ή αλλιώς ΣΚΟΝΗ επί το ελληνικότερο). Η ιδέα λοιπόν όπως φαίνεται ξεκάθαρα από την πρώτη πρόταση της σελίδας είναι να φτιαχτεί ένα πρωτόκολλο για τη δημοσίευση περιγραφών για πηγές στο WWW χρησιμοποιώντας μάλιστα τα ήδη υπάρχοντα RDF, OWL & HTTP.
http://www.w3.org/2007/powder/
DEJA VU!!!
Κάπου το έχω ξαναδεί αυτό το πρόβλημα...
ΑΑΑΑ ναι σωστά. Κάτι τέτοιο προσπαθούσαμε να κάνουμε κι εμείς με το Annotation Storage Server στο project μας. Ένα τρόπο επικοινωνίας μέσω HTTP με ένα μηχάνημα (αντίστοιχο των σημερινών web server) μόνο που αντί σελίδες θα μας επέστρεφε περιγραφές για σελίδες σε RDF!!! Για να το πούμε πιο απλά ένα κατά κάποιο τρόπο Semantic-Web server.
Και γιατί παιδεύεστε μωρέ? (Θα έλεγε κάποιος με τη πρώτη σκέψη.) Δεν παίρνεται ένα κανονικό web server να τον φορτώσετε με RDF αρχεία???? Και όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, γιατί με το web όπως το ξέρουμε σήμερα τα πράματα είναι απλά... φτιάχνεις μια σελίδα την ανεβάζεις κάπου και όποιος θέλει την βλέπει και τη διαβάζει. Τώρα αν εσύ στην σελίδα σου γράφεις ότι βλακεία σου κατέβει είναι στην κρίση αυτού που τα διαβάζει να τα δεχτεί ή να τα απορρίψει. Με το Semantic web όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά.... Εδώ το ρόλο του κριτή θα πρέπει να τον έχει η μηχανή που ως γνωστών είναι άμυαλη. Άρα??? Πρέπει να την βοηθήσουμε.
Όταν λοιπόν εμείς διαβάζουμε μια σελίδα κρίνουμε αν είναι αξιόπιστη, υποκειμενική... καλή ή κακή τέλος πάντων. Διαμορφώνουμε ταυτόχρονα και άποψη για τον συγγραφέα της (έγκυρος, αντικειμενικός, υποκειμενικός κτλ.). Η μηχανή όμως που θα διαβάζει μια περιγραφή και θα τη χρησιμοποιεί προς όφελος του χρήστη δεν πρέπει να έχει άποψη? Δε πρέπει να γνωρίζει από που προέρχεται η περιγραφή? Για ποιο σκοπό έχει γίνει? Πόσο αξιόπιστη, σωστή, αντικειμενική κ.τ.λ είναι? Και ιδού το βασικό πρόβλημα. Ποίος μπορεί να κρίνει ποιες περιγραφές είναι καλές και ποίες όχι? Τι συμβαίνει αν όπως με το web κάποιος ανεβάζει αλλ' άντ’ άλλων περιγραφές? Και πάλι λοιπόν τελικός κριτής είναι ο χρήστης!!! Μόνο που τώρα οι μηχανές μπορούν να μαθαίνουν από τον χρήστη. Να ξέρουν πιάνων τις περιγραφές προτιμάει και θεωρεί έγκυρες ώστε να μην χάνεται μέσα σε ένα νέο συρφετό από περιγραφές. Επίσης ή δύναμη του δικτύου είναι ότι οι μηχανές μπορούν να μαθαίνουν και από άλλους χρήστες. Οι προτιμήσεις δηλαδή χρηστών σε μια περιγραφή του "Α" από μια περιγραφή του "Β" ή μια άλλη ανώνυμη θα μπορούσαν να τις προσδίδουν κύρος. Και κυρίως να προσδίδουν την ανάλογη βαρύτητα στον "Α" που παράγει την περιγραφή ώστε να προτιμάται και σε άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις. Με άλλα λόγια το ερώτημα είναι θα μπορέσουν ποτέ να διαμορφωθούν δίκτυα αξιοπιστίας μέσω του Semnantic-Web ικανά να υποστηρίξουν και να βοηθήσουν της μηχανές ώστε με την σειρά τους να μας βοηθήσουν πραγματικά? Δεν ξέρω άλλα θέλω να πιστεύω πως κάποια μέρα ίσως και να γίνει....
Ουτοπία ή όχι πάντως είναι περίεργο συναίσθημα όταν συνειδητοποιείς ότι υπάρχουν και άλλοι με τις ίδιες ανησυχίες και προβληματισμούς και μάλιστα οργανώνονται κιόλας για να δώσουν λύση... Νιώθεις μέλος μια παράξενης παγκόσμιας ομάδας μεταξύ γνωστών-αγνώστων που μπορεί να διαμορφώσει το μέλλον έστω και στο μικρό κομμάτι με το οποίο καταπιάνεται...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)