Last.fm ή αλλιώς απλές ιδέες που πιάνουν τόπο.

Το ξέρω πως για κάποιους είναι "παλιά" νέα αλλά μόλις ανακάλυψα το Last.fm. Μετά από την ήττα με την Pandora που οι δισκογραφικές κάναν το θαύμα τους και την απέκλεισαν (τουλάχιστον για την Ελλάδα που μας ενδιαφέρει) μια νέα λύση στην αυτόματη "έξυπνη" επιλογή και δημιουργία Playlist μουσικής ήρθε με το Last.fm.

Δεν έχω πολλά να πω απλώς ότι η ιδέα του να βρίσκεις (αυτόματα μέσω μηχανής) τι θα θέλει να ακούσει κάποιος δίνοντάς σου μόνο με ένα όνομα τραγουδιστή η γκρουπ κάποτε θα φαινόταν επιστημονική φαντασία. Και όμως η ιδέα είναι απλή. Τι ακούνε οι υπόλοιποι όταν ακούνε αυτόν τον καλλιτέχνη...??? Ε να τι θα σου βάλω να ακούσεις και εσύ!!!

Εντάξει... λίγο δύσκολο να λειτουργήσει όταν έχεις άτομα με πολλά και ασύμβατα γούστα μεταξύ τους... όμως.. ελάχιστοι είναι αυτοί που όταν ακούν Metallica στο επόμενο τραγούδι το γυρίζουν σε Τσιτσάνη!!! Έτσι λοιπόν εκμεταλλευόμενοι την αρχή της γειτονικότητας των όμοιων τραγουδιών καταγραφή των τραγουδιών που ακούς και διάφορα άλλα που δεν ξέρω αλλά σίγουρα υπάρχουν από πίσω νάσου μια μηχανή με τέτοια πληθώρα μουσικής και δυνατότητες που όσο μπαίνεις πιο βαθιά στο "δίκτυο" τόσο καλυτερεύουν.

Δεν έχετε παρά να τσεκάρεται το playlist στα αριστερά που εμπλουτίζεται κάθε φόρα που μαρκάρω ένα ωραίο τραγουδάκι την ώρα που το ακούω και στα δεξιά να δείτε αν ταιριάζουν τα μουσικά μας γούστα!!! Πλάκα δεν έχει!!!

Ίσως να είναι ο ενθουσιασμός την πρόσφατης ανακάλυψης του αλλά πάντα με ενθουσιάζουν απλές ιδέες που όταν υλοποιούνται δείχνουν την δύναμή τους.


Υ.Γ. Υπάρχει βέβαια και ένα Plug-in που κάνει παρόμοια δουλεία για την μουσική που έχεις "τοπικά" (1ο πρόβλημα) και απαιτεί μια αρκετα χρονοβόρα διαδικασία ανάλυσης της μουσικής πριν αρχίσει να λειτουργεί (2ο πρόβλημα)

"Οικολογικά" επιχειρήματα...

Και μια που ξανα-ξεκίνησα στο προηγούμενο post να γράφω για αμπελοφιλοσοφίες ας συνεχίσω λίγο ακόμα μιας και δεν έχω κάτι άλλο αρκετά σημαντικό και νέο να γράψω.

Άκουσα λοιπόν προχθές στο ραδιόφωνο (παρεμπιπτόντως τελευταία έχω κολλήσει στο imagine του γνωστού δίδυμου Κανάκη – Σερβεττά http://www.imagine897.gr/) την είδηση ότι στη Αθήνα αρχίζουν να δίνονται στα super market καινούριες «πλαστικές» βιοδιασπώμενες σακούλες τις οποίες θα πληρώνουν στο κόστος οι καταναλωτές και αν το μέτρο έχει αποτέλεσμα θα επεκταθεί μέχρι τον Ιούλιο και σε άλλες πόλεις.
Δυστυχώς η εκφωνήτρια και η είδηση αντιμετωπίστηκε με κάπως «κοροϊδευτικό» τρόπο από τους συμπαρουσιαστές τις και με το δίκιο της θύμωσε. Αμέσως λοιπόν άρχισαν να έρχονται κάποια μηνύματα στο σταθμό που με τρέλαναν.

Με λίγα λόγια 2 κυρίαρχα επιχειρήματα άκουσα ενάντια του μέτρου αυτού.

Επιχείρημα 1ο : «Έλα μωρέ τώρα, ένα ακόμα κόλπο κάποιας εταιρίας που ανακάλυψε αυτές τις σακούλες και θέλει να τις μοσχοπουλήσει για να κερδίσει κανένα φράγκο».

Το λιγότερο που έχω να πω είναι πως χίλιες φορές να «τρώει» τα λεφτά μου μια τέτοια εταιρία η οποία επενδύει σε τέτοιου είδους έρευνα και προϊόντα από άλλες μεγάλο-εταιρίες που κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Με άλλα λόγια τέτοιες εταιρίες και οι άνθρωποί τους πρέπει σαφώς και να ανταμείβονται για την όποια συνεισφορά τους και ένας από τους τρόπους είναι και ο οικονομικός. Στο κάτω-κάτω της γραφής κάποια εταιρία δεν είναι και αυτή που βγάζει σήμερα τις πολύ βολικές κανονικές πλαστικές σακούλες. Γιατί λοιπόν να ανταμείψω αυτόν μόνο και μόνο επειδή έχει σχεδόν μηδενικό κόστος και όχι τον άλλον που επενδύει σε ποιότητα του προϊόντος και φιλικότητα στο περιβάλλον. Άσε που με αυτόν τον τρόπο μπορεί να κάνω και το δικό του προϊόν να φτάσει κάποια στιγμή στο μηδενικό κόστος του αντιπάλου. Και για να ξεκαθαρίσω σίγουρα δεν είμαι άνθρωπος που το κάνει πάντα αυτό αλλά εκεί που έχω τη δυνατότητα θα το κάνω.

Επιχείρημα 2ο : «Ας κοιτάξουνε πρώτα να σταματήσουνε και να κάνουνε κάτι οι μεγάλες εταιρίες και οι αμερικάνοι και οι κινέζει και οι λοιποί που βρωμίζουν περισσότερο από όλους τον κόσμο και μετά να πάω και γω να πάρω τις σακούλες. Δεν θα σωθεί από μένα το περιβάλλον!!!»

Αυτό και αν με κάνει έξαλλο όταν το ακούω. Μου θυμίζει τα πιτσιρίκια που μαλώνουν και όταν πάς να τα χωρίσεις αρχίζουν «Αυτός άρχισε πρώτος, αυτός να σταματήσει.». Θα μου πείτε εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν ισχυρό απέναντι σε έναν αδύναμο και σαφώς ένα δίκιο το έχει ο αδύναμος αφού η δική του πράξη μπορεί να ωφελήσει πολύ λιγότερο από ότι του μεγάλου. Όμως ξεχνάμε μια πολύ σημαντική αριθμητική πράξη… τον πολλαπλασιασμό!!! Ναι τον πολλαπλασιασμό, γιατί αν πολλαπλασιάσεις τα αποτελέσματα της πράξης του μικρού επί εκατομμύρια φορές που είναι οι αδύναμοι σε αυτόν τον κόσμο έχεις τα αποτελέσματα μιας πράξης του μεγάλου και ακόμα παραπάνω. Το μόνο που χρειάζεται είναι συνειδητοποίηση της δύναμης μας και συντονισμός προς τον ίδιο στόχο. Και μετά θα έχεις και το πάτημα να πεις στον μεγάλο ότι «Κοίτα τα αποτελέσματα από την μικρή αυτή πράξη πολλών αδύναμων!!! Κάνε και συ τώρα το ίδιο ή θα υποστείς τις συνέπειες της δύναμης των αδυνάτων». Αυτό όμως με άτομα στην ομάδα των αδυνάτων που ακόμα δεν έχουν πάρει είδηση την δύναμη που έχουν «εν τη ενώση» δεν γίνεται.

Αυτά τα ολίγα και τα λέμε ξανά με τον επόμενο προβληματισμό…

Γράφωντας για το γράψιμο...

Είναι μια ακόμα από αυτές τις βραδιές που με πιάνουν που και που... και αρχίζω να σκέφτομαι διάφορα… από τα πιο ασήμαντα μέχρι τα πιο σημαντικά.

Σήμερα λοιπόν σκεφτόμουν το πώς αντιμετώπιζα διάφορα πράγματα παλιότερα και πώς σήμερα. Κα το πρώτο από αυτά που μου ήρθε στο μυαλό είναι το γράψιμο. Γράψιμο για εργασίες, για εκθέσεις, για δουλειά, για πλάκα, για … για … για…

Ε, μιας που σκέφτηκα το γράψιμο λοιπόν γιατί να μην τα γράψω κιόλας. Τον τελευταίο καιρό το γράψιμο έχει μπει πλέον για τα καλά στον χρόνο μου και σκέφτομαι το πώς το αντιμετώπιζα παλαιότερα και πως σήμερα.

Ανέκαθεν λοιπόν θυμάμαι τους δασκάλους μου στο σχολείο να μου λένε πως θέλω δουλειά στο μάθημα της έκθεσης. Εντάξει με τα φιλολογικά δεν τα πήγαινα και τέλεια… (όντας πρακτικό μυαλό) αλλά αυτή η έκθεση ήταν μόνιμο βάσανο. Αφήστε εκείνους τους καταραμένους τόνους… έφτασα λύκειο και ακόμα τους ξεχνούσα (όλως περιέργως, τώρα στον υπολογιστή δεν τους ξεχνάω καθόλου!!!). Μέχρι και στις πανελλήνιες και ενώ την έδωσα 2 φορές δεν κατάφερα πάνω από 12. Αργότερα στη σχολή ευτυχώς δεν χρειάστηκε και πολύ από την πλευρά εργασιών αλλά στις εξετάσεις θες δε θες θα γράψεις. Εκεί βέβαια δεν είχα να κάνω με έκθεση αλλά απάντηση σε ερωτήσεις πράγμα που δεν είχα ιδιαίτερο πρόβλημα.

Εκεί που μπήκα λίγο στα ζόρια ήταν στο μεταπτυχιακό που όλα εξετάζονταν με εργασία και συν τοις άλλοις ήταν και στα αγγλικά. Βέβαια το να γράφεις έκθεση ιδεών και αναφορά από εργασία την οποία έκανες είναι διαφορετικά πράγματα και εκεί άρχισε να γίνετε μια μικρή στροφή. Παρόλο που το γράψιμο ήταν η αγγαρεία το όλο κομμάτι της έρευνας μέχρι εκεί το έκανε πιο υποφερτό. Είχες πλέον να περιγράψεις την δουλειά σου και όχι αόριστες ιδέες με επιχειρήματα και με γλώσσα που σε περιόριζε σε ένα ξύλινο λόγο σαν αυτό των πολιτικών.

Σήμερα λοιπόν όντας στο τελικό στάδιο του διδακτορικό αυτό του γραψίματος σκέφτομαι πως αν κάποιος μου έλεγε πριν 10 χρόνια όταν έγραφα την έκθεση για τις πανελλήνιες ότι θα καταλήξεις να θες να κάνεις μια δουλειά που αποτέλεσμα της δεν μπορεί να γίνει γνωστό παρά μόνο με γράψιμο άρα θα το βάλεις στη ζωή σου θα γελούσα. Βέβαια δεν μπορώ να πω πως έχει αλλάξει εντελώς η άποψη μου γι αυτό αλλά πλέον η αντιμετώπιση απέναντί του δεν είναι καθαρά αυτής της αγγαρείας. Με πιάνει καμιά φορά αλλά όπως φαίνεται όχι σήμερα το βράδυ… (χεχεχε). Εκείνο που βοήθησε αρκετά τελευταία είναι οι λεγόμενες ετεροαναφορές σε άρθρα μας πράγμα που σε κάνει λες… υπάρχει ένας λόγος που κάθομαι και γράφω τελικά… κάποιοι κάπου κάποτε θα τα διαβάσουν και κάποιοι κάπου κάποτε μπορεί και να εμπνευστούν, να κριτικάρουν, να απαντήσουν όπως έκανα και ‘γώ με αυτά που διάβασα από άλλους!!!

Τελικά πως τα φέρνει η ζωή και που κατέληξα… να γράφω για το γράψιμο ακόμα και στο blog μου!!!

Bye bye 2007!!!

Λίγο πριν φύγει κι αυτή η χρονιά είπα να γράψω έτσι κάτι για αποχαιρετιστήριο μήνυμα… Αν σας ζητήσω να σκεφτείτε τις πιο σημαντικές στιγμές του χρόνου που πέρασε τι θα σκεφτόσασταν?

Εγώ για παράδειγμα σκέφτομαι...
Το ταξίδι στην Κίνα.
Λίγες μέρες ξενοιασιάς στην Χαλκιδική με φίλους.
Τις μικρές και μεγάλες αλλαγές στο σπίτι.
Την χαρά ενός φίλου που πήρε πτυχίο και η ανεξήγητη απουσία του έπειτα.
Την χαρά μιας φίλης που βρήκε δουλειά εκεί που δεν το περίμενε.
Την αρχή του γραψίματος για το διδακτορικό.
Τις πρώτες ετεροαναφορές σε δημοσιεύσεις μας και τη συνειδητοποίηση αυτού του μικρού παγκόσμιου χωριού όπου άτομα που βρίσκονται στην άλλη άκρη της γης έχουν τα ίδια προβλήματα με σένα και τα λύνουν με παρόμοιο τρόπο.

Εύχομαι λοιπόν ο χρόνος που φεύγει να μας αφήσει τις στιγμές του αυτές σαν καλή συντροφιά αυτών που θα φέρει το 2008. Όσο για τις κακές του στιγμές… ας φύγουν και αυτές μαζί του αφήνοντάς μας μόνο την ανάμνηση της πικρής γεύσης (έτσι για να μη τις ξαναδοκιμάσουμε).

Όσο για τον νέο… μακάρι να είναι ωραίος!!! (σύμφωνα με το γνωστό άσμα)
Να έχει υγεία, χαρά, επιτυχίες και γενικώς ότι χρειάζεται ο καθένας μας για να είναι ευτυχισμένος.

Με άλλα λόγια και για να μην τα πολυλογώ…

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΑΛΛΑ!!!

Blog action day? Να μια ιδεά... Σκουπιδοφόρος!!

Επάνω στην ώρα...

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουνα ότι έχω καιρό να γράψω κάτι στο blog μου και σήμερα ανόιγω την τηλεόραση και μετά από λίγο zapping ... oupsss τι ειναι αυτό? Blog action day? Γράψτε σήμερα κάτι για το περιβάλλον και γραφτείτε...

Ωραία λοιπόν... να τι σκεφτηκα οση ώρα άκουγα διάφορα στην TV που πάιζει ακόμα.

Μέσα στο zapping άκουσα και κάτι για νέα αυξηση του ΦΠΑ. Άσχετο? όχι... Γιατί να ανεβάζουμε φόρους όπως αυτον του ΦΠΑ και να μην φορολογήσεις τα σκουπίδια....

Όχι δεν έιναι παράλογο. Πριν από καιρό ένας Βέλγος φοιτητής μου είπε πως στην πόλη του κερδίζουν χρήματα (από τα δημοτικά τέλη) μέσω της ανακύκλωσης. Βέβαια δεν μου εξήγησε με λεπτομέριες το σύστημα αλλά η ιδέα ήταν ότι όσο περισσότερα σκουπίδια πετούσαν τόσο περισσότερα δημοτικά τέλη πλήρωναν. Οπότε για να μειώσουν το βάρος των σκουπιδιών τους στέλναν στην άνακύκλωση ότι περισσότερο μπορούσαν.

Προσωπικά προσπαθώ τουλάχιστον να ανακυκλωνω το χαρτί μιας και οι υπόλοιποι κάδοι ανακύκλωσης έιναι λίγο δυσέυρετοι στη γειτονία. Έχω την εντύπωση μάλιστα πως λιγοστεύουν αντί να πληθαίνουν.

Τέλος πάντων η ιδέα έιναι απλή βρομίζεις το περιβάλλον σου? Πλήρωσέ το.
Ακουγετε τρελό αλλά για σκεφτείτε το... Αν αντι για 1 είχαμε 3-4 κάδους σε κάθε γωνιά και με κάποιο τρόπο μπορούσες να αποδείξεις πόσα σκουίδια πετάς? Δε θα σας οδηγούσε να την κάνετε (την ανακύκλωση)? Όλοι μας κρύβουμε έναν τσιγκόυνη μέσα μας. Δε θα θέλαμε να πετάμε τζαμπα χρήματα στα σκουπίδια....εεε??

Ζορικο αλλά έτσι και βρεθεί ο "μάγκας" δήμαρχος που θα το κάνει.... έχει την ψήφο μου εφ' όρου ζωής.

Για περισσότερα πράσινα θεματάκια http://blogactionday.org/

Το κόμμα των... λευκών!

Όχι αυτό το post δεν έιναι ρατσιστικό!!! Γιατί το "λευκών" στον τίτλο δεν αναφέρεται σε χρώμα δέρματος αλλά... ψηφοδελτίου.

Δέιτε λοιπόν το παρακάτω blog και ενημερωθείτε!!!

http://lefko-2007.blogspot.com/

Πρωσοπικά το βρίσκω ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ιδέα να μείνουν μερικα έδρανα άδεια στη βουλή... έτσι για αρχή!!! Αυτό ίσως να έιναι τελικά μια πραγματική διαμαρτυρία που θα ΑΚΟΥΣΤΕΙ... γιατι θα ΦΩΝΑΖΕΙ!!!

Εκλογές 2007...

Δεν ήξερα τι να γαρψω για αυτόν τον περίεργο προεκλογικό αγώνα και ξαφνικά βλέπω ένα email με θέμα "Εκλογές 2007" και to παρακάτω link...

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=750363

Αξίζει το κόπο... πιστέψτε με!!!

Enjoy!!!

Η ηρεμία των… ταξιτζήδων!!!

Έχω φτάσει στο αεροδρόμιο στο Πεκίνο και αφού πέρασα από τους συνηθισμένους ελέγχους και τα σχετικά κατευθύνομαι στην έξοδο να πάρω ταξί για το ξενοδοχείο.

Πρώτο σοκ… η ουρά από κόσμο που περιμένει στη στάση μοιάζει ατελείωτη και σχεδόν κανένα ταξί στον ορίζοντα!!! Μέχρι να μπούμε στη σειρά οι τέσσερις λωρίδες του δρόμου έχουν γεμίσει με ταξί που παίρνουν τον κόσμο και 5-6 τύποι με στολή (μάλλον του αεροδρομίου) τα κατευθύνουν στην κατάλληλη θέση για να πάρουν τους πελάτες. Μετά από 10 λεπτά αναμονής στην τελικά όχι και τόσο τεράστια ουρά αφού ήταν χωρισμένη στα τέσσερις μικρότερες έρχεται και η σειρά μου. Ήξερα πως για να πετύχεις ταξιτζή που μιλάει αγγλικά πρέπει να κάνεις την προσευχή σε Θεό, Αλλάχ, Βούδα και Τάο μαζί οπότε κατάλληλα εξοπλισμένος με το χαρτάκι που έγραφε το όνομα του ξενοδοχείου στα κινέζικα μπαίνω στο ταξί και ο οδηγός με τη βοήθεια και του υπαλλήλου του αεροδρομίου δείχνει ότι κατάλαβε που πάμε.

Ξεκινάμε!!!

Μετά το μικρό μποτιλιάρισμα στα διόδια… καταλαβαίνεις αμέσως ότι έχεις να κάνεις με τεράστια μεγαλούπολη αφού το αμάξι κινείται συνήθως σε δρόμου με 4 λωρίδες ανά ρεύμα.

Αλλά το θέμα είναι άλλο. Το πώς κινούνται σε αυτές τις λωρίδες? Σε αυτό μοιάζουμε εν μέρει με του κινέζους…. οι αλλαγές γίνονται με βάση το ποια λωρίδα μας συμφέρει και για να ανάψουμε φλάς πρέπει να έρθει η συντέλεια του κόσμου!!!

Παρόλα αυτά ο ταξιτζής που επίσης οδηγεί με το ίδιο τρόπο ποτέ δεν νευριάζει!!! Ποτέ δεν φωνάζει!!! Για την ακρίβεια ούτε καν δείχνει να ενοχλείτε όταν κάποιος πετάγεται ξαφνικά μπροστά του στα καλά καθούμενα!!! Επίσης καμία ενόχληση όταν μπλέκει σε μποτιλιάρισμα!!! Η όταν πέφτει σε καμία λακκούβα !!!(και σ΄ αυτό οι δρόμοι τους μας μοιάζουν κάτι λίγο ίσως και λόγω ολυμπιακών έργων) Γενικώς καμία ενόχληση για τίποτα!!!

Συμπέρασμα πρώτο αν οι έλληνες ταξιτζήδες οδηγούσαν στο Πεκίνο τα τραγούδια του ραδιοφώνου θα αντικαθιστούνταν από το συνεχές βρίσιμο και τις φωνές τους. Για την ακρίβεια όχι μόνο οι ταξιτζήδες αλλά όλοι μας κάπως έτσι θα ήταν!!!

Για να μην πολυλογώ… αυτό που θέλω να επισημάνω όχι μόνο για τους ταξιτζήδες αλλά γενικότερα για τους κινέζους είναι η απίστευτη ηρεμία που τους διακρίνει. Δεν τσατίζονται… δεν νευριάζουν… δε μαλώνουν… και γενικώς εμπνέουν μια ηρεμία και χαλάρωση που αργά η γρήγορα περνάει και στον επισκέπτη.

Τώρα το που οφείλεται αυτό δεν μπορώ να είμαι σίγουρος αλλά μέχρι στιγμής έχω 3 εξηγήσεις.

1. Η φιλοσοφία και θρησκεία τους: Λένε πως ο Βούδας είναι συνήθως χοντρός και γελαστός στα αγάλματα που απεικονίζεται γιατί μαζεμένα στην κοιλιά του είναι όλα τα καλά και τα κακά που έχει περάσει στη ζωή του. Χαμογελάει δε, όχι μόνο από τα καλά αλλά γιατί ξέρει πως όλα τα κακά που πέρασε τον βοηθούν να γίνει καλύτερος άνθρωπος.
2. Ο τρόπος ζωής τους: Στις βόλτες μου στα πάρκα, στις λίμνες της πόλης είδα πολλές οικογένειες, παιδιά, ζευγάρια, παππούδες, γιαγιάδες και γενικώς κόσμο όλων των ηλικιών να κάνει βόλτες και να απολαμβάνει στιγμές ηρεμίας, χαλάρωσης γυμναστικής και παιχνιδιού. Ίσως είναι ένας τρόπος εκτόνωσης πάντως σίγουρα είναι τρόπος ζωής. Και σίγουρα συμβάλει σε αυτή τους την ηρεμία.
3. Ο φόβος του καθεστώτος: Περισσότερο υποψία λόγου παρά λόγος αλλά τέλος πάντων. Υποψιάζομαι λοιπόν πως η ιστορία όλων αυτών των αυταρχικών καθεστώτων της αυτοκρατορίας και του αυστηρού κομμουνισμού μετέπειτα έχει αφήσει σημάδια. Ο κόσμος μπορεί να μην εκδηλώνεται και να μην αντιδρά έντονα σε διάφορες καταστάσεις λόγω φόβου του τι μπορεί να τους συμβεί μετά. Έχουμε πει πως ακόμα ισχύει η θανατική ποινή αν και τα πράγματα είναι σίγουρα πιο πολιτισμένα και ελεύθερα από παλαιότερες εποχές.

Μετά από όλη αυτή την ανάλυση έχω την εντύπωση πώς όλα παίζουν το ρόλο τους… μικρό ή μεγάλο. Το θέμα όμως είναι η απίστευτη ηρεμία τους που πραγματικά μερικές φορές ζήλεψα. Δε λέω… καλό το μεσογειακό ταμπεραμέντο αλλά καμιά φορά θα μπορούσαμε να παίρνουμε και κανένα μάθημα από άλλους πολιτισμούς. Έτσι για αλλαγή.

Τιμωρία ή… κίνητρο?

Θα ξεκινήσω με αφορμή τη φωτογραφία με τον τοίχο των 9 δράκαινων στην απαγορευμένη πόλη. Υπάρχει λοιπόν εκεί ένα από τα 270 κεραμικά πλακάκια το οποίο είναι άβαφο. Ο θρύλος λοιπόν λέει πως ένας εργάτης κατά τις εργασίες κατασκευής έσπασε το συγκεκριμένο πλακάκι, και επειδή δεν ήθελε να μαθευτεί και να χάσει τη ζωούλα του… (ακόμα και σήμερα ισχύει η θανατική ποινή) έφτιαξε ένα πλαστό. Μόνο που δεν υπήρχε αρκετός χρόνος να το βάψει και το βάλανε όπως-όπως άβαφο.

Η ιστορία στην Κίνα (είμαι ακόμα επηρεασμένος από το ταξίδι) είναι γεμάτη από παρόμοιες ιστορίες. Λένε ότι όταν χτίζονταν το σινικό τείχος για κάθε νέο κομμάτι πήγαινε ένας υπουργός της κυβέρνησης και έκανε έλεγχο ρίχνοντας ένα βέλος. Αν αυτό περνούσε το τείχος τότε το κομμάτι ξαναφτιάχνονταν από την αρχή και σκότωναν και μερικούς από τους εργάτες… έτσι για παραδειγματισμό.

Εδώ λοιπόν κολλάει το ερώτημά που έχω σαν τίτλο? Τιμωρία ή κίνητρο? Το συμπέρασμα είναι πως η μεγάλη τιμωρία είναι σοβαρό κίνητρο για να κάνει κάποιος καλά την δουλειά του. Εφόσον πάντα υπάρχει ο σωστός και αυστηρός έλεγχος. Για σκεφτείτε για παράδειγμα τι θα συνέβαινε αν για κάποιους από αυτούς τους «επαγγελματίες» κάθε επαγγέλματος που βλέπουμε να επιβιώνουν εις βάρος των υπολοίπων τους τιμωρούσαμε παραδειγματικά π.χ. με το να μη μπορεί να ξαναδούλεψει στο συγκεκριμένο επάγγελμα? Πιάνεις π.χ. το ταξιτζή να σε γδέρνει επειδή νομίζει ότι είσαι ξένος τουρίστας… δεν τον ξαναφήνεις να πιάσει τιμόνι ούτε για να πάει στο περίπτερο.

Σαφώς και δεν μ’ αρέσει η άποψη αυτή της σκληρής τιμωρίας αλλά μήπως… (λέω μήπως???) με την σχετική ατιμωρησία που επικρατεί σήμερα έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο? Έχουμε φτάσει στο σημείο του… «Εκεί όποιος κλέβει του παίρνουν το κεφάλι και ‘δώ όσο περισσότερα κλέψεις τόσο πιο μεγάλος ήρωας γίνεσαι»??? Αν ναι τότε ίσως η λύση χρειάζεται να είναι ακραία.

Μήπως λοιπόν να αλλάξουν τα… «κίνητρα»?

Φαγητό στο Πεκίνο...

Πιστεύω πάντα πως το φαγητό είναι αναπόσταστο κομμάτι της κουλτούρας και του πολιτισμού ενός λαού και ενός τόπου. Γι αυτό το λόγο δε θα μπορούσα να πάω στο Πεκίνο και να μη δοκιμάσω κινέζικη κουζίνα. Και τι δεν είδαν τα μάτια μου… και τι δεν δοκίμασε το στόμα μου… και τι δεν μύρισε η μύτη μου.

Να ξεκινήσω λοιπόν από το περίφημο πιάτο της πάπιας Πεκίνου και το κορυφαίο εστιατόριο Quanjude Roast Duck, διάσημο για την πάπια του ανά την υφήλιο. Μέχρι και ο Φιντέλ Κάστρο έχει δειπνήσει εδώ. Η πάπια λοιπόν είναι μια ολόκληρη ιεροτελεστία από την αρχή μέχρι το τέλος. Έρχεται ο μάγειρας ντυμένος σαν χειρούργος με γάντια μάσκα καπέλο κτλ και αρχίζει να πετσοκόβει φέτες-φέτες την ψημένη πάπια που γυαλίζει από την μαρινάδα προφανώς. Έπειτα οι φέτες έρχονται στο τραπέζι και εκεί αρχίζει ο 2ος γύρος. Παίρνουμε το φύλο ρυζιού και αρχίζουμε να βάζουμε μέσα πάπια, αγγουράκια, πρασάκια, σκορδάκια και πάνω από όλα αυτήν την υπέροχη γλυκόξυνη σάλτσα. Τα τυλίγουμε σε στυλ περίπου σαν τον… ελληνικό γύρο και να σου η νοστιμιά.
Εκτός από πάπια όμως μπορείς να φας του κόσμου τα καλά και όλα με υπέροχες σάλτσες. Το ρύζι είναι πάντα εκεί σαν συνοδευτικό, είτε βραστό είτε τηγανιτό με αυγά (Υπέροχο) και αν τα καταφέρεις με τα ξυλάκια αρχίζεις να νοιώθεις ντόπιος. Τι να πρωτοθυμηθώ… χοιρινό με λαχανικά, περιστεράκια, κοτόπουλο με καλαμπόκι και άλλα ψιλοκομμένα λαχανικά και γενικώς ότι τραβάει η όρεξή σου. Αρκεί πάντα να έχεις ανοιχτό μυαλό και στομάχι γιατί ανάμεσα στα ωραία μπορεί πάντα να παραμονεύει μια…. πικάντικη μέδουσα.
Τέλος τα περίεργα της οδού “Dong an men”. Το σλόγκαν εδώ… «Ό,τι κινείται τρώγεται» και δει σε σουβλάκι. Σουβλάκι φίδι, σκορπιός, ακρίδα, ιππόκαμπος, μεταξοσκώληκας, αμελέτητα και αστερίας είναι τα highlight. Για ξεδίψασμα καρύδα η κινέζικο τσάι!!! Όλα αυτά σε μια βόλτα 10 λεπτών αρκεί να αντέχετε την μυρωδιά που σε μερικά σημεία είναι άκρως αποτρεπτική!!! Προσωπικά δοκίμασα ένα κομμάτι σουβλάκι φίδι και λίγο από μεδούλι αστερία.