Το είδα σε blog... άρα είναι αλήθεια!

Είναι ένα θέμα που με απασχολεί εδώ και καιρό. Ο όγκος των πληροφοριών που λαμβάνουμε σήμερα από το web είναι ασήλυπτος, αλλά τι φίλτρα έχουμε ώστε να καταλαβαίνουμε και κρίνουμε τις πληροφορίες αυτές;

Σκεφτείτε λίγο την ιστορία που είχε κυκλοφορήσει κάποια στιγμή πριν από καιρό με τα φύλλα της ελιάς και τον χυμό τους που δήθεν θεραπεύει τον καρκίνο. Πάλι καλά που μείνανε κάποιοι ελαιώνες ζωντανοί από τις επιδρομές!

"Το είδα στην τηλεόραση άρα δεν μπορεί... είναι αλήθεια! Πάω για φύλλα!"

Και άντε όταν ήταν μόνο η τηλεόραση ή οι εφημερίδες, οι ειδήσεις διαδίδονταν από δημοσιογράφους που καονικά θα πρέπει να διασταυρώσουν πηγές και μετά να βγάλουν κάτι στη φόρα. Με άλλα λόγια η είδηση περνόυσε από τα φίλτρα τους, που για να λέμε και του στραβού το δίκιο έχουν εκπαιδευτεί και κάτι λίγο για να μη γίνονται ρεζίλι. Δεν λέω ότι δεν ξέφευγαν "περίεργες" ειδήσεις (το παραπάνω παράδειγμα το αποδυκνύει) ή ότι δεν άλλαζαν και δεν καταχωνιάζονταν άλλες, απλά κάπως μετριάζοταν το θέμα.

Έπειτα μάθαμε τα συφέροντα. Η τάδε εφημερίδα εξυπηρετεί τον Χ το τάδε κανάλι είναι τον Υ και οι ειδήσεις άρχισαν να χάνουν εγκυρότητα λόγω προφανών πλέον στρεβλώσεων, αποκρύψεων κτλ. Την ίδια στιγμή ξεσπάει η μόδα των blogs και κάθε πικραμένος (συμπεριλαμβανομένου και εμού) ανοίγει ένα blog και αρχείζει να γράφει ότι του κατέβει. Και εδώ αρχίζει το μπλέξιμο...γιατί όταν βρίσκεσαι σε ένα τοπίο με ΜΜΕ γεμάτα συμφέροντα το web και τα blogs του καθενός φαντάζουν παράδεισος! Τα ανώνυμα δε ακόμα περισσότερο! Ο καθένας λοιπόν, κρυμμένος και πίσω από την ανωνυμία του blogger, γράφει ό,τι θέλει και επειδή το γράφει στο blog (που είναι ελεύθερος να γράψει ό,τι θέλει) αυτομάτως συμπεραίνουμε ότι λέει αλήθεια.

Και ερώτω κυρίες και κύριοι.: Ο Χ ανώνυμος blogger που γράφει μία είδηση, που ξέρω εγώ για ποιον δουλέυει; Βγάζει τα προς το ζείν από το blogging; Δεν νομίζω. Αν λοιπόν αυτός ο Χ ανώνυμος είναι πραγματικά ένας επώνυμος που απλά κατευθύνει γνώμες φορώντας πλεόν την μάσκα του blogger πως το ξέρω; Δεν το ξέρω. Με την υπόθεση του tromaktiko είδαμε πόσο ανώνυμα και ουδέτερα ήταν τελικά τα post του blog. Αρα; Είναι η ανωνυμία και η ελευθερία του internet η λύση ή μήπως είναι ένα ακόμα όπλο; Εξαρτάται πως το βλέπει κανείς.

Πάντως επειδή από λύση μπορεί έυκολα να γίνει όπλο υπάρχει ένας πολύ απλός αλλά δύσβατος δρόμος για να αφοπλίσουμε το όπλο. Λέγεται κρίση. Όχι οικονομική. Κριση από το κρίνω. Σκέφτομαι. Ψάχνω. Μασάω και δεν καταπίνω ότι διαβάσω. Καταλάβατε λοιπον γιατί είναι δύσβατος; Γιατί θέλει δουλειά. Σκέψη. Κρίση. Φόρτο εργασίας και πάνω από όλα γνώση, εκπαίδευση και παιδεία.

Γι αυτό και προσωπική μου άποψη είναι πως η πληροφορική στα σχολέια και ειδικά σε ηλικίες που οριμάζει η σκέψη πρέπει να πάρει μία άλλη τροπή. Εκπάιδευσης στην συλλογή, κρίση και χρήση πληροφορίας στο internet.

Άρα, την επόμενη φορά που θα διαβάσετε κάτι και θα πατήσετε το share ή το like για να το δέιξετε στους φίλους σας, ξανασκεφτείτε το. Μήπως απλά διαδείδετε την οποιαδήποτε βλακεία κατέβηκε στο μυαλό του καθενός;

ΥΓ. Εντάξει... δεν τα έγραψα όλα αυτά για να σας αποτρέψω να μοιραστείτε αυτό το post. Καλή η σκέψη αλλά φτάνει τόσο... αρκετά σας ζόρισα... πατήστε το το share. Μη φοβάστε!

Αξίζει να ασχοληθείς…

Το ξέρω ότι θα σας κουράσω αλλά ζητώ προκαταβολικά συγνώμη γι αυτό. Παρακάτω προσπαθώ να περιγράψω την σειρά των γεγονότων όπως την έζησα και την αντιλήφθηκα εγώ. Προσπαθώ να περιγράψω κυρίως τα γεγονότα αφήνοντας τα συμπεράσματα στον αναγνώστη. Ζητώ εκ των προτέρων συγνώμη για τυχόν ανακρίβειες (για τις οποίες συνήθως προειδοποιώ) και προσπαθώ να τεκμηριώσω ότι αναφέρω.

Θα ξεκινήσω με μία σύντομη ιστορική αναδρομή. Το ΤΕΙ αυτό το εξάμηνο ξεκίνησε την εκπαιδευτική διαδικασία γνωρίζοντας από τον Οκτώβριο ότι δεν έχει χρήματα να πληρώσει τους εκτάκτους που προσλάμβανε. Παρόλ’ αυτά ξεκίνησε κανονικά την εκπαιδευτική διαδικασία υπέγραψε τις συμβάσεις εκτάκτων εκπαιδευτικών και απλά περίμενε από το υπουργείο να λύσει το θέμα στέλνοντας τα 2,5εκ ευρώ που θα χρειαζόταν. Οι έκτακτοι από την πλευρά τους (μη γνωρίζοντας στην πλειοψηφία τους το πώς ακριβώς έχει η κατάσταση) βασισμένοι τόσο στην υπόσχεση της διοίκησης και καλή τη πίστη ξεκίνησαν κανονικά τα μαθήματα και τα ολοκλήρωσαν.

Η συνήθης διαδικασία ούτως η άλλως μέχρι σήμερα έφερνε το θέμα της πληρωμής κοντά στις γιορτές οπότε και αναμέναμε ως συνήθως τους πρώτους μισθούς. Γυρίζοντας από τις γιορτές ειδοποιούμαστε ότι επειδή άλλαξε συνεργαζόμενη τράπεζα το ΤΕΙ θα πρέπει να ανοίξουμε λογαριασμό στην νέα πλέον τράπεζα. Υπέθεσα, όπως και πολλοί άλλοι συνάδελφοι, ότι μάλλον αυτό ήταν το γραφειοκρατικό κόλλημα που τελικά καθυστερούσε την πληρωμή μας. Η διαδικασία ολοκληρώθηκε στα μέσα Ιανουαρίου και στην τράπεζα διαδίδονταν (ράδιο αρβύλα) ότι θα πληρωθούμε 24/1.

Παρόλα αυτά στις 24/1 η πολυπόθητη πληρωμή δεν ήρθε και την ίδια στιγμή ο σύλλογος των εκτάκτων εκπαιδευτικών κηρύσσει επίσχεση εργασίας. Αυτό σημαίνει πως από τις 24/1 όσοι συμμετείχαν στην επίσχεση θα ήταν στην διάθεση του ΤΕΙ αλλά δεν υποχρεώνονταν να παρέχουν έργο. Προσωπικά, παίρνοντας αψήφιστα το θέμα και θεωρώντας ότι γίνεται πολύ φασαρία για το τίποτα (θεωρούσα ότι ήταν ένα γραφειοκρατικό κόλλημα) δεν έδωσα σημασία και συνέχισα κανονικά τόσο με τις επιτηρήσεις όσο και τις εισηγήσεις που είχα προγραμματισμένες.

Η κατάσταση άρχισε να γίνεται πιο δύσκολη στις αρχές Φεβρουαρίου. Για χρήματα ούτε λόγος, για γραφειοκρατικά κολλήματα είχε περάσει ήδη πολύς καιρός για να λυθούν, οπότε άρχισα να ρωτάω τι γίνετε και να μαθαίνω περισσότερα. Στις 7 και 8 του μηνός ο σύλλογος ήταν έτοιμος να κλείσει πλέον το τμήμα για να κάνει ακόμα πιο γνωστή την κατάσταση που επικρατεί. Σε αυτήν την κίνηση μέχρι τότε, φαίνεται να έχει συμπαράσταση από την διοίκηση η οποία όμως με αυτήν την ανακοίνωση αναστέλλει την προαναγγελθείσα αναστολή λειτουργίας κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

Όπως θα διαβάσατε ο Πρόεδρος μετά από τηλεφωνική συνομιλία με το υπουργείο έλαβε διαβεβαιώσεις και γι αυτό έκρινα σωστό να πάρει πίσω την αναστολή λειτουργίας για τις 7 και 8 του μηνός. Οι μέρες περνάνε, έρχεται 9 του μηνός και ακόμα 0 στο λογαριασμό. Παρόλ’ αυτά έχουμε εξελίξεις. Το υπουργείο στέλνει 2 έγγραφα. Με το πρώτο δίνονται κάποια χρήματα για την κάλυψη (όπως λέει το υπουργείο) 2 μηνών (αν και με βάση τα λεγόμενα του προέδρου οι μισθοί φτάνουν στα 750.000 μηνιαίως οπότε τα 938.700 φτάνουν για ένα μήνα μόνο). Η απόφαση αυτή έχει ημερομηνία 8/2 και δεν φαίνεται να λύνει το πρόβλημα ουσιαστικά αφού χρησιμοποιεί χρήματα του 2011 για την κάλυψη του 2010. Παράλληλα όμως έρχεται και ένα δεύτερο χαρτί με το οποίο ζητούνται αναλυτικές καταστάσεις των εκτάκτων και των οφειλομένων προκειμένου να διευθετηθεί το ζήτημα. Προθεσμία 14/2.

Βλέποντας όμως ότι το πρόβλημα δεν έχει ουσιαστικά λυθεί οι έκτακτοι συνεχίζουν και εντείνουν πλέον τις κινητοποιήσεις με κατάληψη του ΤΕΙ για τις 9, 10 και 11 του Φεβρουαρίου.

Στις 14/2 (μέρα των ερωτευμένων και προθεσμίας για την αποστολή στοιχείων στο υπουργείο) το ΤΕΙ είναι ανοιχτό εμείς ακόμα απλήρωτοι και παράλληλα σκάει και το μεγάλο θέμα. Το συμβούλιο του ΤΕΙ ζητάει από τα τμήματα να μειώσουν κατά 40% τις ώρες των εκτάκτων σε μια προσπάθεια να συμμαζέψει τα έξοδα για τους μισθούς αδιαφορώντας για το πόσο εφικτή είναι μια τέτοια απόφαση και τι επιπτώσεις θα έχει στην εκπαιδευτική διαδικασία. Με άλλα λόγια, τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Στην συνέλευση αποφασίζεται να κλείσει το ΤΕΙ για τις 17 και 18 του μηνός και να γίνει νέα συνέλευση στις 21 παρουσία και φοιτητών προκειμένου να ενημερωθούν για τα θέματα που έχουν προκύψει.

Στο μεταξύ ο Πρόεδρος βγάζει αυτή την ανακοίνωση με την οποία ουσιαστικά ρίχνει το βάρος στο υπουργείο που (σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά του) δεν έχει στείλει όσα χρήματα είχε υποσχεθεί για το 2010. Παρόλα αυτά και ενώ το ΤΕΙ είναι ανοιχτό 14, 15 και 16 του μηνός και ακόμα δεν έχει σταλεί η κατάσταση που ζήτησε το υπουργείο.

Φτάνουμε στις 21/2. Η συνέλευση με την παρουσία των φοιτητών είναι μια διαδικασία που βλέπω πρώτη φορά να συμβαίνει αλλά μπορώ να πω ότι μόνο οφέλη μας άφησε. Η στάση των εκτάκτων παρόλο που συνεχίζει την κατάληψη αλλάζει ριζικά. Αντί της καταβολής των δεδουλευμένων ζητάει ένα χρονοδιάγραμμα για το πότε θα καταβληθούν και να τηρηθεί ο κανονισμός λειτουργίας των ΤΕΙ ώστε οι περικοπές να είναι αυτές που πρέπει και όχι αυθαίρετες και κυρίως όχι σε βάρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Παράλληλα, ζητάμε την Πέμπτη (24/2) να βρεθούμε με τον Πρόεδρο προκειμένου να πάρουμε απαντήσεις στα ερωτήματα.

1. Θα δοθεί παράταση για το εξάμηνο με παράταση των συμβάσεων μας;
2. Υπάρχει χρονοδιάγραμμα για την πληρωμή μας; (Προσοχή: μιλάμε για χρονοδιάγραμμα πλέον και όχι άμεση καταβολή)
3. Θα αλλάξει η απόφαση του συμβουλίου ώστε οι περικοπές να μην γίνουν εις βάρος των μαθημάτων και των προγραμμάτων σπουδών;

Ο αντιπρόεδρος που μας καλωσορίζει μας λέει ότι ο Πρόεδρος απουσιάζει (δίνοντας την εντύπωση ότι είναι εκτός ΤΕΙ). Αργότερα μαθαίνουμε ότι βρισκόταν εντός ΤΕΙ σε εγκαίνια νέων εγκαταστάσεων ενώ η διοίκηση πολιορκούνταν από εκατοντάδες έκτακτους και φοιτητές που προσπαθούσαν να αποσπάσουν μία απάντηση στα αιτήματα. Παρόλο που τα αιτήματα είχαν μεταφερθεί στη διοίκηση από την Δευτέρα, την Πέμπτη ο αντιπρόεδρος δεν μπορούσε να πάρει καμία δέσμευση, ούτε για την παράταση των συμβάσεων για να ολοκληρωθεί η διαδικασία των εξετάσεων ούτε για την ημερομηνία πληρωμών ούτε για το θέμα των περικοπών.

Διαφαίνεται επίσης πως πρόφαση της διοίκησης για την όλη κωλυσιεργία (εμμέσως πλην σαφώς) είναι ότι αφού το ίδρυμα είναι κλειστό δεν μπορεί να τρέξει καμία υπόθεση. Εκτός των άλλων ο κ. αντιπρόεδρος μεταφέρει τις ευθύνες στο υπουργείο λέγοντας ότι δίνονται συγκεκριμένα χρήματα για κάθε κονδύλιο και δεν μπορούν να γίνουν μεταφορές κονδυλίων στον προϋπολογισμό (γεγονός που δεν είμαι σίγουρος αν ισχύει αλλά ακόμα δεν έχω βρει σχετικό νόμο που να το διαψεύδει). Ακολουθεί η συνέλευση μας και εδώ είναι άξιο να σημειωθεί πως την ώρα της συνέλευσης ειδοποιηθήκαμε ότι στάλθηκε η κατάσταση που ζητούσε το υπουργείο από τις 14/2. Την Πέμπτη 24/2!

Η απόφαση της 24/2 επιμένει να ζητάει χρονοδιάγραμμα πληρωμής και νέο εξάμηνο χωρίς περικοπές εις βάρος μαθημάτων αλλά περιέχει μία παγίδα. Μεταφέρω ακριβώς την φράση:

“για αυτόν τον λόγο προχωράμε στην διακοπή μόνο της εκπαιδευτικής διαδικασίας την Παρασκευή 25/2 και την Δευτέρα 28/2”

Όπως καταλαβαίνετε το “μόνο της εκπαιδευτικής διαδικασίας” δεν σημαίνει πως οι διοικητικοί υπάλληλοι δεν μπορούν να μπουν. Ίσα ίσα που το θέλαμε για να συνεδριάσει το συμβούλιο τόσο του ΤΕΙ όσο και κάποιον τμημάτων που το ζήτησαν. Παρόλα αυτά, και ενώ οι υπάλληλοι ειδοποιήθηκαν από τον σύλλογο ότι μπορούν να έρθουν στην δουλειά τους κανονικά ούτε την Παρασκευή ούτε την Δευτέρα φάνηκε κανείς.

Αντιθέτως, την Δευτέρα είχαμε μεγάλη προσέλευση φοιτητών. Για ένα περίεργο λόγο οι φοιτητές που ήρθαν την Δευτέρα για την συνέλευση ήταν περισσότεροι από κάθε συνέλευση. Στην αρχή εντυπωσιάστηκα! Μέχρι που έμαθα ότι μετά από φασαρία κάποια ζήτησαν και άνοιξαν την κεντρική πύλη. Όταν από την είσοδο του ΤΕΙ αρχίσαμε να μεταφερόμαστε στο αμφιθέατρο της ΣΕΥΠ για την συνέλευση, παρατηρούσα με πόσο ζήλο κάποιοι φοιτητές (που τις προηγούμενες φορές είχαν δηλώσει την συμπαράστασή τους αλλά ζητώντας άλλες μορφές κινητοποιήσεων… ποιες δε μας είπαν ποτέ) έτρεχαν να κατευθύνουν τους φίλους τους και να προλάβουν να βάλουν όσο περισσότερους μπορούσαν στο αμφιθέατρο! Μιλάμε για τόσο ζήλο που φώναζαν να μπει και άλλος κόσμος μέσα στο αμφιθέατρο ακόμα και όταν αυτό άρχισε να γίνεται επικίνδυνο για τους υπόλοιπους φράζοντας κάθε διάδρομο διαφυγής σε ώρα ανάγκης.

Με το που ξεκινήσαμε λοιπόν την συνέλευση μας, ένας από τους φοιτητές αυτούς μας διάβασε αυτή την ανακοίνωση από την Ένωση Σπουδαστικών Συλλόγων που πέρασε παμψηφεί σε συνέλευσή τους.

Να κάνω εδώ μία μικρή παρένθεση και να εξηγήσω πως ακριβώς λειτουργούν τα βασικά όργανα του φοιτητικού κινήματος. Γίνονται εκλογές κάθε χρόνο σε κάθε σχολή. Εκλέγονται κάποιοι εκπρόσωποι που αποτελούν το Διοικητικό Συμβούλιο (ή τέλος πάντων κάπως έτσι… δεν είμαι σίγουρος για τον όρο ακριβώς). Αυτοί λοιπόν οι εκλεγμένοι (το ΔΣ) όποτε κρίνει χρήσιμο καλεί όλους τους φοιτητές της σχολής σε γενική συνέλευση όπου συζητούν και παίρνουν μετά από ψηφοφορία αποφάσεις. Αν δεν το κρίνουν χρήσιμο όμως, νομιμοποιούνται από τις εκλογές να βγάλουν όποια απόφαση θέλουν απλά ψηφίζοντας μεταξύ τους.

Εγώ πάντως φοιτητές από κάποια σχολή να κάνουν συνέλευση δεν είδα. Άρα προφανώς με κάποια συνέλευση κάποιου αντίστοιχου οργάνου βγήκε η απόφαση που είδατε. Στην δε ανακοίνωση, δεν αναφέρεται ούτε πότε ούτε που έγινε αυτή η συνέλευση αλλά κατά τ’ άλλα είναι παμψηφεί (όπως μας είπαν ψηφίστηκε από την ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ) από το Ένωση Σπουδαστικών Συλλόγων.

Συνεχίζω την αφήγησή μου και μάλιστα με πολλά χειροκροτήματα!!! Κλαπ, κλαπ, κλαπ. Με το διάβασμα της ανακοίνωσης ξεσπά οχετός χειροκροτημάτων. Όταν καταλαγιάζουν, ο φοιτητής που διάβαζε την ανακοίνωση μας λέει “Αυτά είχαμε να πούμε εμείς σαν φοιτητές, για μας το ΤΕΙ είναι ανοιχτό και τώρα φεύγουμε”. Ο αντίλογος μας… “Καθίστε ρε παιδιά να συζητήσουμε όπως τις άλλες φορές” και η απάντηση: ”Τέρμα η συζήτηση για εμάς, φεύγουμε”. Ο μεγάλος όγκος ακολουθεί τις εντολές και φεύγει αλλά κάποιοι μένουν και μετά από κάποιες αντεγκλήσεις (από κάποιους καθηγητές που θίχτηκαν από την συμπεριφορά των υπολοίπων) καταθέτουν τις απόψεις και γίνετε μία γόνιμη συζήτηση.

Τελειώνει η συζήτηση, βγαίνουν έξω οι φοιτητές και συνεχίζουμε μόνοι μας και παίρνουμε τις αποφάσεις που πήραμε. Την ίδια στιγμή μαθαίνουμε ότι ο Πρόεδρος σε συνέντευξη του στην ΕΤ3 λέει ότι έχουμε πληρωθεί Οκτώβριο και Δώρο Χριστουγέννων (δεν έχω βρει ακόμα σχετικό βίντεο για να ξέρω τι ακριβώς είπε οπότε μεταδίδω την πληροφορία όπως την άκουσα εκείνη την ώρα). Το μόνο χειροπιαστό που έχω είναι η παρακάτω εικόνα από τον λογαριασμό μου που μιλάει από μόνη της.

Πριν κλείσω, στην τελευταία σχετική ανακοίνωση χθες ο Πρόεδρος επικαλείται την παραπάνω απόφαση των φοιτητών, δεν αναφέρει πουθενά την αντίστοιχη απόφαση των εκτάκτων και λέει πως εκταμιεύτηκαν τα χρήματα για την καταβολή του Οκτωβρίου και του Δώρου Χριστουγέννων. Το πότε θα φτάσουν σε εμάς είναι θέμα χρόνου ελπίζω αλλά πόσου χρόνου… θα μάθουμε εν καιρώ.

Και θα κλείσω με λίγη τροφή για σκέψη. Σας δίνω τον προϋπολογισμό του 2011 και μία εντολή για την πληρωμή των χρωστούμενων του 2010 με τα λεφτά του 2011. Παίρνουμε 2εκ για τους μήνες του 2010 και αφήνουμε τα 4εκ για τους υπόλοιπους του 2011.

http://sites.diavgeia.gov.gr/teithe/ada/4Ι0Ε4691ΟΔ-Α

http://sites.diavgeia.gov.gr/teithe/ada/4ΑΛΝ4691ΟΔ-Χ

Χρήσιμες πηγές:

http://ektaktoi-teithe.blogspot.com/

http://www.teithe.gr/modules/news/

http://sites.diavgeia.gov.gr/teithe/

 

ΥΓ. Ξεχάστηκα… ο τίτλος κανονικά τελείωνε με ερωτηματικό. “Αξίζει να ασχοληθείς?”

11 ερωτήσεις ενός απλήρωτου εκπαιδευτικού…

Δυστυχώς το θέμα της πληρωμής των εκτάκτων τουλάχιστον στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης έχει πάρει πλέον δραματικές διαστάσεις και τα πράγματα δεν δείχνουν να καλυτερεύουν. Στο συγκεκριμένο λοιπόν blog των εκτάκτων του ΤΕΙΘ μπορείτε να πάρετε μία ιδέα που έχουμε φτάσει.

Διαβάζοντας λοιπόν τη μέχρι τώρα εξέλιξη έχω τα εξής δεδομένα.

• Τα χρήματα που διατέθηκαν στον προϋπολογισμό του ΤΕΙ τα τελευταία 2 χρόνια μειώθηκαν σταθερά κατά ένα ποσοστό.
• Ο αριθμός των εισακτέων τα τελευταία χρόνια παρέμεινε σχεδόν σταθερός για το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης.
• Το έκτακτο προσωπικό του ΤΕΙ δεν έχει μειωθεί τα τελευταία 2 χρόνια και ανέρχεται σήμερα στο 75% περίπου που εκπαιδευτικού προσωπικού. (Περίπου 1250 άτομα όπως λέει η ανακοίνωση)
• Φέτος για πρώτη φορά οι εισακτέοι μπήκαν μόνο στο χειμερινό εξάμηνο όπως γίνεται στα Πανεπιστήμια εδώ αι χρόνια. Αυτό έχει σαν συνέπεια στο εαρινό εξάμηνο θεωρητικά να μην υπάρχει λόγος (αρκετοί φοιτητές) για να γίνονται τα μαθήματα του Α εξαμήνου.
• Τα χρωστούμενα στους έκτακτους για το 2010 ανέρχονται στα 2,7 εκατομμύρια. Από αυτά σύμφωνα με τον Πρόεδρο του ΤΕΙ τα 745.000 προέρχονται από τα χρωστούμενα του 2009 που καλύφθηκαν από τον προϋπολογισμό του 2010.
• Με βάση ανακοίνωση του Πρόεδρου του ΑΤΕΙΘ τα χρήματα που διεκδικούνται για το 2010 είναι εγκεκριμένα από το 4ετες προϋπολογισμό που έχει εγκρίνει το υπουργείο.
• Ο προϋπολογισμός του ΤΕΙ για το 2010 έχει πέσει έξω με βάση την τελευταία αναρτημένη αναθεώρηση κατά 6,5 περίπου εκατομμύρια.

Έχοντας λοιπόν τα παραπάνω δεδομένα μου λείπουν κάποιες βασικές πληροφορίες ώστε να καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα στο καίριο ερώτημα ποιος φταίει για την σημερινή κατάσταση. Αν ρωτήσεις τον Υπουργό προφανώς θα σου πει φταίει η διοίκηση του ΤΕΙ που δεν φρόντισε να εκτελεστεί σωστά ο προϋπολογισμός του 10 αλλά ο ο Πρόεδρος θα συ πει φταίει το υπουργείο που δεν μας έδωσε τα συμφωνημένα χρήματα. Δηλαδή, το ερώτημα είναι τόσο απλό όσο το “Το αυγό έκανε την κότα ή ή κότα το αυγό;”. Γι αυτό είπα να γράψω απλά τα δικά μου αναπάντητα ερωτήματα και όποιος μπορεί να βοηθήσει… ευπρόσδεκτος.

Ερώτηση 1η: Τα χρήματα που διατίθενται από το υπουργείο κατανέμονται και σε συγκεκριμένες δαπάνες ή αυτό το αποφασίζει η διοίκηση του ΤΕΙ με τον προϋπολογισμό; Δηλαδή το υπουργείο σου λέει πάρε αυτά και κάνε τα ότι θες ή σου λέει πάρε αυτά για τους μισθούς, πάρε αυτά για τα βιβλία κτλ;

Ερώτηση 2η: Πόσο δεσμευτικό είναι το 4ετές πλάνο – προϋπολογισμός που έχουν καταθέσει από το 2009 τα Ιδρύματα; Μπορεί αφού έχει εγκριθεί να αλλάζονται τα ποσά κάθε χρόνου από το υπουργείο; Προφανώς και αν αυτό είναι δυνατό καταλαβαίνουμε πως το 4ετές πλάνο δεν έχει κανένα νόημα και είναι απλώς για τα μάτια του κόσμου.

Ερώτηση 3η: Ο προϋπολογισμός του 10 συμφωνούσε όσον αφορά τους μισθούς των εκτάκτων με αυτά του 4ετούς πλάνου; Αν ναι δόθηκαν τα χρήματα που έλεγε ο προϋπολογισμός του 10; Αν όχι, γιατί;

Ερώτηση 4η: Τα χρήματα που δόθηκαν είναι με βάση ποιό προϋπολογισμό; Τον 4ετές ή τον ετήσιο; Άλλαξε αυτό το ποσό στο μέσο της χρονιάς; Αν ναι, γιατί; Αν όχι, γιατί τα χρήματα που υπολογίστηκαν δεν έφτασαν;

Ερώτηση 5η:  Αν το τελικό ποσό που δόθηκε ήταν συμφωνημένο από την αρχή δόθηκαν περιορισμοί και οδηγίες στα τμήματα για τις προσλήψεις των εκτάκτων; Ήταν εφικτοί; Πραγματοποιήθηκαν;

Ερώτηση 6η: Συνοψίζοντας τα παραπάνω, η διοίκηση δεν υπολόγισε σωστά τα έξοδα για το 2010, τα τμήματα δεν ακολούθησαν τις οδηγίες της διοίκησης ή το υπουργείο από κει που είχε υποσχεθεί στο προϋπολογισμό Χ τελικά αποφάσισε να δώσει λιγότερα.

Ερώτηση 7η: Εάν η διοίκηση δεν υπολόγισε σωστά τι έφταιξε; Γιατί ζήτησε 2 εκατομμύρια λιγότερα από ότι χρειαζόταν (αφαιρώ για ευνόητους λόγους τα 700.000 από το προηγούμενο έτος που μεταφέρθηκαν στο 2010); Και γιατί τα χρωστούμενα στους έκτακτους είναι σχεδόν το μισό έλλειμμα του Ιδρύματος για το 2010; Ήταν απόφαση της διοίκησης να μην καλυφθούν οι έκτακτοι έναντι άλλων αναγκών ή οδηγία από το υπουργείο;

Ερώτηση 8η: Εάν τα τμήματα δεν ακολούθησαν τις οδηγίες τι μέτρα πήρε η διοίκηση για να τις επιβάλει; Πόσο αυστηρά έλεγξε η διοίκηση τα όρια που έθεσε;

Ερώτηση 9η: Εάν τελικά το υπουργείο έδωσε λιγότερα από ότι υποσχέθηκε γιατί το έκανε αυτό; Και αν το έκανε, μείωσε συγκεκριμένα την δαπάνη των μισθών των εκτάκτων ή απλά μείωσε τα χρήματα γενικά και η διοίκηση αποφάσισε να τα κόψει από τους έκτακτους;

Ερώτηση 10η: Πώς τα κατάφεραν άλλα ΤΕΙ (εκτός του Πειραιά) και δεν είχαν πρόβλημα; (Ή τουλάχιστον δεν γνωρίζω να έχουν πρόβλημα) Ο προϋπολογισμός δεν μειώθηκε σε όλους; Η μήπως ελάττωσαν τους εκτάκτους έγκαιρα; Δημιουργήθηκαν προβλήματα στην εκπαιδευτική διαδικασία από τις μειώσεις, αν έγιναν; Εν ολίγης, κάνανε καλύτερο deal, καλύτερο management ή απλά έχουν τα χάλια τους αλλά δεν φωνάζουν;

Ερώτηση 11η και τελευταία: Εάν τελικά δεν έχουμε φοιτητές στα μαθήματα του Α εξαμήνου στο επόμενο εξάμηνο (που μάλλον έτσι θα είναι) και ανανεωθούν όλες οι συμβάσεις των εκτάκτων (όπως απαιτεί ο σύλλογος μας), αυτοί που έκαναν μαθήματα στο Α εξάμηνο τι θα κάνουν; Με βάση τον προϋπολογισμό του 2011 για τις πληρωμές των εκτάκτων (αν διαβάζω σωστά) προορίζονται 6,7 εκατομμύρια. Εάν χρειαζόμαστε 750.000 το μήνα θα μας φτάσουν σίγουρα για το 2011;

Τελικά, ποιός μας κοροϊδεύει περισσότερο; Το υπουργείο; Η διοίκηση; Η μήπως μόνοι μας κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας και δεν το πήραμε χαμπάρι;

ΥΓ1. Τα παραπάνω ερωτήματα είναι πραγματικά και όντως ψάχνω να καταλάβω τι γίνεται. Πως ακριβώς κινείται δηλαδή η όλη διαδικασία για να πληρωθούμε οι κακόμοιροι οι έκτακτοι και που στην όλη αυτή διαδικασία έγινε η στραβή;

ΥΓ2. Η αίσθησή μου είναι πάντως ότι είμαστε στο μέσο ενός πολέμου μεταξύ υπουργείου και συγκεκριμένων διοικήσεων (χωρίς να μπορώ να γνωρίζω τους λόγους) και απλά είμαστε τα θύματα της όλης ιστορίας που κανείς δεν τους δίνει σημασία μπροστά στη δήθεν δικαίωσή του και ”νίκη” του πολέμου.

Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε...

Αυτή η ανάρτηση είναι η συνέχεια του προηγούμενης απελπισμένης ανάρτησης και δυστυχώς δεν μπορώ να πω ότι είναι πιο αισιόδοξη.

Είναι πραγματικά μ(τρ)αγικό... το να παρακολουθείς μία συζήτηση 2 ανθρώπων επί ενός συγκεκριμένου θέματος και στο τέλος να λες.... "Μα.... για ποιο πράγμα συζητούσαν τελικά?". Μία συζήτηση όπου οι συνομιλητές είναι σαν να έχουν βάλει μαρμελάδα στα αυτιά και απλά προφέρουν φθόγγους και συλλαβές που στο τέλος σε κάνουν να αμφιβάλεις για το επίπεδο νοημοσύνης. Τόσο το δικό σου όσο και το δικό τους! Η απορία είναι κλασσική "Ή εγώ είμαι βλάκας, ή αυτοί εντελώς ηλίθιοι!!!"

Έτσι λοιπόν και προ ολίγου διάβαζα (δεν παρακολουθούσα... απλά διάβαζα... για να το χωνέψω καλύτερα) τα πρακτικά της Βουλής από την επίκαιρη ερώτηση που έγινε για το θέμα των συμβασιούχων στα ΤΕΙ και Πανεπιστήμια της χώρας. Πώς είναι δυνατόν να ρωτάς τι γίνετε με τα χρήματα... γιατί καθυστερούν και πότε θα λυθεί το θέμα και να καταλήγεις να ζητάς αύξηση, και μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων δεν το κατάλαβα... αλλά δεν πειράζει. Το θέμα είναι ότι με μία τέτοιου τύπου ερώτηση (που πας να ζητήσεις τα χρωστούμενα και φτάνεις να ζητάς τα μαλλιά της κεφαλής σου) προσφέρεις στον άλλον τον επιχείρημα και την οδό διαφυγής στο πιάτο! Σου λέει λοιπόν ο άλλος (ο υφυπουργός στη συγκεκριμένη περίπτωση) "Εμείς θέλουμε να ξοδεύουμε σωστά και να αξιοποιούνται σωστά τα χρήματα που δίνουμε.". Και άντε... την έκανες την βλακεία μια φορά και σου ξέφυγε... δεν γυρίζεις να τον επαναφέρεις στο θέμα με ένα "Ναι ρε φίλε... και εγώ μαζί σου... άλλα αυτά που χρωστάς πότε θα τα δώσεις??? ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ!!!" αλλά αρχίζει και λες ότι "Ε να! Μ' αυτά που κάνετε θέλετε να υποβαθμίσετε την δημόσια Παιδεία και να μας στείλετε στην ιδιωτική και μπλα μπλα μπλα..."

Αμέσως, αμέσως λοιπόν και χωρίς να πάρει χαμπάρι κανείς η συζήτηση έγινε μπάχαλο! Από κει λοιπόν που θα έπρεπε να τον στριμώξεις και να τους πεις "Ρε φίλε δεν φτάνει που χρωστάς κάνεις και τον καμπόσο...!!!" έχεις φτάσει στο άλλο άκρο να σου την λένε κιόλας ότι είσαι και χαραμοφάης.

Κατάλαβες? Εγώ πάντως όχι. Αλλά έτσι είναι... όταν αφήνεις να υπερασπίζεται τα αιτήματά σου και να προσπαθεί να σε βοηθήσει ένας χαραμοφάης εκεί θα καταλήξει το θέμα. Να μη καταλαβαίνεις τίποτα. Και αυτό γιατί στην πραγματικότητα κανένας από τους δύο δεν σε αντιπροσωπεύει... δεν ζει στην κατάστασή σου και δεν ενδιαφέρεται κιόλας να την λύσει άμεσα! Απλά το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να δώσουν μια ακόμα καλή παράσταση στο θέατρο σκιών και να λένε ότι λέει ο Καραγκιοζοπαίχτης μπας και σε κάνουν να ρίξεις κάτι παραπάνω στο καπελάκι του ζητιάνου (βλ. κάλπη των εκλογών).

Τελικά νομίζω πως τις επίκαιρες ερωτήσεις δεν θα έπρεπε να τις κάνουν ούτε βουλευτές ούτε συνδικαλιστές. Εμείς θα έπρεπε να μπαίνουμε μέσα, να ανεβαίνουμε εκεί πάνω και να τους τα λέμε καθαρά και ξάστερα. 

ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΣ ΡΕ ΦΙΛΕ! 

ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΑΣ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ?  

ΤΕΛΟΣ .-

ΥΓ1. Δεν λέω πως δεν έχει δίκιο κάποιος όταν λέει ότι προσφέρεται υποστηρικτικό έργο από υπαλλήλους σε ένα Ίδρυμα όταν αυτοί είναι το 75% των υπαλλήλων ή ότι δεν θα πρέπει να έχουν κανονική ασφάλιση και περίθαλψη κτλ κτλ. Απλά αυτό που λέω είναι ότι δεν τα θυμάσαι όλα μαζί. Δεν τα ζητάς όλα μαζί ειδικά όταν ξέρεις ότι ο άλλος κωλύεται. Πας να ζητήσεις αυτά που επείγεσαι και απλά του λες κλείνοντας του το μάτι... "Και να μη ξεχνιόμαστε... έχουμε και άλλα για μετά... περιμένω."

ΥΓ2. Για όσους δεν το κατάλαβαν οι έκτακτοι στα ΤΕΙ και στα Πανεπιστήμια της χώρας χθες γιόρτασαν τον 4ο απλήρωτο μήνα τους. Άντε και εις Ανώτερα... "Ιδρύματα"!

Καληνύχτα Ελλάδα...

Θα ξεκινήσω όπως το ανέκδοτο γιατί αλλιώς η μαυρίλα και η απελπισία αυτής της ανάρτησης δεν μετριάζονται.

6 χρόνια στο δημοτικό, 3 χρόνια στο γυμνάσιο, 3 χρόνια στο λύκειο, 5 χρόνια στο ΤΕΙ/Πανεπιστήμιο, 1 χρόνο μεταπτυχιακό, 5 χρόνια διδακτορικό και 1 χρόνο στο στρατό για να φτάσεις επιτέλους να δουλέψεις και να αισθανθείς χρήσιμος στην κοινωνία και όλα αυτά για να καταφέρεις να σε ζουν οι δικοί σου (που ο Θεός να τους έχεις καλά) όπως όταν ήσουν στην πρώτη χρονιά του δημοτικού. Ρε μπας και κάπου έκανα λάθος?

Η απελπισία και η ψυχολογική μαυρίλα που νοιώθει ένας άνεργος μπορεί να συγκριθεί ίσως με αυτή που νοιώθει ένας εργαζόμενος που δεν πληρώνεται. Και αυτό γιατί ενώ νιώθεις την ικανοποίηση ότι είσαι χρήσιμος και κάνεις κάτι σε αυτή τη ζωή, έρχεται μία ανώτερη δύναμη (ανωτέρα βία) να σου πει "Δυστυχώς δεν μπορούμε να σας πληρώσουμε γιατί..."

Αν ο εργοδότης σου είναι ο μαγαζάτορας της διπλανής πόρτας που δεν πατάει πόδι στο μαγαζί τον καταλαβαίνεις τον άνθρωπο και τους λες "ΟΚ. Τι να κάνουμε... έτσι είναι η ζωή." και κάπως συμβιβάζεσαι γιατί δεν νιώθεις μόνος. Αν ο εργοδότης σου είναι αυτό το απρόσωπο τερατώδες κράτος? Αν ακούς δικαιολογίες που μπορεί να ξεκινούν από την κωλυσιεργία κάποιων υπαλλήλων μέχρι ότι δεν πιστώθηκε ο λογαριασμός από το Υπουργείο? Τι κάνεις? Ποιον να συμπονέσεις και ποιον να καταλάβεις? Τον υπάλληλο που πληρώνεται κανονικά κάθε μήνα για να περιμένεις εσύ το μισθό σου? Τον υπουργό? Ειδικά στις μέρες μας και να θες να το κάνεις σου είναι δύσκολο... δε σου βγαίνει... απλά ΔΕΝ.

Μετά αναρωτιόμαστε γιατί άραγε οι νέοι έχουν τάσεις φυγής? Γιατί υπάρχει κύμα φυγής νέων επιστημόνων προς το εξωτερικό? ΕΛΑ ΝΤΕ!!! Και γιατί να κάτσει κανείς εδώ? Για να δουλεύει ένα εξάμηνο και να ακούει και το "ευχαριστώ δεν μπορώ ακόμα να σας πληρώσω"! Θα μου πείτε η περίπτωση των απλήρωτων εκτάκτων εκπαιδευτικών στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και σε άλλα ΤΕΙ και Πανεπιστήμια της χώρας, ίσως να οφείλεται απλά σε μία καθυστέρηση, σε μία κωλυσιεργία σε κάτι που θα διορθωθεί και θα επουλωθεί σύντομα (ελπίζω). Αλλά όταν έχεις να κάνεις με ΑΥΤΟ το απρόσωπο τερατώδες κράτος που σε στέλνει από τον Άνα στον Καϊάφα χωρίς απαντήσεις, χωρίς κάποιος να φταίει, χωρίς να ξέρεις ποιον να κυνηγήσεις και ποιον να αφήσεις, σε κάνει να νιώθεις τόσο ανήμπορος που ακόμα και όταν όλα τελειώσουν καλώς, σκέφτεσαι "Ουφ... αυτή την φορά την γλιτώσαμε... την επόμενη?". Και εκεί ακριβώς είναι που κάποια στιγμή λες "Καληνύχτα Ελλάδα" και την κάνεις από δω όσο και αν αγαπάς τον τόπο σου.

Δυστυχώς... αντέχω ακόμα... αλλά πόσο? 

Αφιερωμένο...

Ένα χρόνο μετά.

Ένα χρόνο πριν, τέτοια ώρα, το τρένο από Ξάνθη ξεκινούσε για Λαμία και μείς ένα ταξίδι 9 μηνών στην στρατιωτική θητεία. Σήμερα, την ίδια ώρα, το τρένο των αναμνήσεων ξεκινάει και πάλι το ίδιο ταξίδι για μία ανασκόπηση και έναν απολογισμό.

Το τρένο λοιπόν φτάνει 5 τα ξημερώματα Λαμία και μια παρέα 4 ατόμων που μόλις κατέβηκαν με τα σακίδια στα χέρια περιπλανούνται μέσα στην πόλη για να βρουν κάπου να πιούν ένα καφέ. Το πρωί, σχεδόν με το που ανοίγουν οι πύλες, περνάμε στο κέντρο και παραδίδουμε τις πολιτικές μας ταυτότητες. Αυτό ήταν. Το ταξίδι μόλις ξεκίνησε.

Οι πρώτες εβδομάδες περνάνε με συνεχείς παρελάσεις και πρόβες για την ορκωμοσία όπου παίρνουμε και την πρώτη μας άδεια!!! Μετά αρχίζει η εκπαίδευση με τα όπλα οι υπηρεσίες οι πρώτες σκοπιές κτλ, ώσπου μετά από 1 μήνα περίπου έρχεται η ώρα του πρώτου αποχαιρετισμού από την παρέα του κέντρου.

Ο καθένας παίρνει τον δρόμο του και ο δικός μου με βγάζει Καλαμάτα για περεταίρω εκπαίδευση πάνω στην ειδικότητά μου. Νέες γνωριμίες, νέες εμπειρίες, άλλες καλές και άλλες όχι τόσο καλές, αλλά σε γενικές γραμμές μπόλικο τρέξιμο και τέντωμα εν όψη της επιθεώρησης από τον… Στρατηγό.

Η επιθεώρηση τελειώνει και μαζί της τελειώνει και το τρέξιμο αλλά και η «εκπαίδευση» στην ειδικότητα και μια ακόμα ώρα αποχωρισμού από την παρέα της Καλαμάτας έρχεται. Εδώ πλέον, το τρένο ξεκινάει από το ένα άκρο της Ελλάδας και φτάνει στην άλλη άκρη αφήνοντας σε κάθε στάση και από λίγους.

Εμείς κατεβαίνουμε Ξάνθη. Η καναδέζα μας περιμένει στον σταθμό και αμέσως-αμέσως μετά από περίπου μία μέρα ταξίδι φτάνουμε στο μέρος που θα υπηρετήσουμε τους υπόλοιπους 7 μήνες θητείας. Από την πρώτη κιόλας μέρα με βάζουν σε ένα γραφείο (όντας γνώστης χρήσης υπολογιστή) και αρχίζουν τα σεμινάρια από τον “παλιό” για το τι είναι έγγραφα, τί είναι σήματα, πώς πρωτοκολλούμε, πως στέλνουμε, πώς… πως… πως… Σιγά, σιγά οι 2 νέοι του γραφείου (εκτός από μένα τσίμπησαν και 1 ακόμα φιλαράκι για το ίδιο γραφείο) γίνονται πλέον παλιοί (ή μάλλον μεσήλικες) και η δουλειά βοηθάει στο να περνάνε τα πρωινά χωρίς να το καταλάβεις. Άλλοτε με εντάσεις άλλοτε με χαβαλέ, πάντως περνάνε. Τα απογευματάκια είτε με έξοδο, είτε με υπηρεσία τα πράγματα είναι πιο ήρεμα και οι εβδομάδες κυλούν η μία μετά την άλλη.

Ο χρόνος αλλάζει (κάπως περίεργα) και χωρίς να το καταλάβουμε έχουμε ήδη φάει την μισή θητεία. Μετά από κει τα πράγματα πλέον είναι εύκολα. Ξέρεις τι να περιμένεις και από ποιόν, γνωρίζεις καλά πλέον τα στελέχη και τους υπόλοιπους της μονάδας και όλα κυλάνε σαν έχεις πάρει πλέον την κατηφόρα και σιγά-σιγά αυξάνεις ταχύτητα. Μέχρι που τελικά φτάνουν οι 2 τελευταίοι μήνες που με τις άδειες και τα σχετικά ούτε που τους καταλαβαίνεις. Έχεις τόση φόρα που δεν σε σταματάει κανείς και όταν έρχεται πλέον η μέρα της απόλυσης σπας το φράχτη και ελευθερώνεσαι ξαναπαίρνοντας στα χέρια σου την παλιά σου ταυτότητα.

Και τελικά τι μένει από όλο αυτό το παραμύθι? Σίγουρα κάποια πρόσωπα, κάποιοι φίλοι, αρκετές ιστορίες, και κάποια παραδείγματα είτε προς μίμηση είτε προς αποφυγή. Μακάρι να μπορούσα να πω πως τα παραδείγματα προς αποφυγή είναι ελάχιστα αλλά δυστυχώς είναι τόσα που μερικοί από εμάς αναρωτιούνται αν υπερτερούν των άλλων.

Προσωπικά έχω πάρει 2 μαθήματα. Το πρώτο, πώς μπορείς να χειριστείς και το παραμικρό ίχνος υποτυπώδους εξουσίας για να κάνεις τη ζωή δύσκολη στους γύρω σου σε κάθε δυνατή ευκαιρία και να είσαι δέκτης κάθε είδους υποτιμητικού σχολίου (για να μη πω για τις βρισιές) πίσω από την πλάτη σου. Το δεύτερο, πώς μπορείς να χειριστείς την ίδια ακριβώς ποσότητα εξουσίας με τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Βοηθώντας δηλαδή τους γύρω σου, και μη ξεχνώντας ακόμα και σε περίεργες καταστάσεις πως όλοι μας είμαστε άνθρωποι με τις ίδιες ανάγκες. Θα χρησιμοποιήσω και τα δυο στη ζωή μου. Το πρώτο για να θυμάμαι τι άκουγαν οι συγκεκριμένοι χαρακτήρες (τα ονόματα των οποίων έχω ήδη σβήσει από την μνήμη μου) πίσω από την πλάτη τους ώστε να αποφύγω αν ακούω και γω τα ίδια. Το δεύτερο για να θυμάμαι πώς όποιας μορφής εξουσίας και σε όποια ποσότητα και αν την έχεις σκοπός είναι να την χρησιμοποιείς προς όφελος όλων και όχι μόνο του εαυτού σου. Η εξουσία είναι απλά ένα εργαλείο και το πως τη χρησιμοποιείς είναι αυτό που σε διαμορφώνει σαν άνθρωπο μέσα στο μικρό κοινωνικό σύνολο του καθενός.

Το σημαντικότερο όμως από όλα τα μέρη του ταξιδιού είναι οι φίλοι. Οι σειρές. Αυτοί που ήταν εκεί και στα δύσκολα και στα εύκολα, και πριν και μετά. Με άλλους μπορεί να τα λέω πλέον συχνά με άλλους αραιά αλλά σίγουρα μας δένει κάτι το ιδιαίτερο που δεν χάνεται.

Καλή μας επέτειο σειρούλες!!!

Ο αντικαπνιστικός νόμος στην Ελλάδα του 2025 … (revisited)

Ένα χρόνο και κάτι ψιλά αργότερα ξαναδιαβάζω το κειμενάκι για τον αντικαπνιστικό νόμο που όπως λένε θα εφαρμοστεί αυστηρότερα πλέον από 1 Σεπτεμβρίου.

Η άποψή μου παραμένει ίδια όσον αφορά την εφαρμογή του. Εξακολουθώ δηλαδή να πιστεύω ότι αυτή εξαρτάται καθαρά από την καλή θέληση και την διορατικότητα (ίσως) των καπνιστών. Αυτό που έχει αλλάξει όμως είναι η αισιοδοξία μου ότι θα τα καταφέρουμε.

Από πέρσυ μέχρι σήμερα μόνο ένα πράγμα άλλαξε όσον αφορά την ιστορία. Χάσαμε ένα χρόνο από το υποθετικό σενάριο που είχα γράψει και ο 16χρονος πιτσιρικάς της ιστορίας έχει γίνει πλεόν 1 έτους.

Άραγε πόσον ετών θα γίνει μέχρι να βάλουμε μυαλό?

Ποιός είναι αλήθεια ο τυφλός σε αυτή τη χώρα?

Τον τελευταίο καιρό έχει βουίξει ο τόπος (τουλάχιστον εδώ στον μικρόκοσμό μου) για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης και την οδηγεί στο κλείσιμο.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι ουσιαστικά την διαχείριση της σχολής την είχε μέχρι τώρα η Νομαρχία η οποία με τα χρήματα που παίρνει από το υπουργείο πληρώνει και συντηρεί τη σχολή. Τον τελευταίο καιρό λοιπόν δεν πληρώνει τα έξοδα επειδή δεν έχει όπως λέει λεφτά να πληρώσει. Από την πλευρά του το υπουργείο λέει ότι τα λεφτά ήταν αρκετά αλλά λόγω της κακής διαχείρισης του από την Νομαρχία δεν έφτασαν.

Δεν γνωρίζω ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο (και ούτε σκοπεύω να ασχοληθώ με αυτό) αλλά το σίγουρο είναι ένα. Αυτός που την πληρώνει σίγουρα δεν είναι ο φταίχτης. Αυτός που την πληρώνει είναι τα παιδιά που ζουν και παρακολουθούν μαθήματα εκεί.

Η λύση; Νομίζω απλή, αλλά μάλλον κάποιος δεν την βλέπει. Αφού το υπουργείο δίνει τα χρήματα, να αναλάβει αυτό και την διαχείριση της σχολής. Να γίνει δηλαδή η σχολή… δημόσια (Ναι όντως και εγώ παραξενεύτηκα όταν το άκουσα αλλά η Σχολή Τυφλών ΔΕΝ είναι δημόσια. Πρόκειται για ΝΠΙΔ). Παρόλα αυτά το πρόβλημα τους είναι ότι δεν θέλουν να αναλάβουν το χρέος που θα τους φορτώσει η προηγούμενη διαχείριση. Δηλαδή είναι σαν να πουλάς μια επιχείρηση και σου λέει ο αγοραστής δεν την αγοράζω γιατί έχει χρέος. ΠΡΟΦΑΝΩΣ!!!

Αλλά μήπως δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα; Μιλάμε πράγματι για μία αγορά επιχείρησης με χρέος ή κέρδος; Είναι κάτι τέτοιο η σχολή τυφλών; Αν ναι τότε πείτε μου το κοστολόγιο για τις υπηρεσίες που “πουλάει”.

Πόσο για παράδειγμα θα πληρώνατε ένα δάσκαλο να μάθει στο παιδί σας να διαβάζει;

Πόσο θα πληρώνατε τον άνθρωπο που θα του μάθει να ζει ανεξάρτητο;

Πόσο θα πληρώνατε αυτόν που θα του μάθει τόσα μικρά και “ασήμαντα” πράγματα όπως το πώς θα περνά απέναντι τον δρόμο με ασφάλεια, πώς θα βγει από το σπίτι του για βόλτα και θα επιστρέψει σε αυτό μόνο του σώο και αβλαβές, πώς θα μαγειρέψει, πως θα πλύνει αι θα σιδερώσει τα ρούχα του.

Πόσο θα πληρώνατε τον άνθρωπο που θα εισήγαγε το παιδί σας στον αθλητισμό;

Ή αυτόν που θα τον ενθάρρυνε την ενασχόλησή του με την μουσική, το θέατρο ή άλλες παρόμοιες δραστηριότητες;

ΑΑΑΑ… ξέχασα… τα περισσότερα από τα παραπάνω τα μαθαίνεται στα παιδιά σας εσείς οι ίδιοι αφιερώνοντας χρόνο που δύσκολα θα μπορούσατε να κοστολογήσετε. Ο χρόνος αυτός, οι γνώσεις και η όρεξη για ζωή που παίρνουν από εσάς είναι ανεκτίμητες … σωστά;

Ε λοιπόν ακριβώς τα ίδια και πολλά παραπάνω προσφέρει και η Σχολή Τυφλών στη Θεσσαλονίκη σε όσους είχαν τη χρειάζονται.

Και τώρα η ώρα των ανόητων ερωτήσεων…

Πόσο είναι το χρέος της Σχολής; Σε πόσα ευρώ αποτιμάται;

Και πόσο είναι το χρέος που θα δημιουργήσει το κλείσιμο της Σχολής σε όλους τους οικότροφους και τις οικογένειές τους; Αυτό το χρέος σε πόσα ευρώ μπορεί να αποτιμηθεί;;;

Μπορεί κάποιος να δει την διαφορά του μεγέθους ή μήπως χρειάζονται κάποιοι την βοήθεια της Σχολής για να τη “δουν”; Είναι δυνατόν να βάζουμε σαν εμπόδιο για την λειτουργία ενός τέτοιου ιδρύματος τα οποιαδήποτε χρέη; Είναι δυνατόν να αφήνουμε ένα τέτοιο ίδρυμα να φτάσει σε αυτήν την κατάσταση; Και η πιο ανόητη ερώτηση από όλες… μα καλά, είναι δυνατόν στην Ελλάδα του 2010, που υποτίθεται θέλει να λέγεται κοινωνικό κράτος, η Σχολή Τυφλών να μην είναι δημόσια; Η δωρεάν παιδεία για όλους δεν ισχύει περιλαμβάνει τους τυφλούς; Το δημόσιο… το κράτος (ή όπως αλλιώς και να το πεις) δεν δεσμεύεται να τους παρέχει παιδεία; Έχουμε στο δημόσιο τόσες και τόσες άχρηστες υπηρεσίες και πληρώνουμε τόσους και τόσους δημόσιους υπάλληλους που θα είχαμε πρόβλημα να ενταχθούν σε αυτούς και 56 εργαζόμενοι της Σχολής; Μα καλά…

Ε Ι Μ Α Σ Τ Ε   Σ Ο Β Α Ρ Ο Ι ; ; ;

Τελικά ποιός είναι ο πραγματικά τυφλός σε αυτή τη χώρα? Οι υπουργοί, νομάρχες, διοικούντες και δήθεν υπεύθυνοι ή η Μάρθα στο παρακάτω βιντεάκι?

Υ.Γ. Μπορείτε και εσείς να ενημερωθείτε τόσο για το έργο της Σχολής Τυφλών όσο και για τις εξελίξεις στο θέμα και να δηλώσετε την συμπαράσταση σας μέσω Facebook.

http://www.facebook.com/#!/group.php?gid=100719843314104&ref=ts

15 και σήμερα…

Έχω να γράψω στο blog μου λίγο παραπάνω από τότε που κατατάχθηκα.

Ε λοιπόν ο χρόνος πέρασε και η απομόνωση που μου είχα επιβάλλει τελειώνει. Νοιώθω την ώρα της επαναφοράς στην πραγματική ζωή να πλησιάζει. Στη ζωή εδώ έξω. Με τις πραγματικές δυσκολίες και τις πραγματικά ευχάριστες στιγμές.

Έχουν γίνει τόσα πολλά όλο αυτό τον καιρό και έχω μείνει πίσω. Όμως που θα μου πάει… βάζω τα αθλητικά μου και ετοιμάζομαι.

Θα τρέξω και θα προλάβω!!!

Ο αντικαπνιστικός νόμος στην Ελλάδα του 2025.

Οι μέρες πέρασαν και από ‘κει που κάποτε έγραφα για το πότε επιτέλους θα μπορέσουμε να εφαρμόσουμε και εδώ το μέτρο της απαγόρευσης του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους, σήμερα γράφω πλέον γνωρίζοντας πως αύριο ξεκινάει η εφαρμογή του. Τυπικά τουλάχιστον, γιατί ουσιαστικά το πότε θα εφαρμοστεί είναι άγνωστο ακόμη. Το λέω αυτό γιατί έχω κάνει πολλές συζητήσεις με άτομα (κυρίως με καπνιστές μιας και αυτοί πλήγονται άμεσα) και ακούω πολλές φορές τα συνηθισμένα.

“Έλα μωρέ τώρα, εδώ είναι Ελλάδα… σιγά μην εφαρμοστεί ποτέ.”

“Μα καλά θα πεις τον άλλον να πιεί τον καφέ του χωρίς τσιγάρο και θα σε ακούσει?”

“Μπουζούκια χωρίς τσιγάρο γίνεται?”

Και πολλά άλλα παρόμοια.

Πριν συνεχίσετε όσοι καπνίζετε… παρακαλώ κάντε μου μια χάρη. Ανάψτε ένα τσιγαράκι. Τραβήχτε μία δυο τζούρες και μετά αφού χαλαρώσετε… απολάυστε την ιστορία που αολουθεί.

 

 

 

 

 

 

 

 

Είπαμε…

χαλαρώστε.

 

 

 

 

 

 

 

 

Εντάξει?

Έτοιμοι?

Ας κάνουμε λοιπόν μαζί ένα ταξίδι στο μέλλον. Είμαστε λοιπόν στο έτος 2025. Περίπου 15 χρόνια από σήμερα. Πολλά πράγματα στην χώρα μας έχουν αλλάξει αλλά και πολλά έχουν μείνει τα ίδια. Η τεχνολογία έχει προχωρήσει τόσο και κυρίως στο τομέα της πράσινης τεχνολογίας, που τα σκουπίδια μάς πλέον γίνονται όλα ενέργεια, τα αυτοκίνητα είναι όλα ηλεκτρικά, χωρίς ρύπους, οι επιστήμονες λένε πως έχουν πλέον ελπιδοφόρα μηνύματα όσον αφορά το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Στην ιατρική νέες ελπιδοφόρες θεραπείες έχουν βγει για πολλές ασθένειες και ο καρκίνος παρόλο που μπορεί να μην έχει ακόμα γιατρευτεί πλήρως έχει πλέον ατονήσει σαν ασθένεια λόγω βελτίωσης του περιβάλλοντος και της μείωσης των παραγόντων που τον προκαλούν (κάπνισμα, διατροφή, ρύπανση περιβάλλοντος και όλα τα υπόλοιπα). Στην χώρα μας, στις εκλογές τις τελευταίας δεκαετίας εκλέγονται ομάδες κομμάτων χωρίς κάποιο από τα σημερινά μεγάλα γνωστά κόμματα και πραγματικά βοηθούν την χώρα να πάει μπροστά σε πολλούς τομείς. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μία θετική άποψη του κόσμου και στήριξη σε αυτές τις προσπάθειες. Έχουμε καταφέρει αρκετά σαν χώρα και δεν ζηλεύουμε πλέον τους μισθούς των υπολοίπων ευρωπαίων. Σε γενικές γραμμές προχωράμε μπροστά αλλά μόλις η εκάστοτε κυβέρνηση ξαναφέρνει στο προσκήνιο την εφαρμογή της απαγόρευσης καπνίσματος σε κλειστούς χώρους συναντάει την λαϊκή δυσαρέσκεια και την απειθαρχία των Ελλήνων και ξαναπέφτει σε τοίχο.

Όπως φαίνεται δηλαδή, ο κόσμος έχει καταγράψει τον αντικαπνιστικό νόμο (ο οποίος έκανε την φασαρία του για 1 εξάμηνο και μετά ατόνησε) στον συλλογικό του υποσυνείδητο σαν μία ακόμη γραφικότητα. Κατά διαστήματα κυβερνήσεις προσπάθησαν να τον εφαρμόσουν αλλά κάθε φορά η αντίσταση των καπνιστών είναι τέτοια που τελικά δεν γίνετε τίποτα. Δηλαδή, στα εστιατόρια και στις καφετέριες η κατάσταση είναι ίδια με τα καπνιστήρια να είναι σύντομο ανέκδοτο. Στα μπουζούκια δεν το συζητάμε… νέφος κανονικό. Στα σχολεία οι δάσκαλοι και καθηγητές μπορεί να λένε στους μαθητές τις βλαβερές συνέπειες τόσο του ενεργητικού και του παθητικού καπνίσματος αλλά στα διαλλείματα το γραφείο των καθηγητών γίνετε τεκές. Τα ίδια περίπου και στα νοσοκομεία με τους γιατρούς στα γραφεία τους να συνεχίζουν ακάθεκτοι το τσιγαράκι τους. Στις δε δημόσιες υπηρεσίες, τράπεζες και τα σχετικά, οι υπάλληλοι δεν δίνουν σημασία και ανάβουν τα τσιγάρα τους κανονικά στο γραφείο παρέα με τον απαραίτητο φραπέ από δίπλα.

Ζώντας λοιπόν σε αυτόν την χώρα του 2025 κάθεστε στον καναπέ σας και παρακολουθείτε ειδήσεις (θέλω να πιστεύω όχι από τον Χατζηνικολάου ή την Τρέμη που θα τρέμει). Ανάμεσα στα υπόλοιπα λοιπόν ακούτε τις παρακάτω ειδήσεις. “Άκαρπες απέβησαν για ακόμη μία φορά οι προσπάθειες εφαρμογής της απαγόρευσης του καπνίσματος, αφού η κατάσταση παραμένει ίδια ακόμη και μετά τα πιο αυστηρά πρόστιμα.”. Προφανώς απαντάτε από μέσα σας.. “Πάλι τα τρία μας άρπαξαν οι βλάκες.”

Το δελτίο συνεχίζει και λίγο αργότερα ακούτε και την άλλη είδηση. “Πρωταθλήτρια η Ελλάδα στο κάπνισμα με ιδιαίτερα υψηλά τα ποσοστά σε έφηβους.” Ενώ στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες οι καπνιστές έχουν φτάσει σε ποσοστά της τάξης 10-15% στην ελλαδάρα μας τα ποσοστά παραμένουν κοντά στο 45-50%. Παράλληλα το συνοδευτικό ιατρικό δελτίο μιλάει για μία νέα έρευνα που δείχνει “ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά καρκίνων στην χώρα μας σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης και του κόσμου συνολικά” και τονίζει πως “τα έξοδα σε φάρμακα κατά του καρκίνου αποτελούν τον νούμερο 1 έξοδο των ταμείων που προσπαθούν ακόμα να ορθοποδήσουν”.

Ακούγοντας τα παραπάνω προφανώς οργίζεστε και σκέφτεστε… “Αν είναι δυνατόν! Όλοι τους άχρηστοι στο θέμα της υγείας. Κανένας δεν κατάφερε να φτιάξει αυτή την κατάσταση τόσα χρόνια. Μα είναι δυνατόν όλος ο κόσμος να κοντεύει να ξεχάσει τι θα πει καρκίνος του πνεύμονα και εμείς ακόμα να ξεκληριζόμαστε από αυτόν?”. Εκεί λοιπόν που η οργή σας κοντεύει να ξεχειλίσει έρχεται και ο 16χρονος πιτσιρικάς (γιός σας, ανιψιός σας, εγγονάκι σας διάλεχτε ότι ταιριάζει) και σας λέει. “Ξέρεις, εδώ και 2 μήνες ξεκίνησα το κάπνισμα γιατί στην παρέα οι περισσότεροι φίλοι μου καπνίζουν. Θέλω να είμαι και εγώ ελεύθερος να κάνω ότι θέλω και δεν γουστάρω να μου την λέει καμία κυβέρνηση με αντικαπνιστικούς νόμους και αηδίες. Θέλω και εγώ να είμαι ελεύθερος και επαναστάτης όπως και εσύ τότε που πρωτοδοκίμασαν να εφαρμόσουν αυτό το γελοίο νόμο!”

Εκείνη λοιπόν την μέρα. Εκείνη ακριβώς την στιγμή. Τι σκέφτεστε για την επιλογή σας να αγνοήσετε τον νόμο και να συνεχίζετε να καπνίζετε όπου να ‘ναι? Πόσο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ σας φαίνετε τότε η αντιστασιακή σας στάση? Πόσο ΣΩΣΤΗ σκέφτεστε πως ήταν η επιλογή σας να παροτρύνετε και τους φίλους που σας έλεγαν να βγείτε έξω για τσιγάρο, να το ανάψουν μαζί σας μέσα στο γραφείο, στο καφενείο, στο οποιοδήποτε μέρος? Πόσο ΕΞΥΠΝΗ ακούγετε τότε η φράση “Ποιός του χέζει μωρέ? Ας έρθουν να με γράψουν! Θα τους φτιάξω εγώ!”.

ΤΙ θα απαντούσατε στον 16χρονο πιτσιρικά?

Και τελικά… πόσο συμβάλατε ΕΣΕΙΣ στην κατάσταση που θα βρίζετε τότε?

Αφήστε ένα λεπτό να περάσει ΖΩΝΤΑΣ αυτή τη στιγμη. Φέρτε την εικόνα μπροστά σας και σκεφτείτε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τα παραπάνω ερωτήματα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Έπειτα διαβάστε και το υστερόγραφο για αντίο.

ΥΓ. Καθαρά προσωπική μου άποψη είναι ότι αν είναι να αφήσει κάτι καλό αυτή η ιστορία στις επόμενες γενιές αυτό θα εξαρτηθεί καθαρά και μόνο από τους ίδιους τους καπνιστές και το πόσο μακριά μπορούν να δουν με τον καπνό που έχουν γύρω τους. (Μεταφορικά μιλώντας εννοώ το πόσο εύκολα μπορούν να ξεφύγουν από την υποσυνείδητη προπαγάνδα των καπνοβιομηχανιών και να δουν τα πραγματικά οφέλη της ιστορίας.) Τα τετραψήφια νούμερα, το πρόστιμα, οι αστυνόμοι και τα σχετικά δεν πρόκειται και δε θα καταφέρουν τίποτα. Το θέμα βρίσκεται εξ ολοκλήρου στα χέρια, ή μάλλον στα μυαλά, των καπνιστών και στην δύναμη αυτοπειθαρχίας τους. Εγώ πάντως δεν θα καλέσω ποτέ τον τετραψήφιο να ρίξουν πρόστιμο σε καπνιστές. Εξ άλλου, γιατί να καρφώσω τον φίλο μου, τον πατέρα μου, τον αδερφό μου? Απλά θα του πω την παραπάνω ιστορία και θα τον αφήσω να την σκεφτεί όσο θα απολαμβάνει το υπόλοιπο τσιγάρο του.